Młodość jako czas kształtowania własnej tożsamości. Odwołaj się do dwóch wybranych filmów

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: godzinę temu

Młodość, będąca jednym z najbardziej dynamicznych etapów życia, to czas intensywnego kształtowania tożsamości. To okres, w którym młody człowiek staje przed wyzwaniem zrozumienia siebie oraz swojego miejsca w świecie, a także zmierzenia się z licznymi konfliktami wewnętrznymi. Przyglądając się dziełom literackim zarówno przeszłości, jak i współczesności, jesteśmy w stanie wyodrębnić różnorodne przykłady zmagań młodych ludzi z własną tożsamością. W polskiej literaturze na szczególną uwagę zasługują takie utwory jak „Ferdydurke” Witolda Gombrowicza oraz „Syzyfowe prace” Stefana Żeromskiego.

Pierwszą analizowaną postacią będzie Józio Kowalski, bohater powieści Gombrowicza. „Ferdydurke” ukazuje dość groteskowo i ironicznie młodość jako czas kształtowania własnej tożsamości. Głównym elementem powieści jest problem infabrykacji, czyli przymusowego kształtowania młodego człowieka przez otoczenie zgodnie z obowiązującymi normami i schematami. Józio, choć już dorosły, zostaje cofnięty do czasów szkolnych przez tajemniczego nauczyciela Pimkę. Przeżywa wtedy szkołę jako miejsce narzucania form, które jednostka musi przyjąć, mimo że często są one sprzeczne z jej indywidualnością.

Gombrowicz w ten sposób krytykuje społeczeństwo, które zmusza do przyjmowania ról, nie pozwalając jednostce na prawdziwe kształtowanie siebie. Józio musi walczyć z próbami upupiania, co jest metaforą narzucania dziecinności i niedojrzałości dorosłym. Młodość w „Ferdydurke” jawi się jako czas konfliktów między formą a treścią, między tym, kim jesteśmy, a kim oczekuje, że będziemy otoczenie.

Drugim utworem, który znakomicie obrazuje proces kształtowania własnej tożsamości w młodości, są „Syzyfowe prace” Stefana Żeromskiego. To autobiograficzna powieść opisująca losy młodych ludzi w szkole zaborczej pod koniec XIX wieku. Głównym bohaterem jest Marcin Borowicz, który początkowo jest zdecydowanie zagubiony w świecie, gdzie istnieją silne naciski na rusyfikację i przymusową asymilację kulturową.

Proces kształtowania tożsamości Marcina jest bolesny i przypomina tytułowe syzyfowe prace – ciągłe zmagania z przeciwnościami, które wydają się nie do pokonania. Z początku Marcin poddaje się rusyfikacji, stara się dopasować do wymagań władzy i nauczycieli. Jednakże z czasem, pod wpływem lektur polskiej literatury narodowej oraz spotkań z nauczycielem Andrzejem Radkiem, jego świadomość narodowa się budzi. Jest to moment, gdy młodość Marcina, pełna buntu i poszukiwań, zaczyna się kształtować wokół idei walki o zachowanie swojej kulturowej tożsamości.

Żeromski pokazuje, że proces kształtowania tożsamości może być walką z narzucanymi wzorcami, a szkoła, zamiast być miejscem rozwoju intelektualnego, staje się areną ideologicznej batalii. Młodzież musi nauczyć się walczyć o swoje idee i przekonania, nie ulegając przy tym presji zewnętrznej.

Obie powieści, choć różniące się formą i czasem powstania, ukazują młodość jako czas, w którym jednostka musi zmierzyć się z problemem narzucanych jej wzorców. Zarówno Józio z „Ferdydurke”, jak i Marcin z „Syzyfowych prac” przechodzą przez proces wewnętrznej walki, próbując odnaleźć swoją prawdziwą tożsamość w świecie, który ma dla nich już określone role.

Te literackie przykłady pokazują, że młodość to czas nie tyle bierności i przyjmowania tego, co oferuje świat, lecz czas aktywnego poszukiwania siebie, rozwijania własnych poglądów i wartości, nawet jeśli wiąże się to z trudnościami i walką z otoczeniem. Proces ten jest złożony i pełen konfliktów, jednakże nieodłączny od etapu dorastania i zrozumienia samego siebie.

Dzięki literaturze możemy lepiej zrozumieć, że młodość, mimo wszystkich trudności i wyzwań, jest kluczowym etapem życia, w którym kształtujemy naszą tożsamość i przygotowujemy się do roli, jaką będziemy odgrywać w dorosłym życiu.