Polityczne i ekonomiczne uwarunkowania polskiej emigracji przed 1989 i po 1989

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 29.01.2024 o 16:05

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 28.01.2024 o 12:41

Emigracja z Polski ma swoje korzenie w długiej historii naszego kraju, jednak szczególny wpływ na jej rozwój miały warunki polityczne i ekonomiczne zarówno przed 1989 rokiem, jak i po tej przełomowej dacie, kiedy doszło do zmian systemowych w Europie Środkowo-Wschodniej. Przed 1989 rokiem Polska znajdowała się w strefie wpływów Związku Radzieckiego, co determinowało życie polityczne i ekonomiczne krajów bloku wschodniego, w tym Polski.

Przed 1989 rokiem polska emigracja miała głównie podłoże polityczne. W czasach stalinizmu, a później PRL-u, opozycjoniści, działacze społeczni i polityczni, ale i zwykli obywatele, którzy czuli się represjonowani przez totalitarny reżim, decydowali się na wyjazd, często ryzykując życie. Szczególny exodus Polaków miał miejsce po Wydarzeniach Poznańskich w 1956 roku, wydarzeniach Marca '68, wprowadzeniu stanu wojennego w 1981 roku oraz związanych z tym represjach. Ludzie ci wyjeżdżali w poszukiwaniu wolności słowa, możliwości działania na rzecz swoich przekonań, czy po prostu – normalnego życia bez strachu o siebie i swoich bliskich.

Emigracja ekonomiczna przed 1989 rokiem była w znacznej mierze ograniczona z powodu trudności w uzyskaniu paszportów i pozwolenia na wyjazd. Pomimo tych barier, wielu Polaków podejmowało decyzję o wyjeździe ze względów ekonomicznych. Nieefektywna gospodarka socjalistyczna, załamanie gospodarcze lat 80., powszechny niedobór towarów, długoletnie kolejki oraz hiperinflacja spowodowały, że wielu obywateli poszukiwało lepszego życia na Zachodzie.

Zmiana, która nastąpiła po 1989 roku, otworzyła Polskę na świat. Z końcem zimnej wojny i upadkiem komunizmu, emigracja polityczna straciła na znaczeniu, lecz rosnące aspiracje i oczekiwania społeczeństwa, które napotkały na trudności w transformującej się gospodarce, zapoczątkowały nową falę emigracji ekonomicznej. W latach 90. wielu Polaków, chcąc poprawić swój los, wyjeżdżało głównie do krajów Europy Zachodniej, takich jak Niemcy czy Wielka Brytania.

Wstąpienie Polski do Unii Europejskiej w 2004 roku stanowiło kolejny punkt zwrotny w historii polskiej emigracji. Swobodny przepływ osób, czyli możliwość pracy, studiowania i osiedlania się w innych krajach członkowskich bez potrzeby posiadania specjalnych zezwoleń, wywołało masowy ruch emigracyjny. W poszukiwaniu lepszego wynagrodzenia, warunków pracy oraz perspektyw rozwoju zawodowego i edukacyjnego, setki tysięcy Polaków wyjechało, szczególnie do Wielkiej Brytanii, Irlandii, Niemiec i Holandii.

Zjawisko to przyniosło skomplikowane skutki zarówno dla kraju, z którego emigrowano, jak i dla państw przyjmujących. Z jednej strony Polska boryka się z problemami demograficznymi, niedoborem specjalistów w niektórych branżach oraz z utratą części potencjału gospodarczego, gdyż to często młodzi i wykształceni obywatele decydują się na wyjazd. Z drugiej strony, transfer wiedzy, doświadczenia oraz środków finansowych w postaci przekazów pieniężnych od emigrantów mają także pozytywny wpływ na polską gospodarkę.

Podsumowując, zarówno przed, jak i po 1989 roku emigracja była głęboko osadzona w kondycji politycznej i ekonomicznej kraju. Jej oblicze zmieniało się wraz z przemianami, jakim podlegała Polska, jednak zawsze była ona odzwierciedleniem dążeń i aspiracji jej obywateli, którzy szukają lepszych warunków życia dla siebie i swoich rodziny, niezależnie od granic geograficznych.