Cele sztuki polskiego romantyzmu – wolność ojczyzny

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.06.2024 o 15:36

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 9.06.2024 o 15:24

Romantyzm to epoka pełna emocji, wyjątkowej estetyki, a także głębokiego zainteresowania losem narodu. W literaturze romantycznej często pojawiały się tematyka patriotyzmu i dążenia do odzyskania niepodległości przez Polskę, która wówczas znajdowała się pod zaborami. Literatura tego okresu odgrywała kluczową rolę w budzeniu świadomości narodowej oraz promowaniu wartości wolności. Jest to również czas, kiedy artyści kierowali swoje dzieła w stronę walki o wolność ojczyzny, co było dominującym wątkiem ich twórczości.

Romantyczni pisarze mieli różnorodne podejścia do kwestii wolności ojczyzny. Każdy z nich posiadał indywidualny pomysł na jej odzyskanie, co znalazło odzwierciedlenie w ich dziełach. Jednym z najważniejszych polskich poetów romantycznych był Adam Mickiewicz. W swoim monumentalnym dziele „Dziady” cz. III przedstawia postać Konrada, który staje się symbolem narodowego mesjanizmu. Konrad, uosabiający cierpienie i walkę narodu polskiego, jest bohaterem romantycznym o cechach prometejskich. Gotowy poświęcić się dla ojczyzny, buntuje się przeciw niesprawiedliwości i odgrywa rolę mesjasza gotowego ratować swój naród. „Wielka Improwizacja” to jedno z najbardziej emocjonujących fragmentów, w którym Konrad oskarża Boga o obojętność wobec losów Polski, przekonany o potędze swojej miłości do ojczyzny i przewadze tej miłości nad boską mądrością.

Koncepcja mesjanizmu narodowego rozwija się dalej w „Widzeniu księdza Piotra”, gdzie Polska jest przedstawiona jako Chrystus narodów – cierpiąca za Europę. Poświęcenie Polski ma przynieść odkupienie, a cierpienie jest tu kluczowym elementem misji narodowej. Mickiewicz wykorzystuje symbolikę religijną i narodową, przedstawiając Polskę jako Chrystusa, który niesie ciężar grzechów Europy, a zaborców jako oprawców krzyżujących naród. Mesjanizm staje się centralnym elementem jego ideologii narodowej, gdzie Polacy są wybrani, by ocalić świat przez swoje cierpienia.

Z kolei Juliusz Słowacki prezentuje krytyczną wizję romantycznego idealizmu. W swoim dziele „Kordian” przedstawia podróż duchową i dojrzewanie bohatera, który zmienia swe uczucia z nieszczęśliwej miłości do kobiety na głęboką miłość do ojczyzny. Kordian, młody patriota, podczas swojej wędrówki na Mont Blanc przysięga oswobodzenie Polski i Europy, porównując się do Arnolda Winkelrieda, legendarnego bohatera szwajcarskiego, który poświęcił się dla swojego kraju. Jednak Słowacki krytykuje idealistyczne wizje powstania. Nieudany zamach na życie cara jest symbolem naiwności młodocianych powstańców, ukazując brak rzeczywistego planu działania.

Słowacki obnaża w „Kordianie” pustkę romantycznych idei bez realnego planu i strategii, podkreślając potrzebę realistycznego podejścia do działań rewolucyjnych. W swojej krytyce romantycznej rewolucji, Słowacki uznaje, że same wzniosłe idee nie wystarczą, jeśli nie towarzyszy im konkretny plan i działania.

Zygmunt Krasiński w „Nie-boskiej komedii” również przedstawia krytyczną wizję bezmyślnej rewolucji. Ukazuje rewolucję jako siłę destrukcyjną, przedstawiając ją jako diabelski plan, który obnaża mroczną stronę ludzkiej natury. Krasiński karykaturuje ideologicznych przywódców rewolucji, tworząc parodię romantycznego herosa, który zamiast wzniosłych idei kieruje się brutalnością i przemocą. „Nie-boska komedia” jest przestrogą przed bezmyślnym dążeniem do przemiany społecznej bez jasno określonego celu i strategii.

Krasiński krytykuje Mickiewicza i Słowackiego za brak realistycznych planów działania, postulując konieczność przemyślanego podejścia do walki o niepodległość. Zamiast romantycznych uniesień, Krasiński wzywa do refleksji nad dalszymi krokami po powstańczych działaniach, podkreślając konieczność strategii i planowania.

Podsumowując, sztuka polskiego romantyzmu ukazuje różnorodność dróg prowadzących do odzyskania niepodległości. Mickiewicz, Słowacki i Krasiński prezentują różne, ale komplementarne wizje działań narodowych. Niestety, okres ten charakteryzował się również wewnętrznymi sporami na emigracji zamiast współpracy, co zmarnowało wiele szans na rzeczywiste działania. Dzieła romantyzmu polskiego podkreślają znaczenie współpracy i zjednoczenia sił w walce o wolność, co jest istotnym przesłaniem zarówno dla współczesnych, jak i przyszłych pokoleń. Literatura tamtego okresu odegrała kluczową rolę w budowaniu tożsamości narodowej i pozostaje dziedzictwem, które inspiruje i przestrzega przed błędami przeszłości.