Czy dobra materialne czynią człowieka szczęśliwym?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 26.10.2024 o 20:44

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 21.10.2024 o 17:42

Różnorodność literackich dzieł i postaci często ukazuje skomplikowaną relację między dobrami materialnymi a ludzkim szczęściem. W analizowanych utworach, takich jak "Skąpiec" Moliera, "Opowieść wigilijna" Charlesa Dickensa, przypowieść o synu marnotrawnym, mit o królu Midasie, oraz historie św. Franciszka i św. Aleksego, przedstawiono różne aspekty tego zagadnienia, często wskazując, że prawdziwe szczęście nie wynika z posiadania dóbr materialnych, lecz z innych wartościach i doświadczeń.

W "Skąpcu" Moliera Harpagon jest postacią, która niemalże symbolizuje obsesję na punkcie pieniędzy. Jego całe życie kręci się wokół gromadzenia majątku, co doprowadza do licznych konfliktów z najbliższymi, w tym z własnymi dziećmi. Pomimo bogactwa, Harpagon jest postacią wyjątkowo nieszczęśliwą, żyjącą w nieustannym strachu przed utratą majątku. Jego skąpstwo nie tylko oddziela go od rodziny, ale również uniemożliwia mu nawiązywanie jakichkolwiek szczerych relacji międzyludzkich. Ta postać pokazuje, że dobra materialne, które miały mu przynieść bezpieczeństwo i szczęście, paradoksalnie stały się źródłem jego udręki i alienacji.

"Opowieść wigilijna" Charlesa Dickensa przedstawia podobny wątek, skoncentrowany wokół postaci Ebenezera Scrooge'a. Początkowo Scrooge jest zgorzkniałym, samotnym człowiekiem, który przykłada ogromną wagę do pieniędzy i ich oszczędzania. Spotkanie trzech duchów Bożego Narodzenia ujawnia mu jednak konsekwencje jego stylu życia. Ostatecznie, po zrozumieniu, że jego bogactwo nie czyni go szczęśliwym, decyduje się zmienić swoje podejście i zaczyna dostrzegać wartość w relacjach międzyludzkich oraz dobroczynności. Przemiana Scrooge'a jest dowodem na to, że prawdziwe szczęście można znaleźć bardziej w dawaniu niż w posiadaniu.

Przypowieść o synu marnotrawnym z Biblii także dotyka tematu dóbr materialnych. Młodszy syn, opuszczając dom z odziedziczonym majątkiem, uważa, że osiągnie szczęście poprzez hedonistyczne życie. Jednak rychło trwoni swój majątek i popada w nędzę, co prowadzi go do refleksji nad swoimi czynami. Dopiero powrót do domu i przyjęcie przez ojca uświadamia mu prawdziwą wartość miłości i przebaczenia, które przewyższają dobra materialne. Historia ta ukazuje, że szczęście jest bardziej związane z relacjami i poczuciem przynależności niż z bogactwem.

Mit o królu Midasie z kolei ukazuje tragiczne skutki przesadnego materializmu. Król Midas otrzymuje możliwość zamiany wszystkiego, czego dotknie, w złoto. Początkowo zadowolony, szybko odkrywa, że jego dar staje się klątwą, gdyż dotknięcie jedzenia, napoju, a nawet jego córki, zamienia je w zimny metal. Midas uczy się, że jego obsesja na punkcie złota odizolowała go od prostych, lecz fundamentalnych radości życia. Mit ten podkreśla, że dążenie do bogactwa za wszelką cenę może prowadzić do utraty tego, co naprawdę czyni nas szczęśliwymi.

Historia św. Franciszka z Asyżu jest inspirującym przykładem na to, że dobra materialne nie są konieczne do osiągnięcia szczęścia. Franciszek, będąc młodzieńcem z zamożnej rodziny, postanawia porzucić wszystkie swoje bogactwa, by żyć w ubóstwie i służyć innym. Jego droga prowadzi go do duchowego spełnienia i prawdziwego pokoju. Święty Franciszek jest często postrzegany jako symbol wewnętrznej wolności i radości wynikającej z miłości bliźniego i akceptacji prostoty życia.

Z kolei historia św. Aleksego opowiada o człowieku, który świadomie wybiera życie w ubóstwie i wyrzeczeniu się luksusu na rzecz duchowego doskonalenia i pomocy potrzebującym. Święty Aleksy, żyjąc jako żebrak, odnajduje szczęście w służbie Bogu i drugim ludziom. Jego wybory ilustrują, że prawdziwe szczęście można odnaleźć w duchowym bogactwie i czynieniu dobra.

Podsumowując, analizowane utwory literackie dostarczają licznych przykładów, które sugerują, że dobra materialne nie są kluczem do prawdziwego szczęścia. Bohaterowie, tacy jak Harpagon, Scrooge, czy król Midas, doświadczają cierpienia z powodu swojego przywiązania do pieniędzy. Z kolei postacie takie jak św. Franciszek i św. Aleksy ukazują, że szczęście można odnaleźć w prostocie, w relacjach z innymi i w duchowym spełnieniu. Wniosek płynący z tych historii jest taki, że prawdziwe szczęście pochodzi z naszego wnętrza, z jakości naszych relacji oraz z wartości, które przyjmujemy w życiu.