Źródło nadziei w trudnych czasach dla człowieka

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.05.2025 o 17:56

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 5.05.2025 o 17:21

Źródło nadziei w czasach trudnych dla człowieka można odnaleźć w literaturze, która od wieków przekazuje obraz ludzkich zmagań z przeciwnościami losu, ale także pokazuje, jak można odnaleźć siłę i wiarę w lepszą przyszłość. Wiele dzieł literackich, zarówno z literatury polskiej, jak i światowej, ukazuje, że nadzieja niejednokrotnie była tym, co pozwalało przetrwać w najbardziej krytycznych momentach historii. Jednym z takich dzieł jest "Dżuma" autorstwa Alberta Camusa, które stanowi niezwykle wymowną alegorię na temat ludzkiego losu i walki z przeciwnościami.

"Dżuma" przenosi czytelnika do Oranu, miasta w Algierii, które zostaje nawiedzone przez epidemię dżumy. Główny bohater, doktor Bernard Rieux, staje się symbolem nadziei i determinacji w obliczu nieuchronnego zagrożenia. Camus ukazuje, że mimo śmiercionośnej zarazy, która pochłania życie, Rieux nie poddaje się rozpaczy. Zamiast tego podejmuje heroiczną walkę, niosąc pomoc potrzebującym i starając się ograniczyć cierpienie. W utworze można dostrzec przesłanie, że nadzieja nie wynika wyłącznie z oczekiwania na cudowne zakończenie katastrofy, lecz z działania i odpowiedzialności za siebie oraz innych. To właśnie zaangażowanie lekarza i jego wiara w sens swoich działań są źródłem nadziei, jakie Camus przekazuje czytelnikowi.

Innym, równie silnym przykładem z literatury jest powieść "Władca Pierścieni" J.R.R. Tolkiena. Historię Froda Bagginsa, hobbita, który podejmuje się misji zniszczenia Jedynego Pierścienia, można odczytać jako opowieść o nadziei w obliczu niewyobrażalnego zła. Świat przedstawiony przez Tolkiena stoi na krawędzi zagłady, zagrożony przez mrocznego Saurona. Mimo przeciwności losu, Frodo nie jest sam. Wsparcie przyjaciół, odwaga oraz niegasnąca determinacja stają się fundamentem nadziei, która towarzyszy bohaterom w ich wędrówce. Tolkien pokazuje, że siła tkwi nie tylko w wielkich czynach, ale także w drobnych aktach dobroci i współpracy. Pisarz kreuje wizję świata, w którym nawet najmniejszy z bohaterów może przyczynić się do zwycięstwa dobra nad złem, będąc jednocześnie źródłem nadziei dla innych.

Literatura polska również obfituje w przykłady bohaterów, którzy mimo trudności nie tracą nadziei. Jednym z najbardziej wyrazistych przykładów jest powieść "Kamienie na szaniec" Aleksandra Kamińskiego, opowiadająca o młodych ludziach, którzy w czasie okupacji hitlerowskiej w Polsce stawiają opór najeźdźcy. Zośka, Alek i Rudy to młodzi bohaterowie, dla których nadzieja jest motorem do walki o wolność ojczyzny. Kamiński, pokazując ich codzienne zmagania, ujawnia, że nadzieja jest nieodłącznym elementem patriotyzmu i odwagi. Mimo tragicznych wydarzeń, jakie ich spotykają, młodzi ludzie nie poddają się zwątpieniu, starając się zrealizować marzenia o wolnej Polsce. W ten sposób "Kamienie na szaniec" stają się świadectwem niezłomnej nadziei, która napędzała cały naród w najtrudniejszych chwilach historii.

Także w polskiej poezji odnajdujemy utwory pełne nadziei, nawet w obliczu dramatycznych wydarzeń. Wisława Szymborska, noblistka, w wielu swoich wierszach eksploruje tematykę egzystencjalną, pokazując, jak nadzieja staje się sposobem na oswojenie codziennego życia. W wierszu "Koncert życzeń" Szymborska zwraca uwagę na to, jak małe, codzienne chwile mogą być źródłem nadziei i radości, nawet gdy ogarnia nas poczucie bezsensu czy niepewności. Jej poezja przypomina, że nadzieją można odnaleźć nawet w najprostszych aspektach życia – wystarczy jedynie otworzyć się na ich piękno.

Na podstawie powyższych przykładów literackich widać, że nadzieja w czasach trudnych pełni kluczową rolę w przetrwaniu i pokonywaniu przeszkód. Literatura od zawsze była medium, które pozwala nie tylko zrozumieć, ale i oswoić otaczający nas świat, stając się inspiracją do działania. Bohaterowie, tacy jak doktor Rieux, Frodo Baggins, Zośka, Alek czy Rudy, pokazują, że nadzieja nie jest jedynie marzeniem, ale siłą napędową stojącą za każdą wielką zmianą. Dzięki literaturze możemy uczyć się, jak odnajdywać ją w sobie i dzielić się nią z innymi, nawet w chwilach największej próby.