Miłość jako droga do własnego szczęścia czy do szczęścia ukochanej osoby? Rozważenie problemu z odniesieniem do fragmentów 'Cierpień młodego Wertera' i innych utworów literackich

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: wczoraj o 17:22

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 14.02.2026 o 14:53

Miłość to jedno z najsilniejszych i najbardziej wszechstronnie opisywanych uczuć w literaturze. Z jej pomocą autorzy od wieków starają się oddać zarówno subtelność ludzkiej natury, jak i skomplikowane relacje między osobami. Spoglądając na literackie portrety miłości, można postawić pytanie: czy miłość prowadzi nas do własnego szczęścia, czy może do szczęścia ukochanej osoby? Aby zrozumieć ten dylemat, warto przyjrzeć się kilku ikonicznym dziełom literatury.

Na pierwszy plan wychodzą „Cierpienia młodego Wertera” Johanna Wolfganga von Goethego, które stanowią doskonały przykład miłości skierowanej na spełnienie pragnień ukochanej osoby, często kosztem własnego szczęścia. Werter, bohater powieści, jest zakochany w Lotcie, która jednak związana jest z Albertem. Miłość Wertera jest nieszczęśliwa, ale jednocześnie pełna poświęcenia. Dla niej rezygnuje z własnego szczęścia, obserwując życie Lotty z boku, próbując w pewnym sensie czerpać radość z jej szczęścia z Albertem. Źródłem jego cierpienia jest świadomość, że Lotte pozostaje poza jego zasięgiem, a jednocześnie Werter nie potrafi oderwać się od swoich uczuć. Jego tragedia polega na tym, że miłość ta nie przynosi mu szczęścia ani spełnienia, a jedynie pogłębia jego depresję.

Idąc dalej tropem nieszczęśliwej miłości, przyjrzyjmy się „Romeo i Julię” Williama Szekspira. W tej tragedii miłość dwojga młodych ludzi staje się zarówno ich błogosławieństwem, jak i przekleństwem. Romeo i Julia gotowi są poświęcić własne życie, by być ze sobą, co ostatecznie doprowadza do ich tragicznej śmierci. Ich miłość jest absolutna i bezkompromisowa, pokazując, że dla kochanków szczęściem jest być razem, nawet jeśli prowadzi to do ich zagłady. Wydaje się, że ich miłość nie zmierza do osobistego szczęścia każdej z osób z osobna, lecz do wspólnego spełnienia, które w ich przypadku jest osiągalne jedynie w śmierci. Jest to przykład miłości, która jest bardziej podróżą do szczęścia we wspólnocie, niż do indywidualnego spełnienia każdego z bohaterów.

Innym przykładem miłości jako drogi do szczęścia ukochanej osoby może być „Anna Karenina” Lwa Tołstoja. Lewina, który jest gotów poświęcić swoje życie dla szczęścia Kitty, widać jako postać, która poszukuje sensu i spełnienia poprzez miłość, nawet jeżeli wymaga to od niego licznych wyrzeczeń. Jego uczucie jest złożone i dojrzewa wraz z biegiem powieści, pokazując wieloaspektowość miłości – zarówno jako poryw serca, jak i zobowiązanie do budowania szczęścia ukochanej osoby.

Analizując literaturę, można również znaleźć przykłady miłości, które prowadzą bohaterów do własnego szczęścia, nawet jeśli nie zawsze jest to zgodne z obowiązującymi normami społecznymi. W „Pani Bovary” Gustave’a Flauberta widzimy Emmę Bovary, która poszukuje szczęścia poprzez namiętne romanse. Chociaż jej poszukiwania są w dużej mierze egoistyczne, a próby osiągnięcia osobistego szczęścia poprzez miłość nieprzemyślane, pokazują inny wymiar poszukiwań spełnienia w miłości – ten zorientowany na indywidualne pragnienia i potrzeby.

Podsumowując, literatura dostarcza różnorodnych przykładów miłości, które prowadzą do spełnienia pragnień zarówno ukochanej osoby, jak i własnych. Miłość bywa przedstawiona jako drogowskaz do szczęścia, ale okazuje się również często źródłem cierpienia. Decyzja, czy dążyć do szczęścia własnego, czy ukochanej osoby, opiera się często na indywidualnych wartościach i okolicznościach bohaterów. W przypadku Wertera, miłość jest drogą do prób osiągnięcia szczęścia przez ukochaną osobę, podczas gdy Emma Bovary stanowi kontrast, skupiając się na własnych pragnieniach. Obie ścieżki mają swoje konsekwencje i literacko pokazują, że miłość w swej esencji jest skomplikowanym uczuciem.