Jak relacja z drugą osobą kształtuje człowieka? Odwołanie do lektury obowiązkowej oraz innego utworu literackiego lub poetyckiego.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 13.04.2025 o 21:58

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 10.04.2025 o 21:18

Relacja z drugą osobą odgrywa ogromną rolę w kształtowaniu jednostki, wpływając na jej postawy, wartości, a nawet tożsamość. Literatura dostarcza wielu przykładów, które ukazują, jak interakcje międzyludzkie mogą przekształcać bohaterów, wpływać na ich decyzje i kształtować ich ścieżkę życia. Przyjrzymy się temu zjawisku, analizując dwie ważne pozycje literackie: "Lalkę" Bolesława Prusa oraz dramat "Romeo i Julia" Williama Szekspira.

W "Lalce" Bolesława Prusa możemy zaobserwować, jak relacja Wokulskiego z Izabelą Łęcką formuje jego życie i decyzje. Stanisław Wokulski to postać o bogatej psychologii, człowiek, który dzięki swojej ciężkiej pracy i determinacji osiągnął wiele. Jego współczesność była czasem wielkich przemian społecznych, a jego osoba doskonale wpisywała się w ówczesny kontekst awansu społecznego, symbolizując możliwości, jakie dawała emancypacja ekonomiczna i społeczna. Spotkanie Izabeli Łęckiej było jednak momentem zwrotnym w jego życiu. Intensywne uczucie do Izabeli stało się dla Wokulskiego motywacją do działania, a jednocześnie źródłem jego osobistych tragedii.

Relacja z Izabelą kształtuje Wokulskiego w wielu aspektach. Po pierwsze, motywuje go do dalszego zwiększania swojego majątku – robi to, by móc zaspokoić oczekiwania społecznie pretendowanej do roli wybranki serca arystokratki. Jego uczucia do Izabeli są tak silne, że wpływają na jego decyzje zawodowe, sprawiają, że Wokulski decyduje się nawet na czasową emigrację i handel bronią, by tylko móc podwyższyć swoje zyski.

Ponadto, relacja z Izabelą zmienia psychologiczny portret bohatera. Wokulski staje się bardziej zamknięty w sobie, jego działaniom zaczyna towarzyszyć melancholia i pewien fatalizm. Ostateczna niezdolność do zdobycia serca Izabeli oraz świadomość niewzajemności uczuć prowadzi do jego wewnętrznego rozpadu. Przez pryzmat tej relacji Prus ukazuje dramat człowieka rozdartego między pragmatyzmem a nieosiągalnym marzeniem, co w znaczący sposób dekonstruuje jego tożsamość i prowadzi do ostatecznych, tragicznych decyzji.

Z kolei dramat "Romeo i Julia" Williama Szekspira dostarcza innego, choć nie mniej intensywnego, spojrzenia na wpływ relacji międzyludzkiej na jednostkę. Relacja między Romeo a Julią to przykład miłości, która kształtuje ich światopoglądy i działania w stopniu absolutnym. Spotkanie tych dwojga młodych ludzi prowadzi do przemiany, która jest dosadnie zilustrowana przez reorganizację ich priorytetów – miłość staje się najważniejszym sensem istnienia, przewyższając rodzinną lojalność, społeczne konwenanse, a w końcu również strach przed śmiercią.

Romeo, początkowo zafascynowany inną młodą kobietą, Rozalindą, pod wpływem uczucia do Julii przechodzi znaczną przemianę. Jego miłość do Julii nadaje mu nową samoświadomość oraz głębszą percepcję rzeczywistości. Zmiana ta jest tak radykalna, że jest skłonny przeciwstawić się swojej rodzinie Monteskich, której nienawiść do Kapuletów staje się barierą nie do pokonania. Ta miłość daje im siłę do podjęcia najważniejszych życiowych decyzji, jednocześnie prowadząc ich do tragicznego końca.

W kontekście obu utworów literackich możemy zauważyć, że relacje z drugą osobą mają ogromną moc kształtującą. Zarówno Stanisław Wokulski, jak i Romeo z miejsca zyskują nową perspektywę swojego życia, której nie osiągnęliby bez wpływu wyjątkowej relacji emocjonalnej. Relacja z Izabelą dla Wokulskiego jest katalizatorem jego dalszego rozwoju zawodowego i osobistego, ale jednocześnie dławi go poprzez brak spełnienia emocjonalnego. Z kolei miłość Romeo i Julii ukazuje, jak głębokie uczucie do drugiej osoby może napędzać jednostkę do radykalnych działań i wyborów życiowych, nierzadko również z tragicznymi konsekwencjami.

Na podstawie analizowanych dzieł możemy również dostrzec, jak wartości i normy społeczne oraz konteksty kulturowe wpływają na kształtowanie relacji międzyludzkich. Zarówno Wokulski, jak i bohaterowie Szekspira, działają w obrębie określonych społecznych ram, które ograniczają ich możliwości osobistego szczęścia. Na tym tle można analizować relacje z drugą osobą jako siłę, która ma moc budować i niszczyć, rozwijać i ograniczać – w tym swoistym paradoksie tkwi niezmieniona, ponadczasowa prawda o ludzkiej naturze i międzyludzkich więziach.