Lobotomia – historia, wykorzystanie, praktyka, pomysłodawca, wady i zalety, przeżywalność zabiegu.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 20.12.2023 o 13:30

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 17.12.2023 o 13:51

Lobotomia jest kontrowersyjnym i niegdyś popularnym zabiegiem medycznym, który budził wiele emocji w świecie nauki i społeczeństwie. Była ona stosowana głównie w latach 30. XX wieku jako forma leczenia psychicznych chorób i zaburzeń, takich jak schizofrenia czy depresja. Zabieg ten został wynaleziony przez lekarza neurologa Antonio Egasa Moniza, neurologa portugalskiego pochodzenia, który został nagrodzony Nagrodą Nobla w 1949 roku za swoje osiągnięcia w tej dziedzinie medycyny. W swojej pracy Moniz zauważył, że niektóre przypadki schizofrenii charakteryzowały się nadmierną aktywnością pewnych obszarów mózgu, które wpływały na funkcjonowanie pacjentów. Stworzył więc technikę, która polegała na usunięciu lub odcięciu połączeń nerwowych między frontalnymi płatami mózgu, znanymi jako płaty czołowe.

W praktyce lobotomia była stosowana głównie w przypadkach pacjentów psychiatrycznych, którzy nie reagowali na tradycyjne metody leczenia. Zabieg polegał na wierceniu otworów w czaszce, przez które wprowadzano specjalne narzędzie lobotom, za pomocą którego przerwano połączenia nerwowe między czołowymi płatami mózgu. Mimo że był to szybki zabieg, niósł za sobą wiele ryzyka: zakażenia, uszkodzenie mózgu czy poważne przemiany osobowości. Mimo tych niebezpieczeństw, lobotomia była stosowana na szeroką skalę na całym świecie, szczególnie w Stanach Zjednoczonych, gdzie przeprowadzono około 40 tysięcy takich operacji.

Wady i zalety lobotomii są kluczowym elementem debaty dotyczącej tego kontrowersyjnego zabiegu. Jedną z głównych zalet lobotomii było zmniejszenie lub całkowite złagodzenie objawów psychiatrycznych u niektórych pacjentów. Zabieg przynosił ulgę i poprawiał jakość życia pacjentów, którzy wcześniej nie byli w stanie normalnie funkcjonować. Jednak takie pozytywne wyniki były nieregularne i nie gwarantowane. W przypadku innych pacjentów, lobotomia mogła prowadzić do pogorszenia stanu zdrowia psychicznego i fizycznego. Zmiany osobowości, utrata kontroli nad emocjami, apatia lub nadmierna agresja to tylko niektóre z negatywnych skutków tego zabiegu. Ponadto, lobotomia była związana z licznymi powikłaniami, takimi jak infekcje, krwotoki i uszkodzenia mózgu, które często prowadziły do śmierci pacjentów.

Postęp w dziedzinie psychiatrii i odkrywanie coraz większej liczby wad i skutków ubocznych lobotomii doprowadziło do stopniowego ograniczania jej stosowania. Obecnie, lobotomia jest stosowana tylko w bardzo wyjątkowych przypadkach w celu opanowania skrajnych zachowań, jak niekontrolowane agresywne tendencje czy samookaleczanie się. Nawet w tych nielicznych przypadkach, preferuje się nowocześniejsze techniki, takie jak głębokie stymulacje mózgu czy przeszczep nawrotny. Ostatecznie, przeżywalność lobotomii, czyli powrót do pełni zdrowia po zabiegu, zależała od wielu czynników, takich jak wiek pacjenta, ogólny stan zdrowia i rodzaj schorzenia. Niektórzy pacjenci byli w stanie wrócić do normalnego funkcjonowania po lobotomii, jednak znaczna część z nich miała trudności z normalnym życiem.

Podsumowując, lobotomia jest kontrowersyjnym i przestarzałym zabiegiem stosowanym w przeszłości w celu leczenia psychicznych chorób i zaburzeń. Pomimo pewnych pozytywnych efektów, jak złagodzenie objawów u niektórych pacjentów, lobotomia wiąże się z wieloma wadami i skutkami ubocznymi, jak utrata kontroli emocjonalnej czy uszkodzenia mózgu. Obecnie, lobotomia jest stosowana tylko w bardzo wyjątkowych przypadkach, a nawet w tych sytuacjach preferuje się nowocześniejsze techniki.