Jak człowiek znosi cierpienie?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 14.10.2024 o 8:28

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 22.09.2024 o 15:33

Cierpienie towarzyszy człowiekowi od zarania dziejów, stając się integralną częścią ludzkiego doświadczenia. Temat cierpienia i jego znoszenia jest szeroko eksplorowany w literaturze, stanowiąc ważny motyw w licznych dziełach literackich. W niniejszej pracy chciałbym przybliżyć, jak różne postacie literackie radziły sobie z cierpieniem, jakie były jego źródła i czy udało im się znaleźć ukojenie.

Jednym z najsilniej oddziałujących na czytelnika obrazów cierpienia jest utwór „Cierpienia młodego Wertera” autorstwa Johanna Wolfganga von Goethego. Książka opowiada o nieszczęśliwej miłości głównego bohatera, Wertera, do Lotty, która jest zaręczona z innym mężczyzną. Werter, nie mogąc znieść bólu wynikającego z niespełnionej miłości, ostatecznie decyduje się na samobójstwo. Cierpienie młodego Wertera jest przedstawione jako coś, co przenika każdy aspekt jego życia, co odbiera mu szansę na jakiekolwiek szczęście czy spokój. Goethe ukazuje, że dla Wertera cierpienie jest tak potężne, iż prowadzi do ostatecznej autodestrukcji.

Podobne motywy można znaleźć w polskiej literaturze, gdzie losy bohaterów również ukazują różne sposoby radzenia sobie z uczuciami bólu i rozpaczy. Przykładem może być „Dziady” Adama Mickiewicza, a konkretnie postać Gustawa-Konrada z części II i III dramatu. Gustaw, podobnie jak Werter, cierpi z powodu nieszczęśliwej miłości. W jego przypadku ból osiąga taki stopień, że Grób Starki przemienia się w miejsce samodzielnej martyrologii. Gustaw przechodzi metamorfozę w Konrada, co jest jego własnym sposobem na znoszenie cierpienia i próbę nadania mu sensu wyższego. Mickiewicz poprzez postać Konrada ukazuje możliwość przekucia osobistego bólu w szerszą misję społeczną i duchową, której celem jest walka za swój naród.

Osobnym przykładem może być też postać Santiago z opowieści Ernesta Hemingwaya „Stary człowiek i morze”. Santiago, stary rybak, przez czterdzieści dni nie mógł złapać ryby, czym narażał się na utratę szacunku innych rybaków i skrajne ubóstwo. Cierpienie, które go spotyka, jest rezultatem niepowodzeń zawodowych i samotności. Jednakże Santiago nie poddaje się. Wyrusza na morze po raz kolejny i stacza heroiczny bój z wielkim marlinem. Hemingway ukazuje w swoim bohaterze niezłomność ducha i powolne zaakceptowanie cierpienia jako części życia. Przez cały czas trwania walki z rybą, Santiago odnajduje w bólu źródło wewnętrznej siły i determinacji. Finalnie, mimo że rekiny zjadają marlina, Santiago wraca do domu z poczuciem dumy i spełnienia, pokazując, że cierpienie może prowadzić do odkrycia i afirmacji własnej wartości.

Świetnym przykładem z literatury rosyjskiej jest powieść Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara”, w której bohater Radion Raskolnikow przeżywa ogromne cierpienie po dokonaniu morderstwa. Cierpienie Raskolnikowa jest psychologiczne, wynikające z moralnych dylematów i wewnętrznego konfliktu. Dostojewski w niespotykany sposób przedstawia walkę bohatera ze sobą i wyrzutami sumienia, a także niezdolnością do znalezienia spokoju niezależnie od konsekwencji swoich czynów. Radion w końcu decyduje się przyznać do zbrodni, aby uwolnić się od psychicznych męczarni. Dostojewski pokazuje, że jedynym sposobem na zniesienie swojego cierpienia jest stawienie czoła prawdzie i przyjęcie odpowiedzialności za swoje czyny.

Kolejną literacką postacią, która stawia czoła cierpieniu, jest Józef K. z „Procesu” Franza Kafki. Józef K. zostaje aresztowany i wciągnięty w absurdalny proces, którego przyczyny nigdy nie zostają wyjaśnione. Kafka używa cierpienia jako metafory istnienia w obliczu nieprzymuszonego losu i absurdalnej rzeczywistości. Przez całą powieść Józef K. walczy nie tylko z systemem formalnym, ale przede wszystkim z własnym poczuciem bezsilności i narastającą paranoją. Jego cierpienie jest niematerialne, osadzone w jałowym poszukiwaniu sensu w niezrozumiałej rzeczywistości, a tragiczny koniec pokazuje swoiste poddanie się przemożnemu losowi.

Podsumowując, cierpienie i sposób jego znoszenia to motywy, które można znaleźć w wielu dziełach literatury światowej i polskiej. Postacie literackie ukazują różne oblicza bólu i rozmaite metody radzenia sobie z nim. Czy to poprzez autodestrukcję, przekształcanie cierpienia w misję wyższej wartości, czy odnajdywania w nim własnej siły, literatura dostarcza różnorodnych perspektyw, z których każda wnosi cenną wiedzę o ludzkiej naturze i zdolności do przezwyciężania trudów. Cierpienie pozostaje nieodłącznym elementem ludzkiej egzystencji, a literatura jest jednym z kluczowych narzędzi, które pozwala nam zrozumieć i przeanalizować różne jego aspekty.