Ponadczasowe prawdy, zawarte w dziełach Adama Mickiewicza, pochodzących z czasów wileńsko – kowieńskich.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 25.07.2024 o 18:19

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 25.07.2024 o 18:00

---

Ponadczasowe prawdy, zawarte w dziełach Adama Mickiewicza, pochodzących z czasów wileńsko – kowieńskich

#

1. Kontekst historyczno-literacki

Czasy wileńsko-kowieńskie to jeden z kluczowych okresów w twórczości Adama Mickiewicza, obejmujący lata 1819-1823, kiedy to poeta żył i tworzył w Wilnie oraz Kownie. To właśnie w tym czasie Mickiewicz, młody i pełen twórczej energii, wprowadzał polską literaturę w epokę romantyzmu. Okres ten jest szczególnie znaczący, gdyż to wtedy narodziły się pierwsze romantyczne dzieła, które stały się fundamentem dla kolejnych pokoleń literackich.

Adam Mickiewicz, uznawany za czołowego reprezentanta polskiego romantyzmu, nie tylko inspirował swoich współczesnych, ale pozostawił także bogatą spuściznę literacką, pełną głębokich i uniwersalnych przesłań, które do dziś są aktualne i stanowią przedmiot refleksji nad ludzką naturą i moralnością.

2. Cel wypracowania

Celem niniejszego wypracowania jest wskazanie na ponadczasowe prawdy moralne zawarte w dziełach Mickiewicza z czasów wileńsko-kowieńskich, oraz zbadanie, w jaki sposób zasady winy i kary przenikają literaturę romantyczną poprzez analizy „Dziadów” cz. II i IV oraz wybranych ballad: "Świteź", "Świtezianka" i "Lilije".

---

Główna Część

"Dziady" cz. II Adama Mickiewicza to jedno z najbardziej tajemniczych i mistycznych dzieł poety, które opowiada o pogańskim rytuale wywoływania duchów w przeddzień święta zmarłych. Rytuał ten ukazuje, jak skomplikowane i nierozerwalne są relacje między światem żywych a zmarłych.

- Duchy dzieci - Józio i Rózia: - Te młode duchy przedstawiają pragnienie ziarnka gorczycy, co symbolizuje niepełne doświadczenie ludzkiego życia. Józio i Rózia nie zdążyli poznać cierpienia, które jest integralną częścią ludzkiej egzystencji. Mickiewicz pokazuje, że cierpienie jest ważne dla pełnego zrozumienia życia, a brak doświadczenia bólu i trudności sprawia, że dusze te nie mogą znaleźć ukojenia. - Duch młodej kobiety imieniem Zosia: - Zosia jest przykładem niewiedzy i braku pełni życia. Jej historia uczy nas, jak ważne jest zrozumienie uczuć innych i wartość miłości w życiu człowieka. Zosia żyła bez głębszych emocji i teraz cierpi, ponieważ jej dusza nie zaznała prawdziwego uczucia. - Zjawa okrutnego Pana: - Przykład wiecznych męczarni jako kary za złe uczynki to jedno z najbardziej przejmujących przesłań "Dziadów". Postać ta prezentuje nieuchronną sprawiedliwość, która czeka każde złe uczynki. Okrutny Pan, który popełniał ciężkie przewinienia, teraz cierpi i nie zazna spokoju. Ta opowieść podkreśla, że zło zawsze spotyka zasłużona kara, a sprawiedliwość jest nieunikniona.

II. "Dziady" część IV - Monolog liryczny Gustawa

Postać Gustawa z "Dziadów" cz. IV to typowy bohater romantyczny, którego losy i uczucia wyrażają głębokie prawdy o ludzkim życiu i emocjach.

