Cnota- rozważania nad prawdziwymi wartościami

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 14.02.2024 o 20:57

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 14.02.2024 o 9:20

Cnota od wieków uznawana jest za jeden z głównych wartości kierujących ludźmi na ścieżce ich życiowej drogi. Jej znaczenie zarówno w kontekście historycznym, jak i literaturze wydaje się być niezmiennie ważne, chociaż postrzeganie tego, co cnotliwe, ewoluowało na przestrzeni epok.

Nie sposób nie wspomnieć o starożytności, gdzie cnota była synonimem harmonii wewnętrznej i życia zgodnie z zasadami filozofii, do której wzorów aspirowali mędrcy. Stoicyzm natomiast podnosił cnotę do rangi najwyższego dobra, przekładającego się na opanowanie i wewnętrzny spokój jednostki. To było zatem nie tylko wyznacznik moralny, ale i sposób na osiągnięcie szczęścia.

Epoka Odrodzenia, niesiona prądami powrotu do antyku, inspirowała się właśnie tymi starożytnymi ideami. Artyści i myśliciele renesansowi, jak Jan Kochanowski, czytali z zapartym tchem dzieła Horacego, ucząc się od nich idealizowania cnoty. W polskiej literaturze to Kochanowski jest ikoną tego zjawiska, umieszczając w sercu swojej twórczości przesłanie o moralnej prawości i wewnętrznym doskonaleniu. W swojej Pieśni XII z księgi II, Kochanowski wykorzystuje motywy horacjańskie, promując wartości takie jak mądrość, uczciwość, opanowanie, umiar oraz patriotyzm. Cnota, w ujęciu poety, nie jest jedynie indywidualnym dążeniem do doskonałości, ale także rodzajem służby ojczyźnie. Pieśń ta ukazuje, że najwyższą wartością dla człowieka powinno być życie mądre i uczciwe, niezależnie od tego, czy inni tego zazdroszczą czy krytykują.

Herbert w swoich lirykach ukazuje cnotę pod dużo bardziej współczesnym kątem. Przytaczając metaforę cnoty jako starej panny, wprowadza on ironiczną perspektywę na to, jak świat współczesny postrzega tradycyjne wartości. Przesłaniem poety wydaje się być zawołanie, że mimo upływającego czasu i zmieniających się kontekstów, cnota zawsze powinna zajmować miejsce honorowe, chociaż w realiach nowoczesności coraz częściej jest odrzucana czy negowana. Odnosząc się do współczesnego relatywizmu i względności wartości etycznych, Herbert przedstawia kontrast, który rysuje się pomiędzy surową, trudną drogą życia cnotliwego a łatwymi zjawiskami demoralizacji w społeczeństwie.

Podsumowując, cnota jako wartość uniwersalna zdaje się przewijać przez różne epoki, przyjmując różnorakie formy, lecz zawsze pozostając kluczowym elementem definiującym moralność i etykę. Jednakże zmienna jest jej percepcja i rolę, jaką odgrywa w poszczególnych kulturach, choć w swojej esencji pozostaje ta sama. To jest właśnie ta trudność przestrzegania cnót w obliczu zazdrości, krytyki i pokus współczesnego świata, który zdaje się odsuwać cnotę na drugi plan.

Ostateczne wnioski koncentrują się na znaczeniu cnoty dla tożsamości indywidualnej i życia społecznego. Perspektywa nagrody - niekoniecznie niebiańskiej, ale tej wewnętrznej - może być motywacją do prowadzenia życia cnotliwego. A może to właśnie w filozofii stoickiej należy szukać inspiracji do poszukiwania wewnętrznej harmonii i praktycznego zastosowania wartości cnoty w życiu codziennym.

Zakończywszy te rozważania, warto podkreślić aktualność cnoty w życiu współczesnego człowieka. Mimo zmieniających się realiów, jest ona niestrudzoną wartością przewijającą się przez całą historię ludzkości, stanowiąc fundament tożsamości jednostkowej i społecznej. Cnota może być wyzwaniem, ale jednocześnie źródłem głębokiej satysfakcji i poczucia spełnienia.