Opowiadanie o przyjaźni.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 20.02.2024 o 21:53

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 11.02.2024 o 20:56

Przyjaźń jest tym cennym uczuciem, które według licznych dzieł literackich stanowi niezbędny element ludzkiego szczęścia i funkcjonowania w społeczeństwie. W książkach można odnaleźć przeróżne przykłady przyjaźni, które inspirowały i wskazywały, jak nieoceniony jest to dar. Jedną z takich historii jest opowieść o dwóch przyjaciołach, którzy pokazują, że prawdziwa przyjaźń potrafi przetrwać wszelkie burze.

Miłosz i Adam poznali się w pierwszej klasie liceum. Od pierwszego zderzenia spojrzeń, kiedy to przypadkiem zasiedli koło siebie na lekcji polskiego, odczuli niemal natychmiastową więź. Miłosz był pasjonatem literatury i snuł marzenia o zostaniu pisarzem. Z kolei Adam miał głowę pełną liczb i równań, a jego przyszłość wyraźnie rysowała się w świecie nauk ścisłych.

Początkowo ich różnice wydawały się nie do pogodzenia. Miłosz mógł godzinami dyskutować o ulubionych utworach – dawał się porwać dramatycznemu losowi bohaterów "Lalki" Prusa czy romantycznej miłości "Dziadów" Mickiewicza. Adam natomiast wolał rozmawiać o dokonaniach Kopernika czy teoriach Einsteina. Z czasem jednak zdały się to być różnice, które ich łączyły, a nie dzieliły.

Przyjaźń ta przypominała dwa przenikające się światy – nauki i literatury – które razem tworzą pełniejsze zrozumienie rzeczywistości. Wspierali się nawzajem w nauce, wyjaśniając sobie nawzajem skomplikowane treści z różnych dziedzin. Miłosz pomagał Adamowi odkrywać głębokie warstwy literackich tekstów, Adam z kolei tłumaczył Miłoszowi zawiłości matematycznych zagadek.

Z czasem ich rozmowy zaczęły wykraczać poza szkolne tematy. Dzielili się swoimi rozterkami, osobistymi sukcesami i porażkami. W tych chwilach poważnych rozmów rodziła się ta najgłębsza więź – zaufanie i wzajemne zrozumienie. Ta przyjaźń zdawała się być jak kreacja jednego z wiekopomnych utworów, przywołująca przypowieść o tym, że różne dusze mogą doskonale współgrać.

Chłopcy wspólnie przetrwali wiele trudnych chwil: niezaliczone sprawdziany, rodzinne problemy, pierwsze miłosne zawody. Kiedy Miłosz przeżywał rozstanie z dziewczyną, to właśnie Adam był tym, który trzymał go nad wodą, nie pozwalając ponieść się rozpaczy, i odwrotnie, gdy Adam musiał mierzyć się z poważną chorobą dziadka, Miłosz nie opuszczał go ani na krok, pełniąc rolę wsparcia i oparcia w tych trudnych dniach. Ich przyjaźń pełna była zrozumienia, Empatii i bezgranicznego wsparcia.

Aż do dnia matury, Miłosz i Adam byli nierozłączni. Podczas maturalnego balu, pełnego śmiechów i wspomnień, obiecali sobie, że utrzymają kontakt bez względu na odległość – Miłosz wyjeżdżał na studia humanistyczne, a Adam na innym krańcu Polski rozpoczynał edukację na prestiżowej uczelni technicznej.

I tak z literatury, jakby wzięta, jest opowieść o przyjaźni Miłosza i Adama – pełnej różnic, które stawały się fundamentem ich niezwykłej więzi. Ta opowieść przypomina, że przyjaźń transcendentnie łączy różnorodne serca i umysły, tworząc niezwykły, wytrzymały splot relacji. Jest dowodem na to, że w życiu, tak jak w literaturze, najważniejsze historie to te, które opowiadają o ludzkich więziach.