- Gustaw jako bohater romantyczny: - Gustaw to przykład archetypu bohatera romantycznego: samotny, nieszczęśliwie zakochany, zdolny do gwałtownych emocji i skrajnych działań. Jego postać jest niezwykle złożona i pełna sprzeczności, co sprawia, że jest on postacią niezwykle fascynującą i uniwersalną. - Godzina miłości: - W tej części "Dziadów" Gustaw opowiada o swoim pierwszym spotkaniu z ukochaną. Wpływ literatury romantycznej, takiej jak "Cierpienia młodego Wertera" i "Nowa Heloiza", jest wyraźnie widoczny w przeżyciach Gustawa. Te dzieła literackie wpłynęły na sposób, w jaki doświadczał on miłości i romantycznych uniesień. - Godzina rozpaczy: - Tragiczny moment wesela ukochanej, który prowadzi Gustawa do samobójstwa, jest jednym z najbardziej dramatycznych momentów w literaturze romantycznej. Właśnie tu widzimy, jak miłość i cierpienie mogą wpłynąć na człowieka, doprowadzając go do skrajnych decyzji. - Godzina przestrogi: - Refleksje Gustawa na temat nieosiągalności pełni szczęścia na ziemi są niezwykle głębokie i ponadczasowe. Gustaw dochodzi do wniosku, że prawdziwe szczęście jest nieosiągalne w życiu doczesnym, co sprawia, że jego postać staje się jeszcze bardziej tragiczna i złożona.

III. Ballady: Analiza moralna i symboliczna

Ballady Mickiewicza z czasów wileńsko-kowieńskich są pełne moralnych nauk i symboliki, które przekazują uniwersalne prawdy o ludzkiej naturze i świecie.

- "Świteź": - Tajemnicze litewskie jezioro, będące centralnym punktem ballady, jest symbolem dawnego świata, pełnego magii i duchów. Historia kobiety wyciągniętej z jeziora, która opowiada o oblężeniu miasta i swojej wierze w Boga, jest opowieścią o zaufaniu i oddaniu. Kiedy ludzie przemieniają się w kwiaty, Mickiewicz podkreśla szacunek dla przeszłości i ofiar. - "Świtezianka": - Historia strzelca i tajemniczej dziewczyny ukazuje, jak ważna jest lojalność i dotrzymywanie przyrzeczeń. Strzelec, który łamie przyrzeczenie wierności, zostaje surowo ukarany przez dziewczynę. Ta ballada uczy nas, że zdrada i nielojalność prowadzą do nieuchronnej kary, a szczere i wierne postępowanie jest nagradzane. - "Lilije": - Opowieść o niewiernej żonie, która zabija swojego męża po jego powrocie z wojny, jest przejmującym upozorowaniem kary za morderstwo i złamanie zasad moralnych. Bracia zmarłego, którzy próbują zdobyć serce wdowy, są symbolem konfliktu i pokus. Kaplica, która zapada się w ziemię, jest dowodem na to, że zło zawsze spotyka zasłużona kara, a łamanie zasad etycznych prowadzi do nieuchronnych konsekwencji.

---

Zakończenie

Dzieła Adama Mickiewicza z czasów wileńsko-kowieńskich pełne są głębokich wartości moralnych, które przekazują konieczność cierpienia i współczucia, wierności, lojalności oraz wiary w sprawiedliwość. Mickiewicz poprzez swoje utwory pokazuje, że każda negatywna czynność, każde zło spotyka zasłużona kara, a życie pełne jest trudności, które muszą być przeżyte, aby zrozumieć jego istotę.

2. Aktualność przesłania Mickiewicza

Przesłania te są wciąż niezwykle aktualne we współczesnym świecie. Wydarzenia, które opisuje Mickiewicz, oraz jego refleksje nad naturą człowieka i moralnością, są uniwersalne i nadal mogą być odniesieniem w kontekście ludzkich doświadczeń i trudności. Mickiewicz, jako przewodnik moralny, ukazuje nam, że we współczesnym świecie równie ważna jest lojalność, współczucie i sprawiedliwość.

3. Perspektywa dalszych badań

Zachęcam do zgłębiania innych dzieł Mickiewicza oraz literatury romantycznej, aby lepiej zrozumieć uniwersalność przekazu literatury tego okresu. Refleksja nad romantycznymi utworami poszerza nasze rozumienie ludzkich doświadczeń i pozwala dostrzec, że wartości moralne są niezmiennie ważne, niezależnie od upływu czasu.