Czy chciałabym żyć w innej epoce?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 8.01.2024 o 17:27

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.01.2024 o 14:26

Życie w innej epoce to kusząca perspektywa, która pozwala myślom wędrować po różnorodnych kartach historii. Czy to renesans pełen odkryć i nowych idei, czy burzliwy okres romantyzmu z jego nabożnością dla idei narodowych – każda z epok ma swój niepowtarzalny urok. Jednak czy naprawdę chciałabym być częścią tamtych czasów?

Biorąc pod uwagę, że moje świadome życie toczy się w XXI wieku, imaginacja o życiu w minionych czasach niemal zawsze jest koloryzowana przez współczesną wiedzę i względne wygody, jakimi dysponuję. Warto pamiętać, że w przeszłości ludzkość musiała zmagać się nie tylko z brakiem dzisiejszej technologii ale też z ograniczeniami społecznymi, ekonomicznymi i medycznymi, które obecnie często uznajemy za przebyte.

Z literatury wiele dowiadujemy się o życiu w minionej epoce. Na przykład, w epoce romantyzmu, która w Polsce przypada na lata 1820-1863, dominował duch patriotyzmu i walki o niepodległość. Był to czas, gdy wielu twórców, tacy jak Adam Mickiewicz w "Dziadach" czy Juliusz Słowacki w "Kordianie", przesyconych ideami mesjanizmu i walki, tworzyło dzieła pełne emocji, w których przeplata się tęsknota za wolnością z bolesną rzeczywistością rozbiorów. Mimo piękna i głębi tamtego okresu, życie w realiach pod zaborami, bez wolności i perspektyw na jej odzyskanie, byłoby niewątpliwie przeżyciem pełnym cierpienia i frustracji.

Jeśli spojrzymy na renesans, uchodzący za czas odkryć geograficznych i narodzin humanizmu, to fascynująca wydaje się wolność myśli i swawola twórcza, jaką prezentują dzieła takich postaci jak Leonardo da Vinci czy Mikołaj Kopernik. W literaturze tego okresu mamy do czynienia z twórczością Jana Kochanowskiego, którego "Treny" czy "Fraszki" do dziś pozostają perłami literatury polskiej. Lecz życie w czasach, gdy poglądy sprzeczne z nauką kościelną mogły prowadzić do inkwizycji, również byłoby obciążone ryzykiem i niepewnością.

W epoce baroku, od połowy XVII wieku do połowy XVIII wieku, fascynują mnie barwne opisy i bogactwo form wyrażania uczuć, ale dociera do mnie również brutalność ówczesnych czasów i zmagania z plagami, wojnami oraz nieustannym zmaganiem się z feudalnym ustrojem. Dzieła takie jak "Potop" Henryka Sienkiewicza czy poezja Jana Andrzeja Morsztyna zdają relację z życia pełnego przepychu, ale również zahamowanego przez surowe normy i ograniczenia.

Epoka oświecenia, choć pełna postępu i rozsądku, także skrywa swe mroczne strony. Choć Stanisław Konarski, Hugo Kołłątaj czy Ignacy Krasicki wnosili znaczące wkłady w edukację i literaturę, to jednocześnie były to czasy rozbiorów Polski, których podziały narodowe i społeczne ciążą nad pojęciem wolności.

Dostrzegając te wszystkie aspekty, dochodzę do wniosku, że żyjąc w obecnej epoce, mając dostęp do wiedzy, technologii i większej równości, nie chciałabym zamienić swojego miejsca na inne. Doceniam możliwość uczenia się o przeszłości, cenię lekcje, jakie nam ona przekazuje, lecz wybieram współczesność z jej wyzwaniami i możliwościami rozwoju. Wiedząc o ograniczeniach, które napotykałaby młoda kobieta w przeszłości, cieszę się z możliwości samoakceptacji i samorealizacji, które niesie ze sobą XXI wiek.