Porównaj racje Antygony i Kreona. Która z tych postaci jest ci bliższa i dlaczego? Uzasadnij

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 2.08.2024 o 11:09

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 2.08.2024 o 10:48

Dramat Sofoklesa „Antygona” to jedno z najważniejszych dzieł starożytnej literatury greckiej, które porusza uniwersalne tematy moralności, władzy i konfliktu między jednostką a państwem. Akcja utworu toczy się w Tebach, tuż po zakończeniu bratobójczej wojny między Oedypsowymi synami, Eteoklesem i Polyneikesem. Władzę nad miastem obejmuje Kreon, wuj tytułowej Antygony, który staje przed trudnym zadaniem przywrócenia porządku w Tebach. Dwie główne postacie dramatu, Antygona i Kreon, reprezentują przeciwstawne racje i wartości, które stanowią oś konfliktu w tym utworze. Celem tej pracy jest porównanie ich racji oraz odpowiedź na pytanie, która z tych postaci jest mi bliższa.

Antygona, potomkini rodu Labdakidów i siostra Polyneikesa, to postać pełna determinacji, niezachwianego patriotyzmu i głębokiej religijności. Od samego początku dramatu widzimy ją skoncentrowaną na jednym, jasno określonym celu: pochowanie zmarłego brata zgodnie z boskimi nakazami. Antygona jest niesamowicie uparta i niezłomna, gotowa ponieść najwyższą cenę, by zrealizować swoje pragnienie oddania czci zmarłemu. „Bo ta groza chwalebnej mi śmierci Przenigdy nie wydrze” - te słowa ukazują, jak bardzo jest zdeterminowana. Świadome złamanie zakazu Kreona, aby pochować brata, wynika z jej przekonania o nadrzędności praw boskich nad ludzkimi. Antygona nie ugina się pod presją, nie próbuje negocjować; jej upór w dążeniu do celu jest zarówno jej siłą, jak i słabością. Jednak, choć jej czyny wydają się heroiczne, można zastanawiać się, czy motywacją Antygony jest rzeczywista miłość do brata, czy może bardziej pragnienie uzyskania chwały.

Kreon, król Teb, jest postacią na wskroś złożoną. Z jednej strony, bierze na siebie odpowiedzialność za dobro państwa i pragnie być sprawiedliwym władcą. Z drugiej strony, jego postępowanie charakteryzuje się pełnymi wątpliwościami moralnymi, szczególnie gdy chodzi o rodzinne więzy. Decyzja Kreona o zakazie pochówku Polyneikesa wynika z jego pragnienia utrzymania porządku i wzmocnienia autorytetu władzy w państwie. Kreon jest świadomy trudności, jakie niesie ze sobą władza, i stara się postępować konsekwentnie. Cytaty mądrości filozofów, jak Seneka Młodszy, Phil Bosmans, Platon, mogą pomóc zrozumieć jego dylematy i błędy. Kreon stara się być rozsądnym władcą, ale jednocześnie często okazuje się nieugięty i despotyczny, co prowadzi do tragicznych konsekwencji zarówno dla niego, jak i jego rodziny. Takie podejście i wątpliwości można podsumować cytatem Cycerona: „każdy człowiek może zbłądzić, uparcie trwać w błędzie - tylko głupi”.

Motywacje obu postaci różnią się diametralnie. Antygona stawia na pierwszym miejscu prawa boskie i swoją moralność, nie zważając na konsekwencje swoich działań dla innych. Jej bezkompromisowość i niechęć do słuchania innych sprawiają, że staje się postacią tragiczną, której los jest z góry przesądzony. Można jednak kwestionować, czy jej postawa wynika z rzeczywistej miłości do brata, czy raczej z pragnienia chwały i nieśmiertelnej reputacji.

Kreon, z kolei, kieruje się troską o państwo i pragnieniem utrzymania porządku. Jego decyzje są wynikiem ciężaru odpowiedzialności, jaki spoczywa na barkach władcy. Jest świadomy swoich błędów i stara się je naprawić, chociaż często jest za późno. Kreon przechodzi dramatyczną ewolucję w ciągu trwania utworu, co czyni go postacią bliższą człowiekowi współczesnemu, który zmaga się z dylematami moralnymi i odpowiedzialnością.

Osobiście, postać Kreona jest mi bliższa. Podziwiam go za walkę z własnymi wątpliwościami i trudnościami związanymi z pełnieniem funkcji władcy. Jego błędy są ludzkie i łatwe do przeanalizowania z perspektywy czasu. Kreon, mimo swoich wad, stara się działać dla dobra państwa, co jest zadaniem niebywale trudnym i wymagającym ogromnej odpowiedzialności. Cytat Cycerona: „każdy człowiek może zbłądzić, uparcie trwać w błędzie - tylko głupi", dobrze oddaje jego postać, ukazując, że władza to również walka z własnymi słabościami.

Od Antygony dystansuje mnie jej bezkompromisowość i chłodne skupienie na jednym celu, nie zważając na konsekwencje swoich działań dla innych. Jej pragnienie śmierci za cenę sławy jest dla mnie trudne do zaakceptowania, ponieważ wierzę, że warto walczyć do końca, próbując znaleźć kompromis i rozwiązywanie problemów bez ucieczki przed życiem.

Podsumowując, racje obu postaci mają swoje uzasadnienie i wartość, jednak różnią się pod względem priorytetów. Antygona stawia prawa boskie ponad ludzkimi, co prowadzi ją do tragicznego końca. Kreon, mimo wszystkich swoich błędów, stara się działać dla dobra państwa. Jego postać, pełna dylematów i wątpliwości, jest mi bliższa, pokazując, że bycie człowiekiem to także popełnianie błędów, ale i próba ich naprawy. Kreon symbolizuje ludzką naturę, starającą się zrozumieć i naprawić swoje błędy, co czyni go postacią bardziej zbliżoną do współczesnego czytelnika.