Historia spektrum autyzmu: Zrozumienie i akceptacja różnorodności.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 2.02.2024 o 21:21

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.02.2024 o 23:25

Spektrum autyzmu (ASD od ang. Autism Spectrum Disorder) to zespół zaburzeń rozwojowych charakteryzujących się trudnościami w komunikacji społecznej, ograniczonymi, powtarzalnymi wzorcami zachowań oraz różnorodnością indywidualną w ekspresji tych objawów. Historia rozumienia spektrum autyzmu jest stosunkowo krótka, choć pierwsze jej ślady sięgają już pierwszej połowy XX wieku.

Początki zainteresowania zaburzeniami autystycznymi przypisuje się austriackiemu lekarzowi Hansowi Aspergerowi oraz amerykańskiemu psychiatrze Leo Kannerowi. O ile Asperger opublikował swoje prace w 1944 roku, koncentrując się na czymś, co później nazwano zespołem Aspergera, to Kanner rok wcześniej, w 1943 roku, opisał grupę dzieci, które wykazywały "wrodzone zaburzenia ze spektrum autystycznego". Obserwowane przez niego dzieci miały ogromne trudności z nawiązywaniem kontaktów społecznych i używały języka w bardzo nietypowy sposób.

Początkowo jednak Kanner wierzył, że autyzm jest formą dziecięcego schizofrenii. Ta nieścisłość była spowodowana ówczesnymi ograniczeniami w wiedzy na temat obu zaburzeń i ich różnicowania. W latach powojennych dominowała również teoria psychogenetyczna, według której zaburzenia ze spektrum autystycznego miały wynikać z chłodnych emocjonalnie relacji między dzieckiem a matką (termin "chłodna lodówka" był używany w odniesieniu do stylu wychowawczego rodziców dzieci autystycznych), co dziś jest uważane za błędne.

Przełom nastąpił w latach 60. i 70. XX wieku, kiedy to badanie nad biologicznymi i genetycznymi korzeniami autyzmu zaczęło przybierać na sile. Ugruntowano wówczas przekonanie, że autyzm ma podłoże neurologiczne, a nie jest wyłącznie skutkiem niewłaściwego wychowania lub zaniedbania emocjonalnego.

W kolejnych dziesięcioleciach, szczególnie w latach 80. i 90., doszło do rozszerzenia spektrum diagnozy autyzmu, po części z powodu lepszego rozumienia, ale i w wyniku zmian w kryteriach diagnostycznych. W 1991 roku autyzm został oficjalnie uznany za zaburzenie rozwoju, które zostało włączone do indywidualnych programów edukacyjnych dzieci w Stanach Zjednoczonych (IDEA). To doprowadziło do zwiększenia liczby diagnoz oraz lepszej opieki dla osób z ASD.

Z biegiem czasu pojęcie spektrum autyzmu zaczęło obejmować szeroki zakres zaburzeń, takich jak zespół Aspergera, zaburzenia dezintegracyjne dziecięce czy całościowe zaburzenia rozwojowe-nieokreślone inaczej. Rozwój neuroobrazowania i genetyki zmienił zrozumienie tych zaburzeń, wskazując na różnorodne zmiany w mózgu oraz czynniki genetyczne jako istotne w etiologii ASD.

Obecnie, spektrum autyzmu jest rozumiane jako złożona interakcja czynników genetycznych i środowiskowych, które wpływają na rozwój mózgu. Diagnoza i interwencje są różnorodne i dostosowane do indywidualnych potrzeb. W społeczeństwie wzrasta też świadomość i akceptacja dla osób z ASD, a badania nad możliwymi przyczynami i leczeniem stale postępują.

W ostatnich latach pojawiła się również silna społeczność osób z autyzmem, która prowadzi działania na rzecz zmiany percepcji autyzmu z zaburzenia wymagającego leczenia na różnorodność neurologiczną, która powinna być akceptowana i szanowana. Ta zmiana w podejściu do autyzmu odzwierciedla ewolucję społeczno-kulturalną zrozumienia tego zjawiska i jest dowodem na to, jak bardzo poszerzyła się nasza wiedza na temat spektrum autyzmu od pierwszych opisów Hansa Aspergera i Leo Kannera.