Rozważania na temat wartościach związanych z proszeniem o pomoc w kontekście „Dziadów” cz. II oraz innego utworu literackiego

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: dzisiaj o 11:26

Pomoc to fundamentalny aspekt ludzkiego życia, zarówno w kontekście codziennych wyzwań, jak i głębszych duchowych czy emocjonalnych dylematów. Wielu literackich bohaterów zmaga się z wewnętrznymi konfliktami, a ich losy często pokazują, jak znacząca lub wręcz kluczowa może być pomoc innych. W niniejszym wypracowaniu przyjrzę się znaczeniu prośby o pomoc, analizując „Dziady” cz. II Adama Mickiewicza oraz „Makbeta” Williama Szekspira.

„Dziady” cz. II Adama Mickiewicza to utwór pełen symboliki i mistycyzmu, który ukazuje różnorodne postacie duchów szukających pomocy w świecie żywych. Jednym z centralnych wątków jest próba uzyskania pomocy przez dusze, które nie mogą zaznać spokoju. Na tym tle szczególnie wybijają się trzy postacie: duchy Józia i Rózi, widmo zbrodniarza oraz zjawa Zosi. Dzieci, które nie zaznały na ziemi ani trudu, ani cierpienia, proszą obecnych uczestników obrzędu o dwa ziarnka gorczycy, które pomogą im poczuć gorycz życia i tym samym zaznać zbawienia. Ich prośba o pomoc jest czysta i szczera, przyjmuje formę niewinnego pragnienia doświadczenia pełni istnienia. Ludzie mogą spełnić tę prośbę, dając dzieciom to, czego im brakowało – doświadczenie życia.

Z kolei zjawa Zosi, która jest zawieszona między światem żywych a zmarłych, opowiada o swoim losie, podkreślając, że nigdy nie kochała i nie przywiązała się naprawdę do nikogo. Pomimo że nie prosi wprost o pomoc, jej obecność i słowa stanowią wyraźny apel o zrozumienie i udzielenie tym, którzy jeszcze żyją, lekcji na temat wartości prawdziwego, głębokiego uczucia.

W utworze „Makbet” Williama Szekspira kwestia pomocy ukazana jest w zupełnie innym kontekście – nie jako prośba o pomoc w osiągnięciu spokoju po śmierci, ale jako desperackie błaganie o ocalenie duszy zatopionej w winie. Makbet, który za sprawą przepowiedni wiedźm oraz sugestii swojej żony ulega żądzy władzy, morderstwem na królu Duncanem rozpoczyna spiralę zła. W jego przypadku prośba o pomoc mogła przybrać formę zapytania, czy warto podążyć ciemną ścieżką, ale w Morokełku ambicji i chciwości bohater nie korzysta z tej możliwości.

Po dokonaniu kolejnych zbrodni, kiedy Makbet zdaje sobie sprawę z bezkresu swoich grzechów, wołanie o pomoc mogłoby być jedynym ratunkiem dla jego duszy. Jednak dumna natura oraz poczucie beznadziei osaczają go tak silnie, że nie szuka on pomocy ani w świecie ludzi, ani w siłach wyższych. Upadek Makbeta potęgowany jest faktem, że nie potrafił podzielić się ciężarem swojej winy, a jego brak otwartości na pomoc przypieczętowuje jego tragiczną klęskę.

Porównując „Dziady” cz. II i „Makbeta”, zauważamy, że prośba o pomoc ma różne formy i może prowadzić do kontrastujących skutków. W pierwszym utworze, pomoc udzielona duchom może przynieść im spokój i ukojenie. Jest to wyraz zrozumienia i współczucia, który pozwala na przezwyciężenie ciężaru niewypowiedzianych pragnień. W drugim przypadku, brak prośby o pomoc, a tym samym odcięcie się od możliwości wsparcia, prowadzi do końcowego upadku i tragedii.

Wartość prośby o pomoc jest więc niewątpliwa, gdyż niesie ze sobą możliwość uzyskania wsparcia, które może przynieść ulgę w cierpieniach i pomóc odnaleźć właściwą drogę. „Dziady” podkreślają, jak istotna jest otwartość na potrzeby innych oraz chęć niesienia pomocy, nawet gdy nie jest to wyrażone wprost. Natomiast los Makbeta pokazuje, do czego prowadzi decyzja o działaniu w odosobnieniu, bez wsparcia bliskich czy społeczności. Pomoc to nie tylko dar otrzymywany, ale przede wszystkim akt zaufania i gotowości do dzielenia się swoim światem z innymi, co w wielu przypadkach jest kluczowe dla odnalezienia osobistego spokoju i zrozumienia.