Odwołując się do literatury różnych epok, skomentuj słowa pochodzące z „Dżumy” Alberta Camus: „Wiem na pewno, że każdy nosi w sobie dżumę, nikt bowiem, nie, nikt na świecie nie jest od nie wolny” i „bakcyl dżumy nigdy nie umiera i nie znika”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 31.10.2023 o 22:27

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 31.10.2023 o 16:42

Wydaje mi się, że słowa pochodzące z powieści "Dżuma" Alberta Camus są niezwykle trafne i w pełni odzwierciedlają charakter tej niezwykle głębokiej historii. Już na samym początku możemy zauważyć, że autor odwołuje się do dżumy jako symbolu wszelkich zła i tragedii, która jest obecna w każdym z nas, niezależnie od czasu, epoki, czy narodowości.

Przez analogię do choroby, Camus ukazuje, że ludzka natura jest zarażona tym "bakcylem dżumy". Jest to nieuniknione i nieodłączne nasze towarzysze, które towarzyszą nam przez całe życie. To, co jest niezwykle ważne, to fakt, że dżuma ta nigdy nie umiera i nie znika, co jest sugestią, że jest to coś trwałego i nieodwracalnego.

Lektura dzieł literackich różnych epok, zarówno tych napisanych przed Camusem, jak i po nim, pozwala nam zgłębić tę uniwersalną prawdę. Choroba jako metafora jest wykorzystywana przez pisarzy od wieków, przedstawiając ją na rozmaite sposoby. To potwierdza tezę Camusa o tym, że dżuma jest nieodłączną częścią nas samych i naszego ludzkiego dziedzictwa literackiego.

Przykładem może być powieść "Zbrodnia i kara" Fiodora Dostojewskiego, która skupia się na skomplikowanej psychologii bohatera, który zostaje zarażony moralną dżumą. Podobnie jak w "Dżumie", również tutaj możemy zauważyć, że dżuma nie ogranicza się tylko do danego bohatera, ale zaraża także inne postacie i wpływa na całe społeczeństwo.

Możemy także przypomnieć sobie słynne dzieło Williama Goldinga "Władca much", w którym dżuma symbolizuje upadek cywilizacji. Dzieło to jest doskonałym przykładem na to, że dżuma jest uniwersalnym problemem, który dotyka nie tylko jednostki, ale także grupy ludzi i społeczeństwa jako całość.

Jednak Camus idzie o krok dalej, sugerując, że dżuma jest w nas samych. To nie tylko zewnętrzne czynniki wpływają na nasze życie i nasze decyzje, ale również to, co skrywamy wewnątrz siebie. Choroba ta może objawić się w różnych momentach naszego życia, pod wpływem stresu, cierpienia czy moralnych dylematów.

Mając świadomość, że dżuma jest z nami i nigdy nie umiera, możemy bardziej zrozumieć samych siebie i innych ludzi. Osiągnięcie takiej wiedzy jest kluczem do osiągnięcia pełni człowieczeństwa. Wiedząc, że jesteśmy zarażeni tym nieodłącznym "bakcylem dżumy", mamy szansę na samorefleksję, na zmianę naszych postaw i decyzji.

Wnioskiem, jaki nasuwa się po przeczytaniu tych słów Camusa i analizie dzieł literackich różnych epok, jest to, że dżuma jest niezmienną częścią człowieka. Przenika przez nasze historie, mentalność i czyny. Jednakże, świadomość tego faktu może nam pomóc stawić czoło tym trudnościom i lepiej zrozumieć samych siebie i innych. Tylko wtedy, gdy będziemy świadomi naszej własnej "dżumy", będziemy mieli szansę na właściwe jej kontrolowanie i przekształcanie.