„Człowiek nosi w sobie większego od siebie” – skomentuj tę myśl na podstawie wybranych przez siebie utworów XX wieku. Scenariusz

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 24.06.2024 o 12:57

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 24.06.2024 o 12:40

W dzisiejszych czasach cytat “Człowiek nosi w sobie większego od siebie”, autorstwa Antoine'a de Saint-Exupéry, nabiera szczególnej wagi. Ten cytat przypomina nam o głębi ludzkiego serca i o tym, jak bardzo nasze wewnętrzne wartości kształtują naszą osobowość. Słowa te niosą uniwersalną prawdę, wskazując na wewnętrzną wielkość, która przewyższa nasze fizyczne ograniczenia. Ten esencjalny cytat zachęca nas do spojrzenia w głąb siebie, aby odkryć prawdziwe „ja” – stanowiące sumę naszych wartości, przekonań oraz moralnych zasad, które kierują naszymi działaniami.

Istotne jest zrozumienie, że wewnętrzne wartości wpływają na nasze decyzje i zachowania, stanowiąc etyczny kierunkowskaz prowadzący do prawdziwego szczęścia. Wybór pomiędzy altruizmem a egoizmem, którego każdy człowiek musi dokonać w swoim życiu, jest kluczowy dla naszego rozwoju wewnętrznego. Każda z tych ścieżek niesie ze sobą korzyści i straty, ale tylko prawdziwe poświęcenie dla innych może przynieść głęboką satysfakcję i spełnienie. Wewnętrzny dualizm, czyli zmagania dobra i zła w nas, wymaga od nas wybitnego rozumienia siebie i stałego ćwiczenia własnej woli i sumienia.

XX wiek był szczególnym okresem, podczas którego literatura stała się zwierciadłem ludzkiego życia i emocji. To właśnie w tym okresie pisarze szukali sensu istnienia człowieka w ekstremalnych warunkach, takich jak wojny światowe, rewolucje oraz wielkie zmiany społeczne. Literackie postacie stworzone w XX wieku często mierzą się z wewnętrznymi konfliktami i dążeniem do wyższych wartości, co czyni ten okres bogatym w przykłady wewnętrznej wielkości człowieka.

Jednym z polskich pisarzy, który mistrzowsko ukazał wewnętrzną walkę człowieka, był Stefan Żeromski. Jego bohaterowie, takie jak doktor Tomasz Judym z powieści „Ludzie bezdomni”, wcielają w życie idee służby innym. Judym wywodzi się z biednej rodziny, co kształtuje jego empatię i zrozumienie dla ubogich. Wewnętrzny obowiązek pomocy cierpiącym staje się dla niego najważniejszy, choć oznacza to rezygnację z osobistego szczęścia. Ta postać symbolizuje, jak wewnętrzne wartości mogą prowadzić do poświęcenia dla większego dobra.

Podobnie, postać Pawła Obareckiego z „Siłaczki” Żeromskiego również odzwierciedla zmagania wewnętrzne. Młody lekarz, pełen entuzjazmu i idealizmu, chce pomagać ubogim, ale zderzenie z brutalną rzeczywistością prowadzi go do rezygnacji z pierwotnych ideałów. Ta przemiana pokazuje, jak trudne mogą być wybory między osobistym spełnieniem a służbą na rzecz innych.

Innym znamienitym bohaterem literatury XX wieku jest Cezary Baryka z „Przedwiośnia” Stefana Żeromskiego. Młody idealista, podróżujący do kraju swojego dzieciństwa, pragnie zrealizować wizję „szklanych domów,” symbolizujących lepsze życie i sprawiedliwość społeczną. W miarę jak dojrzewa, jego wizje stają się bardziej złożone i realistyczne, co skłania go do zwrócenia się ku rewolucji jako środka do osiągnięcia społecznej sprawiedliwości.

W literaturze światowej, wybitnym przykładem człowieka noszącego w sobie większego od siebie, jest doktor Bernard Rieux z powieści „Dżuma” Alberta Camusa. Rieux, świadomy moralnych obowiązków, od początku walczy z epidemią w Oranie, poświęcając swoje osobiste szczęście i narażając życie. Jego uczciwość i wytrwałość w obliczu cierpienia i śmierci pokazują, że prawdziwa wielkość tkwi w poświęceniu dla innych.

W polskiej literaturze wojennej znaczącą postacią jest Marek Edelman, przedstawiony w reportażach Hanny Krall. Edelman, młody podczas II wojny światowej, wyróżniał się nie tylko na polu walki, ale również jako człowiek pełen empatii, który organizował pomoc innym i ryzykował życie dla ratowania ludzi z getta warszawskiego. Jego czyny są świadectwem, że nawet w najtrudniejszych czasach wewnętrzna wielkość i moralność mogą prowadzić do heroicznych działań.

Joseph Conrad w swoim słynnym „Lordzie Jimie” przedstawia wewnętrzne konflikty tytułowego bohatera. Jim, popełniwszy błąd na służbie, ucieka przed odpowiedzialnością. Jednak później odkrywa w sobie siłę do zadośćuczynienia, broniąc mieszkańców wyspy Patusan. Jego droga od tchórzostwa do akceptacji odpowiedzialności pokazuje, że każdy człowiek nosi w sobie potencjał na większe czyny, mimo swoich słabości.

Na koniec, poezja XX wieku również wnosi wartościowe obserwacje na temat wewnętrznej wielkości człowieka. Leopold Staff w swoim wierszu „Kowal” opisuje proces wewnętrznej przemiany i kształtowania własnego „ja”, co jest metaforą nieustannego dążenia do doskonałości. Wiersz ten umacnia wiarę w wewnętrzną siłę człowieka, która potrafi go przemienić i wynieść na wyższy poziom moralny.

Podobnie Władysław Broniewski w „Bagnet na broń” opisuje konieczność wewnętrznej siły i odwagi w sytuacjach kryzysowych, takich jak wojna. Poeta podkreśla znaczenie solidarności i wzajemnego wsparcia w dążeniu do przetrwania i zwycięstwa, co również świadczy o wewnętrznej wielkości ludzkiego ducha.

Z perspektywy zakończenia, warto podkreślić, że cytat Antoine'a de Saint-Exupéry przekazuje głęboką wiarę w zdolność człowieka do odnalezienia w sobie siły i wartości, które przeważają nad złem. Literatura XX wieku obfituje w postacie, które w swoich działaniach i poświęceniach ukazują, że człowiek jest zdolny do wielkich czynów, jeśli kieruje się wyższymi wartościami. Bohaterowie Żeromskiego, Camusa, Edelmana czy Conrada są dowodami na to, że pomimo trudności i wewnętrznych konfliktów, człowiek zawsze może dążyć do tego, aby nosić w sobie większego od siebie, stając się przykładem moralności i duchowej siły. Przez ich historie możemy zrozumieć, że wielkość człowieka tkwi w jego zdolności do przekraczania własnych ograniczeń i dążenia do realizacji najwyższych ideałów.

Patrząc na współczesność przez pryzmat literatury, widzimy, że utwory XX wieku są nadal aktualne i przypominają nam o wewnętrznej wartości, którą każdy z nas nosi w sobie. Literackie dzieła te pełnią rolę drogowskazu, inspirując nas do poszukiwania w sobie tej wewnętrznej wielkości i działania zgodnie z najwyższymi etycznymi normami, co czyni nas nie tylko lepszymi jednostkami, ale także buduje lepsze społeczeństwo.