Paulo Coelho: Weronika postanawia umrzeć – omówienie powieści.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 1.07.2024 o 15:21

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.07.2024 o 14:23

Paulo Coelho to jeden z najbardziej rozpoznawalnych i popularnych autorów współczesnych, urodzony w Rio de Janeiro w Brazylii w 1947 roku. Jego książki przetłumaczono na ponad 80 języków, a łączna sprzedaż przekroczyła 225 milionów egzemplarzy. Do najważniejszych dzieł Coelho, opublikowanych do tej pory, należą „Alchemik”, „Piąta Góra”, „Jedenaście minut” czy „Brida”. Prosty, często liryczny język, którym posługuje się Coelho, oraz głębokie, filozoficzne przemyślenia, które zawiera w swoich powieściach, zdobyły uznanie wielu czytelników na całym świecie. Jego książki często poruszają tematy duchowe, egzystencjalne oraz ukazują wewnętrzne przemiany bohaterów.

„Weronika postanawia umrzeć” to jedna z najważniejszych powieści Paulo Coelho, opublikowana w 1998 roku. Książka opowiada historię młodej kobiety, Weroniki, która postanawia zakończyć swoje życie, nie widząc sensu istnienia. Decyzja ta prowadzi ją do szpitala psychiatrycznego w wyniku nieudanej próby samobójczej i staje się początkiem jej przemiany wewnętrznej. Tematyka powieści skupia się na poszukiwaniu sensu życia, odnalezieniu własnej tożsamości i wartości codziennych chwil. Główny wątek dotyczy zarówno desperackiego kroku protagonistki, jak i jej późniejszego odrodzenia.

Na początku powieści poznajemy Weronikę jako młodą, wykształconą kobietę, która mieszka w Lublanie, stolicy Słowenii. Jest znużona życiem, przepełnia ją poczucie rozgoryczenia, nudy i braku sensu egzystencji. Wydaje się, że z pozoru ma wszystko — stabilną pracę, rutynowe życie, które jednak nie daje jej ani poczucia spełnienia, ani radości. Weronika czuje, że jej życie stało się mechaniczne, a codzienność przestała jej przynosić jakiekolwiek satysfakcje. To właśnie brak odpowiedzi na pytanie o sens życia i niemożność znalezienia w nim wartościizacji prowadzi ją do podjęcia decyzji o samobójstwie.

Weronika starannie przygotowuje się do zakończenia swojego życia. Po dokładnym przemyśleniu wybiera śmierć poprzez zażycie nadmiernej ilości środków nasennych. Wierząc, że tym razem naprawdę dopięła swego, zażywa tabletki i czeka na nieuchronne przespanie się na wieki. Jest przekonana, że jej znużenie życiem wkrótce zostanie zakończone. Akt ten wykonuje z determinacją, oddając się biernie oczekiwaniu na koniec.

Jednak los chciał inaczej. Weronika budzi się w szpitalu psychiatrycznym Villete, gdzie dowiaduje się, że jej próba samobójcza nie powiodła się. Reakcje Weroniki są pełne złości, rozczarowania oraz poczucia niemocy. Boi się, że będzie musiała wrócić do swojego poprzedniego życia, które tak bardzo nienawidzi. Jej myśli ponownie zaczynają krążyć wokół kolejnej próby zakończenia życia.

Sytuację zmienia wiadomość od doktora, który informuje Weronikę, że jej serce zostało poważnie uszkodzone w wyniku przedawkowania i że pozostało jej zaledwie kilka dni życia. Informacja ta zostaje przez Weronikę potraktowana jako dowód na to, że jednak udało jej się osiągnąć cel — umarła w jakiś sposób, bo teraz jej życie ma swój kres. Jednakże ta bliska perspektywa śmierci zaczyna powoli zmieniać jej myślenie.

Pobyt w szpitalu psychiatrycznym staje się dla Weroniki punktem zwrotnym. Jej interakcje z personelem oraz innymi pacjentami zaczynają zmieniać jej postrzeganie rzeczywistości. Spotkania z takimi osobami jak Zedka, która zmaga się z depresją, czy Mari, prawniczka dotknięta nerwicą, otwierają przed Weroniką nowe perspektywy. Przez rozmowy i wspólne doświadczenia zaczyna odkrywać, że każda z tych osób ma swoją unikalną historię i że życie, mimo trudności, może być pełne wartości i piękna. Interakcje te inspirują ją do ponownego reflektowania nad sensem istnienia i zaczynają budować w niej nowe zainteresowanie życiem.

