Różne postawy ludzi wobec własnych błędów

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.02.2024 o 22:29

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 5.02.2024 o 20:21

Błędy, pomyłki, niepowodzenia – to doświadczenia niemalże nieodłączne od ludzkiego życia. Każda epoka, każda literatura, każdy twórca w swoich dziełach poruszał kwestie związane z ludzkimi błędami oraz postawami wobec nich. Skupiając się na różnych przykładach z literatury, możemy dostrzec, jak wielorakie są reakcje ludzi na popełnione przez siebie błędy.

W analizie tej tematyki nie sposób pominąć klasyki literatury, a konkretnie tragedii Sofoklesa „Antygona”. W dramacie tym Kreon, król Teb, podejmuje szereg decyzji, które w konsekwencji prowadzą do śmierci bliskich mu osób. Mimo wielu ostrzeżeń i próśb, Kreon uparcie trwa przy swoich postanowieniach, do czasu, aż dowiaduje się o śmierci swojego syna Hajmona i żony Eurydyki. Dopiero wówczas przekonuje się, że był w błędzie, w pełni to dostrzega i przyznaje się do niego, lecz jest już za późno na naprawienie wyrządzonych szkód. Postawa Kreona, chociaż ostatecznie uznaje swój błąd, to przykład tragicznego nieumiejętności dostosowania się do sytuacji i jego uparte trwanie przy błędnym postanowieniu.

Innym interesującym przykładem jest postać Raskolnikowa z „Zbrodni i kary” Fiodora Dostojewskiego. Młody student, przekonany o swojej wyjątkowości, dopuszcza się zbrodni – zabija lichwiarkę i jej siostrę. Raskolnikow przechodzi długą drogę od zagubienia, poprzez wewnętrzną rozterkę, aż do momentu, w którym postanawia przyznać się do winy. Jego wewnętrzna przemiana jest efektem głębokiej refleksji nad sobą oraz konfrontacji z własnymi przekonaniami i moralnością. Ostatecznie wybiera on drogę pokuty, co pokazuje, że człowiek może zmienić swoją postawę nawet po bardzo ciężkim przewinieniu.

Zupełnie inną postawę reprezentuje bohater powieści Alberta Camusa „Dżuma” – doktor Rieux. Mieszkańcy miasta Oran stają w obliczu epidemii dżumy i różnie reagują na tę sytuację. Doktor Rieux jednak nie ucieka ani nie poddaje się rozpaczy, zamiast tego podjęte błędy traktuje jako lekcję i dąży do ich naprawienia, walczy z chorobą najlepiej, jak potrafi. Jest to postawa aktywna, zdeterminowana do działania mimo przeciwności, a także przyznanie się do błędów jako elementu ludzkiej natury skłaniającego do nieustannej pracy nad sobą.

Natomiast w „Panu Tadeuszu” Adama Mickiewicza widoczny jest wątek odpowiedzialności za błędy, jak również sposobu ich naprawienia. Szlachecki spór rodów Horeszków i Sopliców, który wynika z błędów i nieporozumień przodków, zostaje załagodzony poprzez miłość i małżeństwo Zosi i Tadeusza, co pokazuje, że historyczne błędy można przezwyciężyć dzięki pojednaniu i poszukiwaniu nowych, pokojowych rozwiązań.

Ostatecznie, literatura światowa dostarcza wielu przykładów różnych postaw wobec własnych błędów. Wszystkie te przykłady dowodzą, że błędy są nieodłączne od ludzkiego życia, ale sposób, w jaki ludzie z nimi się mierzą, definiuje ich charakter i wartość jako jednostek. Niektórzy trwają w swoich błędach, inni uczą się na nich i podejmują próby naprawy. Jedyne, co jest stałe to fakt, że błędy są częścią ludzkiego doświadczenia i zawsze będą kształtować ludzką tożsamość oraz relacje między ludźmi.