Obraz matki w "Przedwiośniu" Stefana Żeromskiego.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 18.08.2025 o 18:31

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 14.08.2025 o 5:05

W powieści „Przedwiośnie” Stefana Żeromskiego jedną z kluczowych postaci, choć nie pierwszoplanową, jest Jadwiga Baryka, matka głównego bohatera, Cezarego Baryki. Jej postać jest symboliczna i pełna głębokiej treści, stanowiąc żywy obraz matki Polki, która swoją postawą i działaniami wpływa znacząco na życie swego syna.

Żeromski kreuje Jadwigę Barykę jako postać o ogromnej determinacji i sile w obliczu przeciwności losu. Urodzona w Polsce, poślubiła Seweryna Barykę, z którym przeniosła się do odległej Rosji. Dla Polki, wychowanej w ojczyźnie, której kultura i tradycje były jej bliskie, życie w Rosji było już samo w sobie wyzwaniem. Mimo to Jadwiga dostosowała się do nowego środowiska, co świadczy o jej elastyczności oraz gotowości do poświęceń dla dobra rodziny.

Obraz matki w „Przedwiośniu” jest silnie spolaryzowany przez kontrast z ojcem, Sewerynem Baryką. Seweryn, chociaż posiada wiele pozytywnych cech, rysuje się jako postać bardziej nieobecna fizycznie i duchowo, zwłaszcza w trudnych momentach życia rodziny. W momencie wybuchu rewolucji w Rosji, zostaje powołany do służby wojskowej, co sprawia, że wszelkie obowiązki związane z utrzymaniem domu spadają na barki Jadwigi.

Rewolucja bolszewicka to jeden z najcięższych okresów w życiu Jadwigi. Zostaje zmuszona do troski o rodzinę w warunkach skrajnej biedy i chaosu. Żeromski nie szczędzi realistycznych opisów trudności, z jakimi musiała się zmierzyć. Bez męża, pozbawiona jakiejkolwiek pomocy, Jadwiga stara się zapewnić synowi przynajmniej minimalne warunki do życia i nauki. Bez względu na wszystkie trudności, pozostaje nieugięta, pokazując ogromną siłę charakteru.

Kluczowym momentem w powieści jest brutalne przejęcie ich domu przez bolszewików. Żeromski przedstawia w tej scenie bezkompromisową determinację Jadwigi do obrony swojej rodziny i mienia. Mimo grożącego jej niebezpieczeństwa, nie poddaje się i walczy o to, co jest dla niej najważniejsze. Jej stanowczość i nieustępliwość w obronie domu są świadectwem jej odwagi i poświęcenia.

Relacja między Jadwigą a Cezarym jest również niezwykle istotnym elementem powieści. Matka stara się wpłynąć na wychowanie syna, zaszczepiając w nim wartości bliskie jej sercu - patriotyzm, lojalność i szacunek do pracy oraz rodziny. Chociaż Cezary czasami ma do niej pretensje za wyidealizowany obraz ojca, który Jadwiga rysuje przed nim, to jednak jej starania o jego dobro są niezaprzeczalne. Konflikt pokoleń i różnice światopoglądowe między matką a synem uwydatniają, jak trudnym zadaniem jest wychowanie młodego człowieka w czasach przełomowych.

Niezwykle przejmujący jest także wątek matki związany z powrotem do ojczyzny. Jadwiga, po latach tęsknoty za Polską, podejmuje próbę powrotu do kraju wraz z synem. Realizacja tej podróży jest dla niej spełnieniem marzeń o powrocie do domu, chociaż ostatecznie okazuje się, że musi stawić czoła jeszcze większym wyzwaniom.

Śmierć Jadwigi jest momentem kulminacyjnym w jej historii i stanowi znaczący punkt zwrotny w życiu Cezarego. Umiera podczas podróży do Polski, wycieńczona licznymi trudnościami. Jej śmierć jest symbolem ostatecznego poświęcenia dla syna i pragnienia powrotu do ojczyzny, której nigdy nie zdążyła zobaczyć ponownie. Dla Cezarego, utrata matki staje się momentem refleksji nad jej życiem i wartościami, które starała się mu przekazać.

Podsumowując, obraz matki w „Przedwiośniu” Stefana Żeromskiego jest niezwykle złożony i wielowymiarowy. Jadwiga Baryka to postać o wielkiej determinacji, sile i poświęceniu, której życie pełne jest trudów i wyzwań. Jej historia to odzwierciedlenie losu wielu matek tamtych czasów, próbujących zapewnić lepszą przyszłość swoim dzieciom mimo wszelkich przeciwności losu. To właśnie dzięki takim postaciom jak Jadwiga, powieść Żeromskiego zyskuje swoją głębię i autentyczność, pozostawiając czytelnika z mocnym przesłaniem o sile matczynej miłości i poświęcenia.