Podczas pobytu w Villete, Weronika zaczyna odkrywać piękno życia. Zaczyna dostrzegać drobne przyjemności, które wcześniej ignorowała lub uważała za bez znaczenia. Smak porannej kawy, promienie słońca, dźwięk muzyki — wszystko to zaczyna nabierać dla niej nowego, głębszego znaczenia. Przypomina sobie także o dawnych marzeniach i pragnieniach, które porzuciła w wyniku przytłaczającej rutyny życia codziennego. Wielkie zainteresowanie wzbudza w niej także muzyka i gra na fortepianie, co było jej dziecięcym marzeniem. Odkrywa, jak wiele rzeczy jeszcze nie doświadczyła i żałuje, że nie potrafiła wcześniej dostrzec ich piękna.

Weronika decyduje się cieszyć każdą chwilą pozostałego życia. Jej perspektywa bliskiej śmierci staje się motorem do pełnego życia, do wykorzystania każdej sekundy. Postanawia czerpać radość ze wszystkiego, co jej jeszcze pozostało, od najdrobniejszych i najbardziej codziennych chwil począwszy.

Relacja z Edwardem, pacjentem cierpiącym na schizofrenię, staje się kluczowym elementem przemiany Weroniki. Spotkanie to rodzi między nimi uczucie, które z początku wydaje się subtelne, a stopniowo przeradza się w głęboką więź emocjonalną. Edward, który jest artystą i doświadczył wielu osobistych tragedii, pomaga Weronice otworzyć się na uczucia i emocje, których wcześniej nie mogła dostrzec. Z czasem Weronika i Edward decydują się na ucieczkę ze szpitala, pragnąc spędzić razem czas na zewnątrz, z dala od murów Villete.

Ich wspólna noc staje się symbolem nowego początku, radości z każdej chwili życia, bez względu na to, jak krótka może się ona okazać. Dla Weroniki to moment intensywnego doświadczenia życia, jego piękna i pełni, które wcześniej były dla niej niedostępne.

Kulminacyjnym momentem powieści jest odkrycie, że serce Weroniki w rzeczywistości nie jest uszkodzone. Informacja ta jest wynikiem terapii placebo, którą stosował doktor Igor, mając na celu wstrząsnięcie Weroniką i uświadomienie jej znaczenia życia. Cała terapia miała prowadzić do tego, aby doświadczyła desperacji i nagłej zmiany, która zmusi ją do ponownego przemyślenia własnego podejścia do życia i docenienia go na nowo. Ogromna radość z odkrycia, że ma przed sobą przyszłość, staje się dla Weroniki momentem pełni szczęścia i poczucia odradzania się na nowo.

„Weronika postanawia umrzeć” niesie ze sobą przesłanie radości życia jako centralnego motywu książki. Przemiana Weroniki to symbol odrodzenia i nowego początku, nauki doceniania każdej chwili oraz spojrzenia na życie z nowej perspektywy. Paulo Coelho, poprzez prosty język i głębokie przemyślenia, prowokuje czytelników do refleksji nad własnym życiem i podejmowanymi wyborami. Książka zadaje pytanie o sens istnienia i przypomina, że każda chwila jest niewątpliwym cudem, którym powinniśmy się cieszyć.

Wpływ „Weroniki postanawia umrzeć” na czytelnika jest nie do przecenienia. Książka przywołuje wiele emocji, od smutku i rozgoryczenia po radość i nadzieję. Zachęca do refleksji nad wartością życia, jego ulotnością i skłania do docenienia codziennych chwil. Dzięki powieści Coelho możemy lepiej zrozumieć wartość istnienia i odnaleźć w sobie siłę do czerpania radości z każdej chwili.

„Weronika postanawia umrzeć” to powieść, którą warto przeczytać, niezależnie od wieku czy życiowych doświadczeń. Jej przesłanie jest uniwersalne i pełne nadziei, z której każdy z nas może czerpać inspirację. Mam nadzieję, że książka zachęci cię do poszukiwania sensu życia i doceniania codziennych momentów, stając się źródłem inspiracji i wewnętrznej siły.