O człowieku nie można wątpić, póki żyje

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: wczoraj o 14:55

W literaturze istnieje wiele postaci, które w obliczu trudnych wyzwań, mimo początkowych ograniczeń i słabości, osiągnęły niezwykłe rzeczy. Stwierdzenie „O człowieku nie można wątpić, póki żyje” znajduje swoje odzwierciedlenie w licznych dziełach literackich, zarówno polskich, jak i światowych. Przykłady z klasyki literatury mogą nam ukazać niezwykłą siłę ludzkiego ducha i to, że człowiek potrafi się zmieniać, a jego wartość i potencjał nie są z góry określone.

Jednym z niewątpliwie ważnych dzieł, które idealnie ilustruje tę tezę, jest „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego. Główny bohater, Rodion Raskolnikow, na początku jawi się jako młody człowiek, który przekonany o swojej wyższości intelektualnej nad innymi, dokonuje przerażającej zbrodni. Morderstwo staruszki lichwiarki oraz jej siostry wydaje się być aktem niewytłumaczalnej brutalności. Jednak w miarę rozwoju akcji powieści, obserwujemy wewnętrzną przemianę bohatera. Dzięki miłości i współczuciu Soni Marmieładowej, Raskolnikow zaczyna dostrzegać wartość życia i znaczenie moralnych zasad. Zaczyna dostrzegać swoje błędy i ostatecznie decyduje się na dobrowolne oddanie w ręce sprawiedliwości. Jego wewnętrzny konflikt i przemiana są dowodem na to, że nawet w najbardziej zagubionym człowieku można znaleźć zalążek dobra i szansę na odkupienie.

Podobne motywy znajdziemy w innym klasycznym dziele literatury rosyjskiej, mianowicie „Anna Karenina” Lwa Tołstoja. Chociaż Anna popełnia wiele błędów, jej historia pokazuje, że każdy człowiek ma swoją wewnętrzną wartość i prawo do poszukiwania szczęścia. Trudno tutaj mówić o jednoznacznej pozytywnej przemianie, ale postać Anny jest przykładem złożoności ludzkiej natury i tego, że nie można oceniać człowieka tylko na podstawie chwili czy kilku działań.

W polskiej literaturze także znajdujemy przykłady postaci, które mimo początkowych trudności, przeszkód i błędów życiowych, potrafią się zmieniać i rozwijać. Przykładem może być Andrzej Kmicic z powieści „Potop” Henryka Sienkiewicza. Na początku powieści Kmicic jest postrzegany jako awanturnik i szkodnik, który przysparza problemów swoim rodakom. Jego działania wydają się być impulsywne i egoistyczne. Jednak z biegiem czasu, pod wpływem miłości do Oleńki Billewiczówny oraz poczucia obowiązku wobec ojczyzny, Kmicic zmienia się w odpowiedzialnego i odważnego żołnierza. Jego przemiana od bandyty do bohatera narodowego jest przykładem, jak wielką siłę ducha może posiadać człowiek i jak wiele może osiągnąć, gdy postanowi zmienić swoje postępowanie.

Innym ważnym przykładem może być los Bohuna z powieści "Ogniem i Mieczem", również autorstwa Henryka Sienkiewicza. Bohun, kozacki dowódca, na początku jawi się jako postać negatywna, gotowy do popełnienia zbrodni z powodu miłości do Heleny. Jednak w miarę rozwoju akcji widzimy, że jego postępowania wynikają z głębokich emocji i lojalności wobec przyjaciół oraz narodowych przekonań. Jego skomplikowany charakter zamazuje proste granice między dobrem a złem, pokazując, że nawet osoby na pozór negatywne mają swoje motywacje i warto próbować je zrozumieć.

W literaturze światowej kolejnym przykładem jest postać Jeana Valjeana z „Les Misérables” Victora Hugo. Jean Valjean rozpoczyna swoją historię jako skazaniec, odrzucony przez społeczeństwo. Dzięki pomocy biskupa Myriela oraz własnej niesamowitej determinacji, zmienia swoje życie. Staje się prawym człowiekiem, gotowym do pomagania innym. Jego historia jest świadectwem tego, że każdy człowiek może się zmienić i zasługuje na drugą szansę.

Wszystkie te przykłady pokazują, że wątpić w człowieka, póki żyje, nie jest rozsądne. Literackie postacie przeszły skomplikowane i często dramatyczne przemiany, udowadniając, że każdy ma potencjał do zmiany swojego życia na lepsze. Ostatecznie, literatura uczy nas, że człowieczeństwo jest pełne wielowymiarowych postaci i skomplikowanych motywacji, a wiara w drugiego człowieka może prowadzić do odkrywania jego najlepszego „ja”.