„Nicość przenicowała się także i dla mnie...” Wisławy Szymborskiej – próba interpretacji

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 18.10.2023 o 13:10

Wiersz „Nicość przenicowała się także i dla mnie...” autorstwa Wisławy Szymborskiej, stanowi niezwykłe dzieło, pełne głębokich refleksji na temat natury człowieka oraz jego miejsca we wszechświecie. Poetycka wrażliwość autorki przejawia się tutaj w subtelnych opisach, które ukazują złożoność naszej egzystencji.

Pierwsze linijki wiersza, „Nicość przenicowała się także i dla mnie...”, od razu przyciągają naszą uwagę. Wydaje się, że Szymborska odnosi się do powszechnej prawdy, mówiącej o tym, że wszyscy jesteśmy skazani na nicość. To stajemy się niemal niewidzialni w obliczu kosmicznej przemijalności. Widzimy więc, jak autorka od samego początku stawia przed nami wyzwanie, zachęcając do kontemplacji nad egzystencjalnymi dylematami.

Dalsza część utworu koncentruje się na rozwinięciu tego pierwszego wersu. Wisława Szymborska opisuje swoje doświadczenia i odczucia w czasie, kiedy czuła, że nicość jest obecna również w jej życiu. Pisze „... tyle razy zanikałam / tyle razy była nieprzekroczoną granicą / pomiędzy nierozpoczętym a odbywającym się”. Te słowa sugerują, że autorka czasami czuła się jakby znikającą istotą, jakby graniczyła z nicością – stanem nieistnienia.

W kolejnych fragmentach wiersza Szymborska eksploruje te swoje refleksje jeszcze głębiej. Pisze: „Jak czarna plama, która już nie jest samą nieobecnością / pojawia się na ścianie / i zniknawszy jednocześnie / rozprzestrzenia się w niej nieznośnie”. Te dwie linijki mają wielowymiarowe znaczenie. Możemy odczytywać je dosłownie – jako opis nicości, która zaczyna obecne, by następnie nieznośnie rozprzestrzeniać się w naszym świecie. Jednakże, możemy też interpretować je metaforycznie, rozszerzając ich sens na nasze życie. Czarna plama może odnosić się do osobistych traum lub doświadczeń, które pojawiają się niespodziewanie, a potem stopniowo opanowują nasze myśli i czyny.

W dalszej części utworu, autorka posługuje się obrazem „jaskółeczki na ścianie”, która „odpoczywa bezpiecznie po rodzinnym locie”. Te słowa można rozumieć jako nawiązanie do chwil radości i spokoju, jakie możemy doświadczyć w naszym życiu. Pomimo nicości, które nas otacza i wpływa na nas, wciąż mamy możliwość znalezienia bezpiecznego schronienia, gdzie odpoczywamy po naszych codziennych wysiłkach.

„Nicość przenicowała się także i dla mnie...” jest utworem pełnym głębokich refleksji, które wyzwala w nas potrzebę kontemplacji nad sensem życia. Wisława Szymborska, poprzez swoje poetyckie słowa, naprowadza nas na ścieżkę samorefleksji i zmusza do przemyślenia nicości, która nas otacza. Odkrywając w sobie pytanie o sensem naszego istnienia, możemy uniwersalnie zrozumieć to, że nikt nie jest wyjątkowy w swojej niematerialności. Wszyscy jesteśmy przemijalni, ale jednocześnie wciąż możemy znajdować piękno i szczęście w chwilach, które nas otaczają.