Historia Władzy Ustawodawczej w Polsce

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 22.10.2023 o 20:02

Władza ustawodawcza odgrywa kluczową rolę we wszystkich demokratycznych państwach, a Polska nie jest tu wyjątkiem. Przez wieki w naszym kraju kształtowały się różne formy władzy ustawodawczej, które miały istotny wpływ na rozwój systemu prawno-politycznego.

Pierwsze ślady władzy ustawodawczej w Polsce możemy odnaleźć w okresie średniowiecza, gdy królewskie przywileje oraz statuty miały znaczący wpływ na kształtowanie się prawa. Warto również wspomnieć o pierwszej polskiej konstytucji, Konstytucji 3 Maja z 1791 roku, która znacząco wpłynęła na rozwój władzy ustawodawczej w Polsce. Stanowiła ona próbę przeobrażenia Rzeczypospolitej w państwo z nowoczesnym systemem politycznym.

Niestety, w okresie zaborów, Polska pozbawiona była nie tylko swojej niepodległości, ale również możliwości tworzenia i rozwijania w pełni demokratycznego systemu ustawodawczego. Mimo tego, postępowała ciągła walka o zachowanie polskiej tożsamości narodowej i prawa do samostanowienia.

Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku, Polska ponownie musiała zbudować swój system władzy ustawodawczej. Zadanie to powierzono Zgromadzeniu Narodowemu, którego głównym celem było uchwalenie konstytucji oraz tworzenie i wprowadzanie ustaw w życie. W kolejnych latach władza ustawodawcza była wielokrotnie przeobrażana i regulowana przez różne akty prawne. Zapoczątkowany w 1935 roku przez Prezydenta Ignacego Mościckiego projekt Konstytucji marcowej przewidywał podział władzy ustawodawczej na dwie izby - izbę niższą i wyższą.

Niemniej jednak, w okresie II wojny światowej Polska ponownie była zmuszona poddać się okupacji, a tym samym straciła kontrolę nad własnym systemem władzy ustawodawczej.

Po zakończeniu wojny i utworzeniu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, władza ustawodawcza również uległa radykalnym zmianom. Stworzono jednoizbowy organ władzy ustawodawczej - Sejm, który składał się głównie z przedstawicieli wyłonionych przez władze komunistyczne.

Kolejna zmiana miała miejsce w latach 90. XX wieku, kiedy to Polska przeszła transformację ustrojową ze ścisłego ustroju komunistycznego do systemu demokratycznego. Nowa konstytucja, uchwalona w 1997 roku, wprowadziła podział władzy ustawodawczej na dwie izby - Sejm i Senat. Ponownie zapanowała zasada trójpodziału władzy, gdzie każda z izb miała swoje uprawnienia i kontrolę nad ustawodawstwem.

Obecnie polski system władzy ustawodawczej opiera się na zasadzie suwerenności narodu oraz rządów prawa. Prace nad ustawami odbywają się w ramach sejmowych komisji, które analizują i opracowują projekty. Następnie, podczas posiedzeń Sejmu, projekty są przedstawiane, dyskutowane i głosowane. Zadaniem Senatu jest z kolei dokładne przeanalizowanie ustaw i decydowanie o ich ostatecznym przyjęciu lub odrzuceniu.

Historia władzy ustawodawczej w Polsce była pełna zmian i przekształceń, zarówno na skutek wydarzeń historycznych, jak i ewolucji systemu politycznego. Oparta na zasadach demokratycznych i rządząca się konstytucją, władza ustawodawcza ma kluczowe znaczenie dla funkcjonowania państwa oraz dla ochrony i realizacji praw obywateli.