Motyw wędrówki w wybranych utworach literackich.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 8.02.2024 o 17:27

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 8.02.2024 o 7:05

Motyw wędrówki od niepamiętnych czasów fascynował ludzi i inspirując twórców, stał się jednym z największych tematów literatury światowej. Odbija się on w różnorodnych formach i kontekstach, a jego uniwersalny charakter wynika z ludzkiej potrzeby poszukiwania, zarówno na płaszczyźnie geograficznej, jak i duchowej. Refleksja nad motywem wędrówki pozwala głębiej zrozumieć zarówno bohaterów literackich, jak i siebie samych, jako żywych uczestników tej samej podróży, jaką jest życie.

Zacząć warto od "Odysei" Homera, której bohater – Odyseusz, jest archetypowym wędrowcem. Jego podróż z Troi do Itaki jest nie tylko geograficznym przemieszczaniem się z punktu A do B, ale przede wszystkim drogą do rozwoju wewnętrznego, poznawania świata i samego siebie. Na przestrzeni całej opowieści spotyka on niezliczone przeszkody – od mitycznych stworzeń jak Cyklopi, po zawiść bogów, szczególnie Posejdona. Ten trudny powrót do domu, mimo wszelkich przeciwności i pokus, uczy go pokory i wytrwałości, ukazując rosnącą mądrość i hart ducha.

Kolejnym przykładem literackiego odzwierciedlenia motywu wędrówki jest biblijna "Księga Wyjścia". Opowiada ona o wyjściu Izraelitów z Egiptu i ich długiej wędrówce do Ziemi Obiecanej, która to podróż pełni funkcję paraboli życia. Pod przywództwem Mojżesza naród przechodzi przemianę duchową, zmierza się z próbami wiary, powątpiewa, ale ostatecznie, poprzez opatrzność Bożą, znajduje obiecany kraj. Wędrowanie staje się tu symbolem ciągłej walki i przekształcenia, co ma odniesienie do wewnętrznej przemiany każdego wierzącego.

W średniowiecznej "Legendzie o świętym Aleksy" wędrówka zostaje przedstawiona jako ścieżka do świętości. Aleksy, rezygnując z dóbr świata, wędruje w poszukiwaniu doskonałości chrześcijańskiej. Jego życie staje się wzorem pobożności, a motyw wędrówki – wyrazem utożsamiania się z ideałem ascetycznego życia.

"Dante w Boskiej Komedii" wędruje poprzez Kręgi Piekielne, Czyściec aż do Nieba. To symboliczna droga, której celem jest oczyszczenie i mądrość. Wergiliusz, a następnie Beatrycze, prowadzą Dantego poprzez różne etapy zaświatów i przez to wpływają na jego duchową przemianę. Podróż występuje tutaj jako metafora poszukiwania prawdy i zmierzenia się z własnymi grzechami, aby ostatecznie osiągnąć zbawienie.

Poetyckie "Sonety krymskie" Adama Mickiewicza tworzą kolejną odsłonę motywu wędrówki. Poeta, będąc na wygnaniu, wędruje po Krymie, opisując własne odczucia i refleksje. Wędrówka jako metafora tęsknoty, odzwierciedla samotność i poszukiwanie przynależności, własnej tożsamości, zarówno narodowej, jak i osobistej. Krajobraz staje się lustrem dla wewnętrznych przeżyć bohatera, a sonety – świadectwem głębokiego humanizmu.

Podsumowując, motyw wędrówki, choć zawarty w różnych epokach i kontekstach literackich, pozostaje zaskakująco spójny. Wskazuje na uniwersalność ludzkiego dążenia do wiedzy, rozwoju, przekraczania granic – zarówno tych fizycznych, jak i duchowych. W literaturze, jak i w życiu, wędrówka kształtuje tożsamość, wiarę i system wartości każdego człowieka.

Właściwości wędrówki jako procesu nieodłącznego od ludzkiego doświadczania i rozwoju są nie do przecenienia. Podróż fizyczna czy metaforyczna pozwala na spotkanie z różnorodnością świata i ludzi, lecz także z odmiennością samego siebie. Pozwala przewartościować życiowe wybory, zrozumieć innych, zdobyć empatię i otwartość, a w konsekwencji, stać się w pełniejszym sensie Człowiekiem.