Balladyna - nowy rozdział swojego życia .

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.10.2024 o 18:59

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 8.10.2024 o 22:29

W ciepły, letni poranek, jeszcze przed pierwszymi promieniami słońca, Balladyna wyszła z chaty, kierując się ku niedalekiemu lasu. Była to chwila, w której mogła na chwilę oderwać się od zgiełku codzienności, od problemów, które narastały z każdym dniem. Spacer po porannej rosie działał na nią uspokajająco i pozwalał zebrać myśli.

Zaledwie weszła w głąb lasu, usłyszała szmer, jakby ktoś poruszał się niedaleko ścieżki. Jej serce zadrżało, gdyż w lesie o poranku rzadko bywało ludzi. Zbliżyła się do miejsca, skąd dobiegał dźwięk, i za małym zagajnikiem ujrzała drobną, pełną spokoju kobietę siedzącą na pniaku. Była to tajemnicza postać, o której szeptano w okolicy – mówiono, że jest wiedźmą, znającą tajemnice natury i ludzkich dusz.

Balladyna była z natury podejrzliwa, ale jakaś wewnętrzna siła pociągnęła ją bliżej. Kobieta podniosła wzrok i łagodnie się uśmiechnęła, jakby znała Balladynę od zawsze. Jej oczy były przenikliwe, ale pełne ciepła.

— Widzę, że wiele masz na sercu, moje dziecko — zaczęła nieznajoma, wskazując Balladynie miejsce obok siebie. — Może chcesz się tym podzielić?

Balladyna, zaskoczona jej spostrzegawczością, usiadła posłusznie. Z jej oczu bił niepokój, jakby sama obecność tej kobiety wywołała w niej chęć zwierzeń.

— Nie wiem nawet, od czego zacząć — powiedziała cicho, unikając wzroku rozmówczyni. — Moje życie wywróciło się do góry nogami, a każdym dniem czuję, że oddalam się od tej, którą byłam.

Kobieta spojrzała na nią z wyrozumiałością i zaczęła mówić o trudnych wyborach, jakie stają przed każdym człowiekiem. Mówiła o sile charakteru i odwadze do zmiany tego, co złe, na lepsze. Jej ton był spokojny, niemal hipnotyzujący.

— Każdy z nas popełnia błędy, Balladyno — kontynuowała. — Ale sztuką jest umieć się do nich przyznać i dokonać zmian, które pozwolą naprawić krzywdy. Musisz nauczyć się słuchać swojego serca, odrzucić zło, które cię otacza.

Balladyna słuchała uważnie, czując, że każde z tych słów nie jest przypadkowe. Myśli o jej niedawnych czynach, o winach i zdradach nie dawały jej spokoju. Wiedziała, że musi coś zmienić, zanim zło ostatecznie zawładnie jej duszą.

— Widzę przed sobą dwie drogi, lecz żadna z nich nie wydaje mi się dobra — przyznała, czując ciężar tych słów.

— Droga, którą wybierzesz, zależy tylko od ciebie. Czasem trzeba zatrzymać się na rozdrożu i spojrzeć w głąb siebie, odnaleźć prawdę, którą skrywaliśmy przed samymi sobą.

Balladyna poczuła coś, co kiedyś nazywała sumieniem, odzywające się z głębi jej istoty. Wiedziała, że nie może dłużej trwać w kłamstwie i zdradzie, do których doprowadziła dążenie do władzy. Spotkanie z tą tajemniczą kobietą było dla niej jak przebudzenie z koszmaru.

— Jak mam naprawić to wszystko, co zrobiłam? — wyznała, czując, że łzy napływają jej do oczu.

Kobieta pochyliła się ku niej i szepnęła: — Zacznij od małych rzeczy. Każdy dobry uczynek, każda pomocna dłoń prowadzi ku odkupieniu. Nigdy nie jest za późno na zmianę, jeśli tylko masz odwagę stawić czoła przeszłości i przeprosić tych, których skrzywdziłaś.

Balladyna poczuła, że coś w niej pęka, jakby zrzuciła ciężki kamień, który przez lata nosiła na barkach. Spojrzała jeszcze raz na kobietę i zrozumiała, że otrzymała niezwykłą szansę. Choć droga przed nią była długa i wyboista, wiedziała, że musi podjąć się tej wędrówki.

— Dziękuję — powiedziała Balladyna z głębi serca. — Spróbuję zmienić swoje życie, tak jak mi radzisz.

Kobieta uśmiechnęła się łagodnie i skinęła głową. Balladyna wstała, czując nową siłę, płynącą z nadziei na lepszą przyszłość. Odwróciła się, by wrócić na ścieżkę, którą przyszła, ale jeszcze raz spojrzała za siebie. Tam, gdzie siedziała kobieta, pozostał tylko pusty pniak. Była pewna, że ta niezwykła postać pojawiła się po to, by pomóc jej zmienić bieg życia.

Balladyna wiedziała, że nie będzie łatwo, ale po raz pierwszy od dawna poczuła spokój w sercu. Rozpoczęła nowy rozdział swojego istnienia z przekonaniem, że może odkupić swoje winy i stać się lepszym człowiekiem.