Kordian, Cezary i ja – młodzi ludzie kontra wyzwania.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 28.06.2024 o 21:21

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 28.06.2024 o 21:02

Każde pokolenie młodych ludzi odczuwa ciężar wyzwań stawianych przed nimi przez świat, w którym dorastają. W literaturze polskiej wyrazistymi reprezentantami tych zmagań są Kordian, bohater dramatu Juliusza Słowackiego, oraz Cezary Baryka z powieści "Przedwiośnie" Stefana Żeromskiego. Choć te postacie należą do różnych epok i mają odmienne życiowe doświadczenia, ich dylematy i sposób, w jaki wchodzą w dorosłość, mogą pomóc zrozumieć również współczesne wyzwania młodych ludzi, takich jak ja.

Kordian to młodzieniec z dramatu Juliusza Słowackiego, który powstał w 1834 roku w kontekście romantyzmu i walki o wolność narodową. Samo imię Kordian oznacza "człowieka serca", co jest kluczowe dla zrozumienia jego emocjonalności i ogromnego zaangażowania uczuciowego. Bohater ten prezentuje skrajnie emocjonalną i uczuciową naturę, której brakuje zdrowego rozsądku. Nie potrafi w pełni kontrolować swoich emocji, co prowadzi go często na granicę szaleństwa. Ważną rolę w jego życiu odgrywa stary sługa Grzegorz, który wprowadza młodego Kordiana w świat zasad moralnych i życiowej mądrości.

Podstawowe doświadczenie Kordiana to jego podróż po Europie, która prowadzi do głębokiego rozczarowania rzeczywistością. Kordian odkrywa, że życie dalekie jest od ideałów, które wyznawał. Postrzega wpływ pieniądza na świat oraz zgubną deprecjację wartości literatury wobec realnych problemów. Rozczarowanie to wzmacnia jego doświadczenie z miłością, kiedy spotyka Wiolettę – materialistkę, dla której liczy się jedynie bogactwo. Kulminacją rozwoju postaci Kordiana jest jego monolog na Mont Blanc, gdzie dokonuje przemyślenia swego życia i ustala cel – wolność ojczyzny, dla której jest gotów się poświęcić. Decyzja o zamachu na cara kończy się niepowodzeniem, gdyż Kordian nie jest w stanie pokonać swojego strachu i sumienia, co prowadzi do otwartego zakończenia jego historii przed plutonem egzekucyjnym.

Cezary Baryka, główny bohater powieści Stefana Żeromskiego "Przedwiośnie", to młody człowiek dorastający w zupełnie innych warunkach. Powieść powstała w 1924 roku, w okresie międzywojennym. Cezary rodzi się w Baku, ale jego polskie pochodzenie odgrywa ważną rolę w jego tożsamości. Gdy wybucha Pierwsza Wojna Światowa, jego ojciec zostaje powołany do wojska, co zmienia życie Cezarego diametralnie. Rewolucja bolszewicka sprawia, że chłopak uwierzy w rewolucję, lecz wkrótce traci majątek i rodzinę. Po śmierci matki pozostaje całkowicie samotny.

Podróż do Polski staje się dla niego podróżą w poszukiwaniu nowego życia, inspirowaną opowieściami ojca o szklanych domach. Po dotarciu do kraju Cezary konfrontuje się z brutalną rzeczywistością bandytyzmu i bezprawia rewolucji. Życie w Polsce to kolejne wyzwania – przyjaźń z Szymonem Gajowcem, praca dla niepodległej ojczyzny, udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Późniejsze pobyt w Nawłoci, miejsce pełne bogactwa i dekadencji, staje się dla niego okazją do pogłębienia dojrzałości emocjonalnej i filozoficznej. Cezary flirtuje z Laurą, ale te romansy kończą się tragicznie. Staje się bardziej krytyczny wobec otaczającej go rzeczywistości, konstruktywnie dyskutując z komunistami i analizując krytykę Gajowca.

Współczesny młody człowiek, taki jak ja, również staje przed wieloma wyzwaniami, które można porównać z doświadczeniami Kordiana i Cezarego. Wartość miłości, przyjaźni i rodziny pozostaje kluczowa, ale materializm zdaje się być silną siłą napędową świata, co przywodzi na myśl doświadczenia Kordiana z jego podróży po Europie. Patriotyzm w dzisiejszym kontekście jest często zdeprecjonowany przez politykę, co sprawia, że brakuje szacunku dla codziennych gestów patriotycznych. Wielu młodych ludzi wybiera emigrację w poszukiwaniu lepszego życia, podobnie jak Cezary, który szuka nowego początku w Polsce.

Wyzwania medialne i społeczne to kolejna ważna kwestia. Media często krytykowane są za brak alternatywnych wzorców kulturowych i promowanie powierzchownych wartości, co może wpływać na młode pokolenie równie destrukcyjnie jak desiluzje Kordiana. Dzisiejszy świat pełen jest oczekiwań związanych z wolną Rzeczpospolitą, a nasza rola w budowaniu lepszego kraju polega na konstruktywnej krytyce i przewartościowaniu własnych celów oraz wartości.

Podsumowując, wspólne cechy Kordiana, Cezarego i mojego pokolenia to przede wszystkim dążenie do ideałów, zderzenie z rzeczywistością oraz zdolność do konstruktywnej krytyki i przemyśleń. Każda z tych postaci miała swoje unikalne wyzwania, które kształtowały ich drogę do dojrzałości. Współczesny świat wymaga od nas podobnych umiejętności adaptacji, przewartościowania własnych priorytetów i poszukiwania sensu w życiu.

Perspektywa przyszłości dla młodego pokolenia jest pełna nadziei, że wysiłki naszego pokolenia zostaną docenione przez przyszłe generacje. Postrzegam siebie jako kontynuatora tradycji ideowych Kordiana i Cezarego, jednocześnie adaptując te ideały do współczesnych realiów. Może to wymagać nowych sposobów myślenia i działania, ale wspólnym mianownikiem pozostaje dążenie do tworzenia lepszego świata, tak jak robili to nasi literaccy poprzednicy.