Literackie grupy w XX- leciu międzywojennym.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 8.01.2024 o 17:45

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 4.01.2024 o 13:18

XX-lecie międzywojenne to czas dynamicznego rozwoju życia literackiego w Polsce. Wyżyny tego okresu ukazują różnorodność artystycznych poszukiwań oraz złożoność problemów estetycznych, ideowych i kulturowych. Polska literatura była wówczas niezwykle bogata, a powstające w tym czasie grupy literackie odgrywały kluczową rolę w obiegu i ewolucji idei.

Jedną z pierwszych i najbardziej wpływowych grup po odzyskaniu przez Polskę niepodległości była Skamander. Założona w 1918 roku przez poetów z kręgu czasopisma "Pro Arte et Studio" wspierała ideały światopoglądowej i artystycznej swobody. Do grupy należeli m.in. Julian Tuwim, Jan Lechoń, Kazimierz Wierzyński, czy Antoni Słonimski. Skamander był przeciwny konserwatywnym normom i akademizmowi, optując za poezją bliską życiu i łatwo zrozumiałą dla ludzi. Gościł w sobie różnorodność stylistyczną, jednak łączyło ich dążenie do przekraczania granic tradycji poetyckiej poprzez eksplorowanie nowych form i języka.

W odpowiedzi na Skamander, młodsi twórcy związani z Krakowem utworzyli w 1922 roku grupę literacką Awangarda Krakowska. Odrzucali oni mieszczańskie wartości i typowo pozytywistyczną wiarę w postęp. Skupiali się na poszukiwaniach formalnych i eksperymentach językowych. Najważniejszymi przedstawicielami tej grupy byli Tadeusz Peiper i Stanisław Młodożeniec.

Inną ważną formacją był Żagary, litewska grupa literacka, która powstała w Wilnie w 1932 roku. Z jej dziełami wiąże się zarówno poezja jak i proza. Do czołowych przedstawicieli należeli Józef Łobodowski oraz Czesław Miłosz, który później zdobył Nagrodę Nobla. Żagary łączyły lokalny patriotyzm z modernistycznym podejściem do tradycji i chęcią eksperymentowania z formą.

W duchu tradycji nawiązywała natomiast grupa Czartak, założona w 1923 roku. Skupiała ona pisarzy związanych z Warszawą, takich jak Stefan Żeromski, Władysław Reymont, czy Maria Dąbrowska. Ich działalność była ukierunkowana na rozwiązywanie problemów niepodległościowych, społecznych i kulturalnych.

Wspomnieć też warto o znaczącej grupie poetyckiej Kwadryga, powstałej w 1933 roku, która zrzeszała m.in. Jana Brzękowskiego i Brunona Jasieńskiego. Ta grupa akcentowała potrzebę modernizacji literatury poprzez wprowadzenie nowych form poetyckich oraz wykorzystanie osiągnięć awangardy europejskiej.

Inny nurt stanowiła poezja katastrofistyczna, której przedstawiciele, jak choćby Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy), przewidywali katastrofę cywilizacji spowodowaną nadającym się coraz bardziej bezkształtnym postępem.

Nie można również ominąć wpływu Stronnictwa Demokratycznego i jego organu "Kuźnica", który łączył literaturę z aktywnością społeczną.

Podsumowując, grupy literackie tego okresu nie tylko odzwierciedlały dynamiczne i złożone procesy kulturalne i społeczne, ale również aktywnie wpływały na kształtowanie się nowoczesnej literatury polskiej, przyczyniając się do jej niezwykłego rozkwitu. Każda z nich wnosiła do literatury coś innego, od świeżości i eksperymentów po społeczne i narodowe zaangażowanie. Dzieło tych grup, ich dyskusje i konflikty w dużym stopniu zdecydowały o obliczu polskiej kultury literackiej w XX wieku.