Utwór zatrzymujący chwilę- „Melodia mgieł nocnych”.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 8.01.2024 o 17:08

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 6.01.2024 o 9:03

W utworze Kazimierza Przerwy-Tetmajera „Melodia mgieł nocnych” z tomiku poezji o tym samym tytule, odnajdujemy wyjątkowo subtelne i głęboko refleksyjne podejście do tematu uchwytności chwili. Poezja Tetmajera, jednego z przedstawicieli Młodej Polski, jest przepełniona nostalgią, a także poszukiwaniem ulotności i przemijania, co doskonale odzwierciedla „Melodia mgieł nocnych”.

Wiersz, urzekający już od pierwszych zwrotek, rozpoczyna się opisem spokojnej, późnej pory, kiedy to „śpią rzeczy i cienie”. Świat wydaje się zatrzymać w oczekiwaniu na coś nieuchwytnego, jakby zawieszony pomiędzy teraźniejszością, a nicością, co daje poczucie tajemniczości i transgresji. Autor wykorzystuje tu symbolikę nocy i mgieł, które często w literaturze są metaforami niepewności, tajemnicy, a nawet śmierci. W tym przypadku noc i mgły zdają się być zapowiedzią nie tylko końca dnia, ale i końca jakiegoś etapu w życiu.

Przywoływany w utworze „szept” i „powabny głos” nucą melodię, która wydaje się być kluczowa dla zrozumienia całego wiersza. Jest to melodia mgieł nocnych, dźwięk chwili, który oscyluje pomiędzy jawą a snem, pomiędzy realnością a tym, co nierealne. Muzyka ta towarzyszy zachodowi słońca i wyłania się z cienia, jest jak echo wspomnień lub pragnień, które zapisują się w duszy.

Tetmajer, mimo że operuje abstrakcyjnymi konceptami, zachowuje jednocześnie pewien rodzaj materialności, wyrażając uczucia i myśli za pomocą zmysłowych, namacalnych obrazów: natury, zmierzchu, dźwięków. Poeta nie tylko odczuwa melodię, ale wręcz próbuje ją przechwycić, zanurza się w niej, opisuje i analizuje. Zatracając się w dźwięku, próbuje odnaleźć odpowiedź na pytania o sens istnienia, o trwałość i ostateczne znaczenie doświadczanych momentów. Melodia stanowi swoiste ogniwo między tymi przemyśleniami a rzeczywistością.

Dalej w wierszu pojawia się motyw obracania się w kręgu, co symbolizuje cykliczność czasu i doświadczeń, ale również może być wyrazem pewnego rodzaju bezsilności wobec nieuchronnie płynącego czasu, który nie pozwala na zatrzymanie się momentu. Moment żyje wyłącznie w teraźniejszości, jest nieuchwytny, a wszystko, co po nim pozostaje, to jedynie wspomnienia i marzenia o tym, co mogło się wydarzyć.

„Melodia mgieł nocnych” to utwór bogaty w emocje i głębię filozoficzną. Pozostawia w czytelniku uczucie melancholii oraz refleksji nad istotą czasu i własnym miejscem wśród przemijających okoliczności życia. Melodia, stała i niezmienna, przeciwstawia się przemijaniu, jest jak uchwycenie duszy chwili, której człowiek nie jest w stanie dotknąć, ale którą może odczuć wszystkimi zmysłami. W coraz bardziej upływającym czasie poeta znajduje sposób, by utrwalić chwilę, a melodia mgieł nocnych jest właśnie takim trwałym, choć nieosiągalnym wyrazem pragnienia zatrzymania czasu.