Wyznanie wiary: "Wierzę w jednego Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi"- interpretacja

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 24.01.2024 o 16:06

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 23.01.2024 o 19:47

Wyznanie wiary, często nazywane Credo, od pierwszych słów w łacince, stanowi fundament doktryny chrześcijańskiej i zawarte jest w niemal każdym wydaniu Katechizmu Kościoła Katolickiego. Fragment, o którym mowa, pochodzi z tzw. Credo Nicejsko-Konstantynopolitańskiego, sformułowanego podczas pierwszego konkilium nicejskiego w 325 roku i rozwijanego podczas późniejszego konkilium w Konstantynopolu w 381 roku. Ten konkretny fragment wyznania odnosi się do podstawowych wierzeń dotyczących natury Boga i jego relacji do świata, co stanowi istotne zagadnienie teologiczne dla chrześcijan.

"Wierzę w jednego Boga" – to stwierdzenie podkreśla monoteistyczny charakter chrześcijaństwa, które uczciwe jest przyjęcie tylko jednego, wszechmocnego Boga, stanowiąc tym samym zasadniczą różnicę w porównaniu z politeistycznymi religiami starożytnego świata. Podkreślenie jedności Boga jest odpowiedzią na różnorodne herezje, które pojawiały się na przestrzeni wieków, jak i na inne religijne systemy wiary.

"Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi" – tymi słowami wyrażana jest wiara w to, że Bóg jest Stwórcą wszystkiego, co istnieje. Nie jest tylko nieuchwytnym bytem metafizycznym, ale aktywnie uczestniczy w dziele stworzenia, będąc zarówno jego przyczyną pierwszą, jak i jego ciągłym podtrzymywaczem. W odniesieniu do Boga jako "Ojca", wierni są zaproszeni do rozważenia osobistej i bliskiej relacji, którą mogą mieć z Bogiem, będącym figurą rodzicielską, niemal rodzinną.

"wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych" – tą część wyznania można odczytać na kilka sposobów. Po pierwsze, mówi to o wszechświat jako o całości, obejmując zarówno materię, którą możemy zobaczyć i zmierzyć, jak i te elementy rzeczywistości, które wykraczają poza nasz zmysłowy doświadczalny świat, takie jak anioły, dusze ludzi po śmierci czy inne byty duchowe. Uwzględnienie "rzeczy niewidzialnych" zapewnia widzenie Wiary w wymiar transcedentalny, który przekracza granice doświadczeń empirycznych. Po drugie, słowa te mogą także odnosić się do tego, co wierzący oczekują w przyszłości – obiecanych rzeczach eschatologicznych, jak Nowe Niebo i Nowa Ziemia, które nadejdą po zakończeniu obecnego porządku świata.

W wymiarze społecznym i kulturowym, te przekonania kształtują także etykę i światopogląd wiernych. Wierzący, uznając Boga za Stworzyciela wszystkiego, są wezwani do szacunku wobec życia i świata naturalnego oraz do odpowiedzialność za współistniejących z nimi ludzi i całe stworzenie. Poczucie, że należy do większej rzeczywistości, która jest kształtowana przez moralny plan Boga, inspiruje postawy empatii, altruizmu i troski o innych.

Wszechmocny charakter Boga, Jego rola jako Stwórcy oraz opieka, jaką sprawuje nad stworzeniem, znajdują odzwierciedlenie w bardzo wielu biblijnych przekazach. Księgi Starego Testamentu, jak Księga Rodzaju, Psalmy czy Prorocy, wypełnione są odniesieniami do Boga jako Pana historii i natury. Podobnie w Nowym Testamencie, szczególnie w ewangeliach i pismach Pawła, znajduje się wiele odesłań do Boga Ojca jako centralnej figury zarówno w historii zbawienia, jak i w indywidualnym życiu wierzącego.

W konsekwencji fragment wyznania wiary, o którym mowa, jest po pierwsze wyrazem głębokiej tajemnicy wewnętrznej natury Boga i wszechświata, po drugie podkreśla wzajemną zależność materii i ducha, a po trzecie stanowi zobowiązanie moralne wierzących do odpowiedzialnego życia wobec stworzenia i jego twórcy.