„Poeta i jego sztuka” – obraz romantycznego poety i jego sztuki

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 26.07.2024 o 14:25

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 26.07.2024 o 14:03

#

Poezja romantyczna, rozwijająca się intensywnie w Europie na przełomie XVIII i XIX wieku, stała się nie tylko wyrazem indywidualnych emocji jej twórców, ale także wielkim manifestem artystycznym i ideologicznym tej epoki. Romantycy pragnęli zerwania z akademickimi, klasycystycznymi formułami, dążąc do odkrywania głębszych warstw ludzkiej duszy, emocji i doświadczeń. W kontekście Polski, która w tamtym czasie doświadczała licznych zrywów niepodległościowych i represji zaborów, poezja romantyczna nabrała szczególnego, utylitarnego wymiaru.

Polscy poeci, zwłaszcza ci tworzący po powstaniach, stali się nie tylko artystami, ale i duchowymi przewodnikami narodu. Ich twórczość była często skierowana nie tylko ku estetycznym doznaniom, ale też ku budowaniu moralnej i patriotycznej tożsamości. Poezja tyrtejska, głosząca ideę walki o wolność, stała się jednym z najważniejszych narzędzi walki o duchową i narodową niezależność. W niniejszej pracy postaram się zanalizować kilka przykładów utworów romantycznych, w których poeta jest przedstawiony jako duchowy przewodnik narodu, ukazując obraz polskiego romantycznego poety oraz jego społeczne i artystyczne funkcje.

Rozwinięcie

Cyprian Kamil Norwid – „Do obywatela Johna Browna”

W wierszu Norwida Brown staje się uniwersalnym symbolem walki o wolność i równość. Bohater ten, który poświęcił życie dla wyzwolenia innych, odzwierciedla to, czego Norwid pragnął dla swojej ojczyzny – wolności i sprawiedliwości. W utworze można znaleźć odniesienia do nadziei na przyszłe zrealizowanie idei wolności, co stanowi swoistą analogię do marzeń Polaków o niepodległości. Norwid widział w Brownie nie tylko symbol amerykańskiej walki przeciwko niewolnictwu, ale również ikonę globalnej walki o prawa człowieka, co uczyniło go postacią o dużym znaczeniu dla współczesnych Norwidowi Polaków.

Cyprian Kamil Norwid – „Bema pamięci żałobny rapsod”

Wiersz charakteryzuje się patetycznym i wyniosłym językiem, co podkreśla doniosłość postaci Bema. Norwid wybrał metrum heksametru, którego rytm nadaje utworowi podniosły ton, odpowiedni dla żałobnego hymnu. Symbolika pogrzebu Bema, opisana przez Norwida, przekształca wydarzenie w misterium staropolskie – pogrzeb staje się rytuałem, w którym każdy rekwizyt, od sznura płaczek po zielony wawrzyn i pancerz, symbolizuje waleczność i niezłomność.

Cyprian Kamil Norwid – „Fortepian Szopena”

Wydarzenia historyczne, takie jak atak na pałac Zamoyskich i zniszczenie fortepianu Chopina, zamykają się w symbolicznej narracji Norwida, który widzi w fortepianie symbol zniszczonej Polski. Sztuka, jaką reprezentował Chopin, musi przejść przez cierpienie, aby stać się prawdziwym odbiciem boskiej doskonałości. Norwid, widząc w Chopinie kogoś więcej niż tylko muzyka, ukazuje go jako duchowego przewodnika, którego twórczość inspiruje i mobilizuje kolejne pokolenia.

Zygmunt Krasiński – „Nie-Boska Komedia”

Krasiński pokazuje poezję jako piękną, lecz pozbawioną głębi i realnego oddziaływania. Hrabia Henryk, główny bohater, jest symbolem poety, który przegrywa swoją ludzką walkę i pogrąża się w izolacji. W pierwszej części dramatu, nazwanej „Dramatem rodzinnym”, widzimy dualizm – rozdarcie między pięknem poezji a obowiązkami rodzinnymi. Henrykowe wybory prowadzą do jego upadku, czyniąc z poezji złudzenie i źródło destrukcji. Krasiński ukazuje tym samym poetę jako nieudolnego przewodnika, którego sztuka nie niesie oczekiwanej zmiany.

Adam Mickiewicz – „Dziady” część III

Kreacja bohatera Gustawa-Konrada to metaforyczna transformacja od osobistych cierpień (Gustaw) do patriotycznego buntu (Konrad). Konrad, jako symbol waleczności i miłości do ojczyzny, staje się duchowym przewodnikiem narodu, podejmując dialog z Bogiem w Wielkiej Improwizacji. Jego bunt, pełen goryczy i rozpaczy, jest wyrazem nie tylko osobistych emocji, ale i wspólnego tragizmu narodu.

Elementy filozoficznej refleksji są silnie obecne w utworze, a wizyjne sceny księdza Piotra (np. „Salon warszawski”) ukazują głębokie rozmowy o represjach i heroizmie narodu. W tych momentach Mickiewicz pokazuje poezję jako coś więcej niż estetyczną formę – jest to duchowa siła zdolna do inspirowania całych narodów do walki o wolność.

Zakończenie

Romantyczny poeta nie był zwykłym artystą – stał się wzorem patriotyzmu i duchowym ojcem narodu. Sztuka, przez nich uprawiana, była często naznaczona cierpieniem i niespełnieniem, ale to właśnie te elementy czyniły ją autentyczną i głęboką. W czasach, kiedy Polska zmagała się z represjami i zaborami, poeci romantyczni dawali nadzieję i siłę, nie pozwalając narodowi zapomnieć o wolności.

Dziś, patrząc na dziedzictwo romantycznych poetów, możemy dostrzec, że ich twórczość nadal inspiruje i przypomina o wartościach, które są wiecznie aktualne. Współczesne problemy może różnią się od tych z czasów zaborów, ale duch walki o sprawiedliwość, wolność i miłość do ojczyzny pozostaje niezmienny. Poezja romantyczna, jako narzędzie patriotyczne i duchowe, wciąż ma moc przemawiania do serc i umysłów ludzi, ukazując wieczne poszukiwanie wyższych wartości.