Konwencja oniryczna i jej wpływ na świat przedstawiony

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: wczoraj o 13:01

Konwencja oniryczna, czyli sny i marzenia senne, to popularny motyw literacki, który znacząco wpływa na świat przedstawiony w wielu dziełach literatury. W literaturze polskiej i światowej można znaleźć wiele utworów, w których sny odgrywają kluczową rolę, wpływając na losy bohaterów oraz interpretację fabuły. Oniryzm pozwala bowiem na wprowadzenie elementów surrealistycznych, które często zacierają granicę między jawą a snem, realnym a nierealnym.

* „Dziady” Adama Mickiewicza*

Przykładem zastosowania konwencji onirycznej jest dramat romantyczny „Dziady” Adama Mickiewicza. Szczególnie w części III, gdzie sny Konrada odgrywają znaczącą rolę w zrozumieniu jego wewnętrznych konfliktów oraz dążenia do wyzwolenia narodu. Sen Konrada, będący w rzeczywistości jego wizją, ukazuje walkę bohatera z własnym ego oraz próbę zjednoczenia sił nadprzyrodzonych z rzeczywistością polityczną. Mickiewicz, używając motywów sennych, ukazuje zmagania bohatera, a zarazem narodu, z ciemnymi siłami zaborców. Sny stają się nośnikiem nadziei, ale też przestrzenią, w której ujawniają się lęki i pragnienia głównego bohatera.

* „Lalka” Bolesława Prusa*

Konwencja oniryczna również wpływa na świat przedstawiony w „Lalce” Bolesława Prusa. W powieści tej sny są wykorzystywane do ukazania wewnętrznych przeżyć i rozterek poszczególnych postaci. Stanisław Wokulski, główny bohater, często znajduje się na granicy snu i rzeczywistości, co symbolizuje jego rozdarcie między romantycznym ideałem, a codzienną, szarą rzeczywistością. Sceny senne z udziałem Wokulskiego wprowadzają elementy metafizyczne, które pozwalają na głębsze zrozumienie psychiki bohatera. Sny te ukazują jego pragnienie miłości oraz niespełnionych ambicji.

* „Proces” Franza Kafki*

Również w „Procesie” Franza Kafki konwencja oniryczna pełni istotną rolę. Świat przedstawiony w tej powieści jest nasycony elementami sennymi, co sprawia, że czytelnik ma wrażenie, jakby cała fabuła była jednym wielkim, surrealistycznym snem. Joseph K., główny bohater, zanurza się w rzeczywistość, która, mimo że pełna absurdem, wydaje się być niewyobrażalnie prawdziwa. Kafka, przez elementy oniryczne, zwraca uwagę na subiektywne odczucia bohatera, jego bezsilność i zagubienie w świecie pełnym niesprawiedliwości i biurokratycznego absurdu. Oniryzm w „Procesie” przyczynia się do budowy atmosfery grozy i niepewności, co potęguje zaangażowanie czytelnika w przedstawioną historię.

* „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego*

W „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego konwencja oniryczna również odgrywa istotną rolę, wpływając na psychologiczne zawiłości postaci. Raskolnikow, główny bohater, śni o morderstwie, którego później dokonuje. Jego sny ukazują wewnętrzne konflikty moralne oraz walkę z sumieniem. Dostojewski, wykorzystując sny, zbliża czytelnika do psychiki bohatera, umożliwiając wgląd w jego najbardziej skrywane lęki i wątpliwości. Oniryczna konwencja urealnia jednocześnie niepokojące aspekty, które w codziennym życiu mogłyby zostać zepchnięte na dalszy plan.

* „Sen nocy letniej” Williama Szekspira*

Nie można również zapomnieć o „Śnie nocy letniej” Williama Szekspira, który, jak sam tytuł sugeruje, jest skąpany w oniryzmie. Szekspir, bawiąc się konwencją snu, tworzy świat pełen magii, zamieszanymi między ludzi a istoty nadprzyrodzone. Oniryczny charakter utworu pozwala na ukazanie miłości i komizmu w sposób niecodzienny oraz fantastyczny. Szekspir używa oniryzmu, aby przedstawić zawiłości ludzkich uczuć w sposób metaforyczny, nadając im wyjątkowy i lekki charakter.

Konwencja oniryczna w literaturze pełni wielorakie funkcje, wpływając na świat przedstawiony i sposób odbioru dzieła. Sny i marzenia senne są wykorzystywane do zrozumienia wewnętrznych przeżyć bohaterów, ukazania ich lęków, pragnień oraz moralnych rozterek. Wprowadzenie elementów surrealistycznych i onirycznych pozwala na zatarcie granicy między rzeczywistością a fikcją, co wzbogaca interpretację literacką. Dzięki konwencji onirycznej literatura staje się nie tylko odzwierciedleniem codziennych doświadczeń, lecz także przestrzenią eksploracji najgłębszych zakamarków ludzkiej psychiki.