Na podstawie zacytowanych pieśni (Carmina I 9 i Carmina I 11) Horacego określ, jakie postawy wobec życia zawarł w nich autor (odwołaj się do kontekstu kulturowego i filozoficznego)

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.08.2024 o 9:58

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 15.08.2024 o 9:41

Horacy, jeden z najznakomitszych poetów starożytnego Rzymu, zasłynął z tekstów, które przetrwały wieki i wciąż są źródłem inspiracji oraz głębokich refleksji. Jego twórczość, zapisana w zbiorze „Carmina”, znanym również jako „Ody”, dostarcza nam cennych wskazówek dotyczących życia, losu i przemijania. W niniejszym wypracowaniu, na podstawie Carmina I 9 „Ad Thaliarchum” i Carmina I 11 „Ad Leuconoen”, zostaną przeanalizowane postawy wobec życia, jakie zaproponował Horacy, w kontekście kulturowym i filozoficznym.

Już od starożytności zasada „Carpe Diem”, czyli „chwytaj dzień”, była obecna w literaturze i filozofii. Jest to motyw, który nawołuje do czerpania radości z bieżącej chwili i nie martwienia się przyszłością. W starożytnym Rzymie, społeczeństwo żyło w niepewnych czasach wojen i politycznych przemian, co sprzyjało szukaniu szczęścia tu i teraz, bez dalekosiężnych planów. Horacy, bazując na tej idei, w swoich pieśniach często rozwijał ją i ukazywał w różnych aspektach życia.

Carmina I 9, znana także jako „Ad Thaliarchum”, jest utworem, który wprowadza nas w zimowy pejzaż, pełen śniegu i chłodu. Horacy, zwracając się do Thaliarcha, zachęca go do korzystania z życia nawet w takich niesprzyjających warunkach. Daje rady, aby cieszyć się teraźniejszością – pić wino, tańczyć, upajać się miłością. Symbolika tańców i wina jest szczególnie wymowna, podkreśla ziemskie przyjemności oraz hedonizm, który Horacy traktuje jako odpowiedź na niepewność losu.

W pieśni tej Horacy niesie również głębsze przesłanie filozoficzne. Podkreśla kruchość i nieprzewidywalność ludzkiego życia. Los i bogowie w jego wizji pełnią centralną rolę - to oni decydują o naszych życiowych ścieżkach. W tym kontekście sugeruje, aby zaufać bogom i nie bać się przyszłości, lecz czerpać radość z dnia dzisiejszego.

Carmina I 11, znana także jako „Ad Leuconoen”, jest utworem skierowanym do kobiety o imieniu Leuconoe. W rozmowie z nią Horacy odwodzi ją od zadawania pytań o przyszłość. Przestrzega przed próbami odczytywania kresu życia i zachęca do skupiania się na chwili obecnej. Przewidywanie przyszłości czy wróżby są, według niego, stratą czasu, który można by poświęcić na czerpanie przyjemności z życia.

Filozoficzne przesłanie tej pieśni również wpisuje się w zasadę „Carpe Diem”. Horacy przekonuje, że życie jest ulotne i nieprzewidywalne, dlatego nie ma sensu martwić się jego końcem czy próbować przewidywać to, co nieznane. Zamiast tego, apeluje do korzystania z teraźniejszości i unikania odkładania planów na później.

Starożytna Grecja i Rzym były kolebką różnorodnych szkół filozoficznych, które formowały myślenie ludzi tamtego okresu. Greccy filozofowie mówili o cnotach takich jak dobro, mądrość i umiarkowanie. Diogenes z Synopy, przedstawiciel szkoły cyników, dążył do uniezależnienia się od dóbr materialnych, widząc w tym prawdziwą wolność. Zupełnie inne podejście reprezentował Epikur, który skupiał się na dążeniu do szczęścia i eliminacji strachu przed bogami i śmiercią.

Postawa Horacego jest bliska epikurejskiej filozofii. Podobnie jak Epikur, Horacy nawołuje do unikania zbędnych trosk o przyszłość i koncentrowania się na szczęściu. Różni się jednak od cynicznych poglądów Diogenesa, który przekładał ascezę i unikanie ziemskich przyjemności nad ich czerpanie. Horacy, wręcz przeciwnie, akcentuje istotność korzystania z dobra materialnego oraz przyjemności życiowych.

Kiedy przenosimy analizę na epoki późniejsze, takie jak średniowiecze, dostrzegamy wyraźny kontrast między podejściem Horacego a dominującą wówczas ascezą. Średniowieczna filozofia podkreślała wagę cnotliwego życia i rezygnacji z przyjemności materialnych na rzecz duchowych. Z kolei postawy horacjanskie były bardziej skore do czerpania radości z doczesności, co kłóciło się z ówczesną doktryną.

Renesansowe odrodzenie przyniosło powrót do ideałów starożytności, w tym do antropocentryzmu, gdzie człowiek i jego potrzeby stały się centralnym punktem zainteresowania. W tym kontekście zasada Carpe Diem Horacego zyskała nową popularność. Renesansowi humanizm, inspirując się starożytnymi ideałami, skłaniał się ku czerpaniu przyjemności z życia i docenianiu jego krótkotrwałości.

Podsumowując, Horacy poprzez swoje pieśni Carmina I 9 i Carmina I 11, promuje życie pełne hedonistycznych wartości, skupiające się na tu i teraz, pomimo niepewnej przyszłości. Jego postawa zawiera unikanie przesadnych refleksji nad ulotnością życia oraz wróżb, a także zachętę do korzystania z każdej chwili. Motyw Carpe Diem – chwytania dnia – jest centralną zasadą życia według Horacego. Jego przesłanie jest wciąż aktualne i może inspirować nas w dzisiejszych czasach, pokazując, jak cenić teraźniejszość i czerpać z niej pełnymi garściami.

W tym kontekście refleksja nad ulotnością życia znajduje zastosowanie również w naszych współczesnych realiach. Odnalezienie balansu między planowaniem przyszłości a życiem chwila obecną jest wyzwaniem, przed którym stajemy każdego dnia. Inspirując się Horacym, możemy nauczyć się, jak cenna jest każda chwila i jak ważne jest, aby nie odkładać szczęścia na później.

Bibliografia:

- Horacy, "Carmina I 9" i "Carmina I 11" (oryginał i tłumaczenia). - Prace teoretyczne na temat filozofii starożytnej Grecji (Diogenes, Epikur). - Analizy dotyczące filozofii średniowiecznej i renesansowej.