Porównanie Rastignaca z "Ojca Goriota" i Raskolnikowa ze "Zbrodni i kary"

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 21.02.2024 o 16:53

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 11.02.2024 o 20:21

Porównując postaci Rastignaca z "Ojca Goriot" Honoriusza Balzaka i Raskolnikowa z "Zbrodni i kary" Fiodora Dostojewskiego, dostrzegamy dwóch młodych mężczyzn w początkowym okresie ich dorosłego życia, obydwóch o skomplikowanej naturze i ambicji, których dążenia kierują ich na różne ścieżki moralne i społeczne. Przyjrzyjmy się ich drogom, wyborom i konsekwencjom, jakie ponieśli w wyniku swoich decyzji.

Eugène de Rastignac, pochodzący z ubogiej rodziny szlacheckiej, przyjeżdża do Paryża, aby studiować prawo i wejść do wyższych sfer społeczeństwa. Jest on symbolem młodego, ambitnego człowieka, który chce zmienić swoje życie i osiągnąć sukces, niezależnie od kosztów. Jego droga jest drogą kompromisów, manipulacji i moralnej elastyczności. Balzak pokazuje nam, jak Rastignac staje przed wyborami etycznymi, próbując ułożyć sobie życie w skorumpowanym i bezlitosnym świecie Paryża.

Z kolei Rodion Raskolnikow z "Zbrodni i kary" stanowi przykład postaci, która także próbuje przedefiniować swoje miejsce w świecie, jednak poprzez znacznie bardziej radykalne i skrajne działania. Raskolnikow, biedny student, zostaje skonfrontowany z ogromną nędzą i niesprawiedliwością społeczną. Próbuje przełamać system i osiągnąć swoje cele poprzez dokonanie morderstwa na lichwiarce, będąc przekonanym, że jego czyn będzie usprawiedliwiony przez wyższe dobro i teoretyczny wkład w postęp ludzkości.

Pomimo różnic w metodach, Rastignac i Raskolnikow łączy dążenie do zmiany własnego losu. Obaj są pełni ambicji, jednak ich podstawowe motywacje różnią się znacznie. Rastignac szuka dobrobytu i pozycji społecznej przez wejście w układy z wyższymi warstwami, akceptując ich zasady gry. Nie przekracza granic prawa, choć balansuje na krawędzi moralności. Tymczasem Raskolnikow ucieka się do zbrodni, przekonany, że jego cel - uwolnienie się od ubóstwa i pomoc biednym - usprawiedliwia środek, jakim jest przemoc.

Konfrontacja z ich czynami pociąga za sobą różne konsekwencje. Rastignac po wielu perturbacjach i moralnych wyrzutach osiąga pewien stopień satysfakcji i pozycji, jednak cena, jaką płaci, to utrata niewinności i pewnego rodzaju zatwardziałość serca. Jego ostateczna akceptacja reguł społeczeństwa, które pierwotnie go szokowało, może być interpretowana jako porażka ideałów młodości lub jako pragmatyczna adaptacja do realiów.

Raskolnikow natomiast doświadcza głębokiego konfliktu wewnętrznego i psychologicznego załamania. Jego teoria o "nadczłowieku", który stoi ponad zwykłą moralnością, rozpada się pod ciężarem winy i paraliżujących wątpliwości. Ostatecznie wybiera on wyznanie i zaakceptowanie karnej konsekwencji swoich czynów, i choć traci wolność, odzyskuje jakiś rodzaj wewnętrznego spokoju.

W konsekwencji, Rastignac reprezentuje postać, która w ramach zachodzących w jej świecie zasad, wynajduje sposób na osiągnięcie swoich celów, chociaż traci coś z siebie w tym procesie. Raskolnikow to postać tragiczna, która próbuje zmienić zasady, ale ostatecznie upada pod ich ciężarem, ucząc się przez to bolesnej lekcji o ludzkiej moralności i odpowiedzialności. Obie postaci ukazują złożone relacje pomiędzy ambicją a moralnością oraz kwestionują ideę sukcesu i to, jakie jest jego prawdziwe oblicze.