Indywidualnie czy we współpracy z innymi? Która droga do realizacji celów życiowych jest skuteczniejsza? Odwołaj się do lektur obowiązkowych.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.01.2026 o 11:19

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 13.12.2024 o 14:54

Decyzja dotycząca wyboru drogi prowadzącej do realizacji celów życiowych jest jednym z kluczowych wyborów, przed którymi stoją młodzi ludzie. W literaturze, zwłaszcza w polskich lekturach szkolnych, możemy odnaleźć wiele przykładów postaci, które realizowały swoje marzenia indywidualnie lub we współpracy z innymi. Każda z tych dróg ma swoje zalety i wady, a wybór jednej z nich zależy od osobowości oraz od celu, który pragniemy osiągnąć.

Jednym z bohaterów literackich, który wybrał indywidualną drogę dążenia do celu jest Zenon Ziembiewicz z powieści „Granica” Zofii Nałkowskiej. Zenon jest ambitnym młodym człowiekiem, który pragnie osiągnąć sukces zawodowy i społeczny. Działa głównie samodzielnie, stawiając sobie jasne cele i realizując je z determinacją. Jednak jego decyzje są często podejmowane bez konsultacji z innymi, co prowadzi do licznych konfliktów i problemów w życiu osobistym. Jego indywidualizm sprawia, że nie dostrzega potrzeb i emocji bliskich mu osób, co ostatecznie prowadzi do jego upadku. Przykład Zenona ukazuje, że droga indywidualna, choć może być pociągająca ze względu na autonomię i niezależność, niesie za sobą ryzyko zaniedbania relacji międzyludzkich.

Inny literacki bohater, który również zmaga się z dylematem indywidualizmu, to Józef K. z „Procesu” Franza Kafki (choć nie jest to lektura polska, często omawiana na lekcjach języka polskiego). Józef K. próbuje walczyć z absurdem biurokratycznego procesu, ale czyni to w dużej mierze samotnie. Jego brak zaufania do otaczających go ludzi i niewiara we współpracę z innymi prowadzą do tragicznego finału. Kafka pokazuje, jak samotna walka z systemem i brak wsparcia mogą prowadzić jedynie do zagubienia i klęski.

Z kolei w „Lalce” Bolesława Prusa Stanisław Wokulski realizuje swoje cele życiowe poprzez połączenie działań indywidualnych i współpracy z innymi. Choć Wokulski posiada własne ambicje i marzenia, rozumie również wartość współpracy. Inwestuje w sklepy, wspiera finansowo naukowców jak Julian Ochocki, a jednocześnie rozwija sieć kontaktów, które pomagają mu w osiąganiu jego celów. Jego działalność nie jest pozbawiona problemów, ale pokazuje, że umiejętność współpracy z różnymi ludźmi może znacząco wspierać osobisty rozwój i realizację planów. Dzięki relacjom z innymi Wokulski zyskuje możliwość wpływania na otaczającą go rzeczywistość oraz realizacji swoich zamierzeń.

Postacie z „Potopu” Henryka Sienkiewicza, takie jak Andrzej Kmicic, pokazują, jak współpraca z innymi jest niezbędna w sytuacjach wymagających poświęcenia i działania na rzecz społeczności. Kmicic, mimo swoich początkowych błędów, dzięki wsparciu innych i współpracy z Wołodyjowskim oraz innymi bohaterami staje na czele walki w obronie ojczyzny. Ta współpraca prowadzi ostatecznie do jego rehabilitacji i osiągnięcia honoru. „Potop” ukazuje, jak ważne jest wspólne działanie na rzecz wspólnego celu, zwłaszcza gdy stawką jest dobro narodu.

Przykłady z literatury pokazują, że zarówno indywidualna praca, jak i działanie we współpracy z innymi mogą być skutecznymi drogami do realizacji celów życiowych, ale każda z tych dróg wiąże się z określonymi wyzwaniami. Indywidualizm daje poczucie niezależności, ale grozi alienacją i pominięciem ważnych społecznych aspektów życia. Natomiast współpraca z innymi może prowadzić do satysfakcjonujących rezultatów i harmonii społecznej, choć wymaga kompromisów i umiejętności budowania relacji.

Podsumowując, skuteczność każdej z dróg zależy od kontekstu i osobistych predyspozycji człowieka. Literatura, zwłaszcza w ramach lektur szkolnych, oferuje bogaty materiał do refleksji nad tym, w jaki sposób różne strategie mogą prowadzić do sukcesu bądź porażki. Każdy człowiek musi samodzielnie odpowiedzieć na pytanie, która droga jest dla niego właściwsza, pamiętając jednak, że nawet największe indywidualne sukcesy mają głębszy sens, gdy służą nie tylko jednostce, ale również społeczeństwu.