„Król Artur” w reżyserii Antoine Fuqua- recenzja

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 1.02.2024 o 9:35

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.02.2024 o 7:39

Król Artur" w reżyserii Antoine Fuqua to film, którego podejście do legendarnego władcy brytyjskiego wyróżnia się na tle innych adaptacji. Tym razem twórcy wzięli na warsztat bardziej historyczną niż mitologiczną postać Artura, odsuwając tym samym odwieczne uwielbienie dla fantastyki i magii.

Antoine Fuqua, reżyser znany z filmów akcji takich jak "Training Day" czy "The Equalizer", podejmuje się zadania przekształcenia legendy w opowieść o bardziej realnych obliczach ludzkich postaw i walki o honor w brutalnej rzeczywistości V wieku. Po obejrzeniu filmu, doświadczamy mieszanki uczuć, od zainteresowania reinterpretacją znanej legendy po dezorientację wynikającą z nietypowego przedstawienia klasycznych postaci.

Fabuła filmu odsłania przed widzem świat, w którym król Artur jest wodzem zromanizowanych Sarmatów, a historia jego i rycerzy Okrągłego Stołu zostaje ukazana w kontekście historycznych wydarzeń, możliwie zbliżonych do rzeczywistości. Artur staje się postacią bardziej ziemską niż kiedykolwiek wcześniej, jako strateg i wódz walczący w interesie swojego ludu, a nie tylko mityczny król poszukujący Świętego Graala.

Od strony technicznej film prezentuje się imponująco. Sławomir Idziak, polski operator filmowy, wykonał zdjęcia, które przenoszą nas w surowy i niesamowity świat Brytanii. Muzyka Hansa Zimmera, potęgując napięcie dramatycznych scen, staje się głosem uczuć bohaterów. Scenografia Dana Weila z powodzeniem rekonstruuje klimat epoki, pozwalając widzom poczuć dzikość i nieprzewidywalność mieszkających tam ludów.

Clive Owen jako Artur przedstawia naszemu hota umysłowego, sprawnego i wrażliwego wodza. Mads Mikkelsen jako Tristan oraz Keira Knightley jako Ginewra wnoszą natomiast do narracji energię i pasję. Postaci te są dynamiczne i skomplikowane, dzięki czemu stają się ciekawym polem do analizy. Aktorzy poradzili sobie z wyzwaniami stawianymi przez ich role, nadając swoim postaciom głębi.

W filmie można odnaleźć nawiązania do motywów znanych z literatury rycerskiej, jednakże interpretowane są one na nowo, przedstawiając Rycerzy Okrągłego Stołu jako grupę zromanizowanych Sarmatów, co może mieć nieoczekiwany rezonans w polskiej kulturze. Relacja między Lancelotem a Ginevrą jest zaznaczona, choć przedstawiona w sposób mniej romantyczny niż w tradycyjnych opowieściach. Wolność i suwerenność stają się echem współczesności, wyraźnie ukazującym, że sam mit króla Artura może być interpretowany jako wieczne poszukiwanie tożsamości narodowej.

Nie mniej jednak, film posiada liczne nieścisłości historyczne, które zderzając się z założeniami dotyczącymi oparcia się na faktach historycznych, tworzą momentami dysonans. Jeśli chodzi o aspekty batalistyczne, to sceny walki są ekscytujące i dynamiczne, ukazujące surowość i bezpośredniość średniowiecznego pola bitwy.

Interpretując przekaz filmu należałoby zastanowić się, czy rzeczywiście wnosi on coś nowego do mitu króla Artura. Wiele wskazuje na to, że próba "odmitologizowania" legendy może być odczytana jako próba przemówienia do współczesnych odbiorców poprzez pokazanie uniwersalnych wartości takich jak czyn naprawczy, poświęcenie oraz idea wolności.

Oceniając "Króla Artura" nie można jednoznacznie ustosunkować się do filmu jako dzieła doskonałego czy całkowicie niewartego uwagi. Dla miłośników klasycznych opowieści arturiańskich produkcja może rozczarować, ale dla osób szukających świeżej interpretacji i rzadszej ujęcia legendy, będzie to propozycja warta zainteresowania. Film ma swoje słabe oraz mocne strony, które balansują między rozrywkową produkcją a dziełem z przesłaniem.

Miejmy na uwadze, że film "Król Artur" jest produkcją, która mierzy się z trudnym zadaniem reinterpretacji jednego z najbardziej rozpoznawalnych mitów. Nie jest wolny od uchybień, ale z pewnością stanowi ciekawą propozycję dla osób zafascynowanych przekształceniem historycznych narracji w fascynującą opowieść. W kinematografii zajmuje miejsce specyficzne, otwierające dyskusję na temat związków między historią a legendą oraz ich wpływem na tożsamość kulturową.