Między radością, a smutkiem: Recepta na szczęśliwe życie.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 17.01.2024 o 12:58

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 17.01.2024 o 11:54

Życie człowieka jest niczym złożona, wielowątkowa powieść, w której przeplatają się momenty pełne radości z czasami głębokiego smutku. Szczęście wydaje się być najwyższym punktem do którego każdy dąży, ale droga do niego jest często wyboista i pełna niepewności. O tym, że człowiek od zawsze szukał odpowiedzi na pytanie, jak osiągnąć szczęście świadczą liczne dzieła literatury, w których bohaterowie zmierzają się z wielkimi emocjami i trudnymi wyborami.

Zacznijmy od antyku, od epiki Homera, gdzie mamy opisane losy Odysa, który po zakończeniu wojny trojańskiej dąży do powrotu do domu, do żony Penelopy. Jego droga pełna jest przeciwności losu i takich właśnie momentów przechodzenia z radości w smutek i z powrotem. W "Iliadzie" i "Odysei" szczęście jawi się jako harmonia, spokój i stabilizacja. To do nich Odys dąży, przemierzając morze pełne cyklopów, syren i bogów próbujących przeszkodzić mu w osiągnięciu celu.

Literatura średniowiecza również dostarcza wzorców poszukiwania szczęścia. Święty Augustyn w "Wyznaniach" analizuje własne życie, penetrując zarówno chwile radości, jak i smutku. Docieka on przyczyn ludzkich niepokojów i wewnętrznego rozdarcia, uważając, że prawdziwe szczęście można osiągnąć jedynie poprzez zwrócenie się ku Bogu i prowadzenie życia według Jego nakazów.

Renesans przyniósł nowe ujęcie problematyki szczęścia, gdzie w centrum uwagi stanął człowiek. W "Hamlecie" Szekspira szczęście jawi się jako niemal niemożliwe do zachowania w świecie pełnym fałszu i zdrady. Tytułowy bohater przechodzi od początkowego smutku, przez chwilową radość, do tragicznego finału. Widać tu ewolucję ludzkiego podejścia do szczęścia, które wydaje się być bardziej ulotne i zależne od zewnętrznych okoliczności.

Oświecenie wymagało od literatury racjonalnego podejścia do życia. "Kandyd" Woltera w humorystyczny sposób obnaża filozofię Leibniza, która głosi, że żyjemy w najlepszym z możliwych światów. Kandyd, główny bohater, wierzy w to szczęście, lecz jego ciągłe nieszczęścia i rozczarowania prowadzą go do zrozumienia, że paradoksalnie klucz do szczęścia leży w ciężkiej pracy nad sobą i nad ziemią, którą uprawia.

XIX wiek z kolei, to czas romantyzmu, gdzie szczęście osiąga się poprzez przeżywanie intensywnych emocji i poszukiwanie głębi ducha. W twórczości Adama Mickiewicza, na przykład w "Dziadach" czy "Panu Tadeuszu", pojawia się wielowymiarowość ludzkich nastrojów, gdzie na przemian raz jest radość, raz smutek, a szczęśliwe chwile splecione są z historią narodu i własną duchowością.

Wspólnym mianownikiem wszystkich tych dzieł jest przekonanie, że recepta na szczęście może być różna dla każdego człowieka. Zarówno w literaturze, jak i w życiu, między chwilami euforii a depresji, w poszukiwaniu szczęścia, często dociera się do wniosku, że to właśnie równowaga emocjonalna, akceptacja przeciwności losu i zrozumienie swojej miejsce w świecie są kluczami do osiągnięcia życiowego spełnienia. Człowiek zatem, przechadzając się między radością a smutkiem, tworzy własną receptę na szczęśliwe życie.