Czy dobra materialne czynią człowieka szczęśliwym? Omówienie na podstawie „Skąpca” Moliera i wybranego kontekstu

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: wczoraj o 16:04

We współczesnym świecie, który często przepełniony jest konsumpcjonizmem, pytanie o to, czy dobra materialne mogą uczynić człowieka szczęśliwym, jest niezwykle aktualne. To pytanie znajduje również odzwierciedlenie w literaturze, gdzie temat posiadania i szczęścia często jest podejmowany. „Skąpiec” Moliera to jedno z takich dzieł, które ukazuje, jak obsesja na punkcie pieniędzy wpływa na życie człowieka. Dzieło to analizuje temat bogactwa i jego wpływu na szczęście, a jego bohater, Harpagon, jest doskonałym przykładem postaci, która próbuje odnaleźć szczęście poprzez posiadanie. Aby zgłębić to zagadnienie, sięgnę także do kontekstu powieści „Wielki Gatsby” amerykańskiego pisarza Francisa Scotta Fitzgeralda, której bohaterowie również borykają się z problemem poszukiwania szczęścia w świecie pełnym bogactwa.

W „Skąpcu” Moliera spotykamy się z postacią Harpagona, który jest uosobieniem materializmu i skąpstwa. Jego życie kręci się wokół jednego pragnienia – gromadzenia bogactwa. Harpagon traktuje pieniądze jako najwyższą wartość i to one są dla niego jedynym źródłem satysfakcji. Wydawałoby się, że posiadanie ogromnych zasobów finansowych powinno zapewnić mu spokój i szczęście, jednak Molier przedstawia zupełnie inny obraz. Harpagon żyje w ciągłym lęku przed utratą swojego majątku, nie ufa nikomu i izoluje się od świata, co ostatecznie prowadzi do jego społecznego i emocjonalnego wyobcowania. Staje się więźniem swoich pieniędzy, a jego obsesja uniemożliwia mu zbudowanie prawdziwych, wartościowych relacji z innymi ludźmi, w tym z jego własnymi dziećmi.

Molier przez postać Harpagona ukazuje, że nadmierne przywiązanie do dóbr materialnych prowadzi do zaniedbania innych aspektów życia, które są niezbędne do osiągnięcia prawdziwego szczęścia, takich jak miłość, przyjaźń czy empatia. Harpagon nie rozumie, że szczęście nie polega na posiadaniu, lecz na dawaniu i dzieleniu się z innymi. Jego historia jest przestrogą przed pustką, którą niesie ze sobą życie skupione wyłącznie na akumulacji dóbr materialnych.

Podobne motywy możemy odnaleźć w powieści „Wielki Gatsby”, gdzie Fitzgerald w obrazowy sposób przedstawia iluzoryczność szczęścia związanego z bogactwem. Jay Gatsby, bohater utworu, to człowiek, który dorobił się ogromnego majątku i jest uosobieniem amerykańskiego snu o sukcesie finansowym. Jego posiadłość wypełniona jest luksusem, a życie towarzyskie kwitnie podczas wystawnych przyjęć. Jednak za fasadą bogactwa kryje się osobiste nieszczęście i pustka. Gatsby gromadzi majątek w nadziei, że tym samym odzyska utraconą miłość Daisy Buchanan. Jego bogactwo nie przynosi mu jednak szczęścia, a wręcz przeciwnie – prowadzi do jego upadku.

Fitzgerald używa postaci Gatsby’ego do ukazania, że nawet największe bogactwo nie jest w stanie wypełnić emocjonalnej pustki i zaspokoić pragnienia miłości i akceptacji. Zarówno Gatsby, jak i Harpagon są ofiarami własnych złudzeń odnośnie do roli, jaką odgrywa bogactwo w życiu człowieka. Obaj bohaterowie mylnie utożsamiają pieniądze z miarą szczęścia, a ich historie pokazują, że szczęście jest bardziej złożonym stanem ducha, który wymaga harmonii pomiędzy zasobami materialnymi a wartościami niematerialnymi.

Podsumowując, zarówno „Skąpiec” Moliera, jak i „Wielki Gatsby” Fitzgeralda ukazują, że dobra materialne same w sobie nie są w stanie przynieść trwałego szczęścia. O ile mogą umożliwić pewien komfort życia, to w ostatecznym rozrachunku prawdziwe szczęście pochodzi z relacji międzyludzkich, miłości i poczucia wspólnoty. Obsesja na punkcie pieniędzy i materializmu prowadzi jedynie do samotności i emocjonalnej pustki, co pokazują losy Harpagona i Gatsby’ego. Te literackie przykłady skłaniają do refleksji nad tym, co w rzeczywistości determinuje ludzkie szczęście, i przypominają, że choć pieniądze mogą pomóc w realizacji życiowych celów, nie są one ich celem samym w sobie.