Rozwinięcie wypracowania na temat „Miłość niszczy czy uskrzydla?” na przykładzie Stanisława Wokulskiego i Izabeli Łęckiej

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 17.01.2026 o 8:13

W literaturze polskiej jednym z najciekawszych przykładów miłości jest relacja Stanisława Wokulskiego z Izabelą Łęcką, bohaterów powieści "Lalka" Bolesława Prusa. Ich skomplikowana więź jest doskonałym studium przypadku pytań o naturę miłości i jej wpływ na człowieka. W moim wypracowaniu spróbuję odpowiedzieć na pytanie: czy miłość niszczy, czy uskrzydla, analizując to na podstawie wspomnianej relacji.

Stanisław Wokulski, główny bohater „Lalki”, jest postacią niezwykle złożoną. Jego życie zmienia się diametralnie, gdy spotyka Izabelę Łęcką. Izabela jest arystokratką, typową przedstawicielką warstwy społecznej, której interesuje głównie blichtr i status materialny. Na pozór piękna i wytworna, ale wewnętrznie próżna i pozbawiona głębokich uczuć. Wokulski, początkowo skromny kupiec i były student, zakochuje się w niej bez pamięci, co staje się siłą napędową jego działań i życiowych wyborów.

Początkowo miłość do Izabeli działa na Wokulskiego uskrzydlająco. Jego uczucie staje się motorem napędowym jego kariery i bogactwa. Dąży on do zdobycia fortuny, jednocześnie mając nadzieję, że jego sukces uczyni go godnym ręki ukochanej Izabeli. Wokulski podróżując do Bułgarii, podejmuje ryzykowne przedsięwzięcia handlowe, zdobywając majątek, który pozwala mu na realizację dalszych planów. Można tu dostrzec, że miłość Wokulskiego do Łęckiej była dla niego źródłem siły i energii, co w pierwszej fazie ich związku miało pozytywne skutki. Jego zapał i determinacja są wyraźnym dowodem na to, że miłość może uskrzydlać i inspirować do podejmowania wyzwań, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się niemożliwe do zrealizowania.

Jednak stopniowo uczucie Wokulskiego zaczyna przyjmować ciemniejsze barwy. Izabela Łęcka, mimo że czuje względem Wokulskiego pewną dozę sympatii, nie jest w stanie odwzajemnić jego głębokiego uczucia. Jej arystokratyczne wychowanie, skupienie na materialnym aspekcie życia i beztroska powierzchowność sprawiają, że nie dostrzega prawdziwej wartości w Wokulskim jako człowieku, a jedynie jako bogatym kupcu, który może jej zapewnić wygodne życie. Izabela traktuje Wokulskiego z pewną wyższością i dystansem, nie doceniając jego poświęcenia i starań.

Z biegiem czasu, miłość, która początkowo była siłą napędową Wokulskiego, zaczyna go wyniszczać. Bohater, nie mogąc zdobyć serca Izabeli, popada w coraz większą frustrację, a jego mentalna i emocjonalna kondycja zaczyna ulegać pogorszeniu. Wokulski staje się niewolnikiem swojego uczucia, a jego życie przepełniają skrajne emocje – od euforii do rozpaczy. Zaczyna dostrzegać, że pomimo wszelkich starań, nie jest w stanie zmienić uczucia Izabeli i zdobyć jej miłości. Jego rozczarowanie i ból prowadzą do rozważania coraz bardziej desperackich kroków, takich jak zamach na własne życie, który bohater rozważa po nieudanej próbie znalezienia sensu w naukowych badaniach Geista.

Kulminacją tej tragicznej miłości jest moment, kiedy Wokulski odkrywa, że Izabela planuje wyjazd za granicę z Kamilem Starskim, młodym arystokratą bez większych wartości moralnych. To odkrycie staje się ostatecznym ciosem dla Wokulskiego, który orientuje się, że jego wieloletnie starania i poświęcenie były niczym więcej jak marnotrawstwem czasu i emocji. W tym momencie miłość, która miała początkowo uskrzydlać, ostatecznie go zniszczyła.

Podsumowując, analiza związku Wokulskiego i Łęckiej prowadzi do wniosku, że miłość może mieć dwojakie oblicze – zarówno uskrzydlające, jak i niszczące. W przypadku Wokulskiego jego uczucie do Izabeli początkowo staje się motywacją do osiągania celów i dążeń, jednak z czasem okazuje się destrukcyjne, prowadząc go do emocjonalnego, a w końcu i fizycznego upadku. Miłość w literaturze, tak jak w życiu, może być zarówno siłą twórczą, jak i destrukcyjną, a losy Wokulskiego i Łęckiej są tego wymownym przykładem.