„Sonety Krymskie” A. Mickiewicza - uroki orientu i tęsknota za ojczyzną

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.01.2024 o 17:13

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 14.01.2024 o 15:00

„Sonety Krymskie” Adama Mickiewicza to cykl liryczny składający się z osiemnastu utworów, które powstały na przełomie lat 1825-1826, w wyniku podróży poety na Krym. W epoce romantyzmu tęsknota za ojczyzną, którą Mickiewicz opuścił w wyniku zesłania, stała się jednym z centralnych tematów w jego twórczości.

Mickiewicz w „Sonetach Krymskich” ukazuje dwoistość uczuć, które nim targają. Z jednej strony jest to fascynacja orientalnym pejzażem i kulturą, z drugiej – nostalgiczne pragnienie powrotu do kraju, co jest charakterystyczne dla romantycznej poezji wygnania. Tęsknota za ojczyzną w „Sonetach” przybiera różne oblicza i jest rozwijana na wielu poziomach.

Już w pierwszym utworze cyklu, zwłaszcza w sonetach „Stepy Akermańskie”, „Cisza morska” oraz „Burza” poeta jawi się jako zesłaniec, który delikatną puentą „serce stare w Nowogródku staje” wskazuje, że jego myśli i uczucia są stale związane z daleką Polską. Wyraża też ból i cierpienie, które są konsekwencją nie tylko osobistego wypedzenia, ale także upadku narodowej sprawy po nieudanym powstaniu listopadowym. W utworach tych echo ojczystej przyrody przeplata się z egzotyką krajobrazów Krymskich, zaś morze staje się metaforą rozłąki i granicy dzielącej poetę od ukochanej ziemi.

W sonetach takich jak „Bakczysaraj” czy „Bakczysaraj w nocy” autor zanurza się w tajemnicy i magii wschodnich pałaców, podziwiając ich piękno i wyrafinowanie. Fascynacja kulturą orientalną przejawia się w szczególnym wręcz mistycznym uwielbieniu dla egzotycznych krajobrazów, w których przyroda splata się nierozerwalnie z historią i tradycją. Barwne opisy pejzaży i zabytków, takich jak Dolina Cieni czy Bajdary, budzą w czytelniku poczucie obcowania z odmiennym, często baśniowym światem.

Jednakże mimo tej fascynacji, poeta nie potrafi w pełni oddać się urokowi orientu, gdyż jak w sonetach „Ajudah” czy „Dumka”, obecna jest ciągła świadomość straty i oddalenia od ojczyzny. Mickiewicz wyraża to poprzez obrazy ruin, które przewijają się w jego utworach, a które symbolizują także upadek wartości i ideałów, z którymi się utożsamiał, podobnie jak wspomnienie o wygnaniu Tarasa Bulby z dumki ukraińskiej, które niesie ze sobą przede wszystkim smutek i rozpacz.

„Sonety Krymskie” przedstawiają zatem uczucie rozdarcia między pięknem obcej krainy a bólem straty własnego kraju. Tęsknota za Polską jest tym silniejsza, im bardziej poeta dostrzega kontrast między dziką, nieokiełznaną przyrodą Krymu a uporządkowanym krajobrazem rodzinnego kraju. Ta niemożliwa do rozwiązania sprzeczność pomiędzy wschodnimi krajobrazami a zachodnią duszą poety stanowi o wyjątkowości i ponadczasowości „Sonetów Krymskich”. Mickiewicz wyraża w nich swoje osobiste przeżycia, ale zarazem stawia kwestię rozdarcia emigranta, który tkwi pomiędzy pragnieniem powrotu a fascynacją obcą ziemią, jako doświadczenie uniwersalne.