Teologiczne argumenty za boskością Jezusa z Nazaretu

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 20.01.2024 o 13:50

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 19.01.2024 o 20:27

Argumenty teologiczne za boskością Jezusa z Nazaretu stanowią jeden z podstawowych tematów debat wewnątrz chrześcijańskiej myśli religijnej i dociekań teologicznych przez wieki. W tradycji chrześcijańskiej istnieje wiele źródeł, które są wykorzystywane jako podstawa do argumentacji na rzecz boskości Jezusa Chrystusa. Do najważniejszych z nich należą pisma Nowego Testamentu, wczesnochrześcijańscy apologetyści oraz rozważania teologiczne i dogmatyczne rozwinięte przez Kościół w toku jego historii.

Począwszy od tekstów biblijnych, argumenty na rzecz boskości Jezusa można znaleźć już w Ewangeliach synoptycznych – Mateusza, Marka i Łukasza – choć są one tam przedstawione w sposób mniej bezpośredni niż w późniejszych pismach Nowego Testamentu. Przede wszystkim, Jezus jest przedstawiany jako ten, który naucza z własnej autorytetu ("A przecież Ja mówię wam..."), wybacza grzechy – czynność należąca według ówczesnych pojęć religijnych jedynie do Boga – oraz czyni cuda, co było rozumiane jako znak Jego bliskiej łączności z Bogiem.

W Ewangelii Jana spotykamy się z bardziej wyraźnymi i bezpośrednimi stwierdzeniami na temat boskości Jezusa. Rozpoczyna się ona od znamiennej proklamacji: "Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo". Dalej, Jan opowiada o wcieleniu Słowa (Logos), czyli o Jezusie, mówiąc: "A Słowo ciałem się stało i zamieszkało wśród nas". W wielu miejscach tej Ewangelii Jezus jest określany mianami i atrybutami boskimi, wyrażają się także jego jedność z Ojcem ("Ja i Ojciec jedno jesteśmy").

Listy Pawła również dostarczają argumentów na rzecz boskości Chrystusa. Apostoł w Liście do Filipian (por. Flp 2,6-11) opisuje Jezusa jako tego, który „istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze swej równości z Bogiem, ale opróżnił samego siebie, przyjmując postać sługi”. Paweł wskazuje tutaj na uniżenie się Boskiego Jezusa oraz na Jego chwałę, która jest udziałem Boga.

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa, nauczanie o boskości Chrystusa było również rozwijane przez liczne sobory i wypowiedzi Ojców Kościoła. W kreowaniu tej doktryny kluczowe stały się prace Atanazego, który walczył z herezją arianizmu, zaprzeczającą pełnej boskości Chrystusa. Argument Atanazego, jak i późniejszych Ojców Kościoła, opierał się na konieczności zbawienia – tylko Bóg mógł dokonać pełnej restauracji łaski, więc Jezus musiał być Bogiem, aby nas zbawić.

Definicję wiary w boskość Chrystusa sformułowały dogmaty wypracowane przez Sobór Nicejski (325 r. n.e.) i późniejsze sobory ekumeniczne, zwłaszcza Sobór Chalcedoński (451 r. n.e.). Na Soborze Nicejskim postanowiono, że Jezus Chrystus jest "Bogiem z Boga, światłością ze światłości, Bogiem prawdziwym z Boga prawdziwego". Sobór Chalcedoński zaś wyraził wiarę w jedną osobę Chrystusa, mającą dwie natury: boską i ludzką, które są doskonale zjednoczone, lecz nie zmieszane i nie przemienione.

Podsumowując, argumenty teologiczne za boskością Jezusa Chrystusa obejmują świadectwa tekstu biblijnego, apologetycznego, i tradycji kościelnej. Są one złożone i wielowymiarowe, ale ich wspólnym mianownikiem jest przekonanie, że Jezus z Nazaretu jest pełnoprawnym objawieniem Boga, równym Ojcu i Duchowi Świętemu w Trójcy Świętej. Ta wiara jest fundamentem chrześcijańskiej doktryny i praktyki religijnej.