Tęsknota ludzi w czasie II wojny światowej w utworach Baczyńskiego i Gajcego

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 18.10.2023 o 19:53

W czasie II wojny światowej ludzie doświadczali niezwykle trudnych warunków życia, które sprawiały, że tęsknili za wieloma rzeczami, które były im wtedy niedostępne. Oczekiwali jednocześnie końca wojny i powrotu do normalności, marzyli o wolności i pokoju. Przeświadczenie, że te tęsknoty zostaną spełnione, ukazuje się w utworach dwóch wybitnych polskich poetów - Krzysztofa Kamila Baczyńskiego i Tadeusza Gajcego.

W swoich wierszach Baczyński ukazuje głód wolności, który odczuwali ludzie w tamtym trudnym czasie. W utworze "Do Młodych" poeta przedstawia los młodzieży, która miała dużo marzeń i planów, lecz wojna pozbawiła ich możliwości ich realizacji. Wychodząc od werbli z pierwszego wersu wiersza, Baczyński pisze: "Werble smutnych piechurów, / Przemyślane motywy snu. / Kbity jak drzwi rodzinnych / I jedzieha krwią moja woda.", co oznacza tęsknotę za domem, który dla wielu był symbolem bezpieczeństwa i normalności. Wraz z werblami słychać również "starcze wrzaski", bezsilne prośby o pomoc i wielki smutek. Wiersz Baczyńskiego jest przesycony bólem i tęsknotą za czymś, czego w tamtym czasie nie było - wolnością.

Podobnie jak Baczyński, Gajcy również opisywał tęsknotę za wolnością oraz wiarę w lepsze jutro. Jego wiersz "Przebudzenie" ukazuje nadzieję i wiarę w odbudowę kraju po wojnie. W utworze Gajcy mówi: "Kraj ten niech ze śnienia wejdzie w jawę, / A wola czynu narodzą się z ducha." Jest to wyraz przekonania, że po tych ciężkich czasach nadejdzie odbudowa, a naród polski odzyska wolność, której tak bardzo pragnie. Gajcy widzi świetlaną przyszłość, zanurzoną jeszcze w mrokach wojny, ale jednak możliwą do osiągnięcia. Jest to przykład głębokiej wiary w zwycięstwo dobra nad złem.

Podsumowując, ludzie w czasie II wojny światowej tęsknili za wieloma rzeczami. Baczyński i Gajcy w swoich utworach poruszali temat nie tylko braku wolności, ale również nadziei na jej odzyskanie. Obydwaj poeci ukazywali przeświadczenie, że tęsknoty te zostaną spełnione, że nadejdzie koniec wojny i powrót do normalności. Ich wiersze są zarówno wyrazem bólu, jak i wyrazem nadziei, które były niezwykle ważne w tamtym trudnym czasie.