Miłość to droga do własnego szczęścia czy do szczęścia ukochanej osoby? "Cierpienia młodego Wertera" oraz dwa inne utwory.

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 8.10.2024 o 20:39

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 6.11.2023 o 11:40

Miłość od wieków stanowi jeden z najważniejszych tematów literatury. W utworach literackich wielokrotnie przedstawiano ją jako siłę o niezwykłej mocy – zdolną przynosić radość, ale także ból. Analizując literackie przykłady, takie jak "Cierpienia młodego Wertera" Johanna Wolfganga Goethego, "Romeo i Julia" Williama Szekspira oraz "Lalkę" Bolesława Prusa, warto zastanowić się, czy miłość prowadzi do szczęścia tylko jednej strony – kochającego czy ukochanego.

"Cierpienia młodego Wertera" to klasyczny przykład historii, w której miłość staje się źródłem głębokiego cierpienia dla głównego bohatera. Werter, młody mężczyzna o romantycznej duszy, zakochuje się bez pamięci w Lotcie. Niestety, jego uczucie jest skazane na porażkę, gdyż Lotta jest już zaręczona z Albertem. Werter widzi w Lotcie ucieleśnienie idealnej miłości, ale zamiast dążyć do własnego szczęścia, zdecydowanie bardziej skupia się na dobru ukochanej, co w dłuższej perspektywie prowadzi go do zguby. Werter staje się coraz bardziej świadomy niemożności spełnienia swojego uczucia, co doprowadza go do ostatecznej decyzji o samobójstwie. Jego tragiczna śmierć podkreśla, iż miłość, która nie jest odwzajemniona lub jest nieosiągalna, potrafi dopełnić dramatu jednostki, a droga do szczęścia ukochanej (w sensie duchowej wolności i braku obciążeń) okazuje się dla niego jedynie złudzeniem.

Podobne wątki można odnaleźć w "Romeo i Julii". Tu miłość prowadzi do dramatycznego rozwoju wydarzeń, które skutkują śmiercią obojga młodych bohaterów. Choć początkowo miłość Romeo i Julii nie ma przeszkód poza wrogimi rodzinami, ich dążenie do bycia razem kończy się tragicznie. W momencie, gdy Romeo dowiaduje się o rzekomej śmierci Julii, jego świat się rozpada, a miłość, która miała być źródłem szczęścia, staje się przyczyną największego nieszczęścia. Również Julia, dowiadując się o śmierci ukochanego, nie widzi sensu życia bez niego. Szekspir pokazuje, że miłość jest potężnym uczuciem, które jednak w równym stopniu, co do szczęścia, może prowadzić do cierpienia. Ostatecznie prowadzi do tragedii, gdzie miłość własna i miłość ukochanej osoby walczą ze sobą, lecz żadna ze stron nie odnosi zwycięstwa – obie postacie przegrywają życie, a pośrednio także ich rodziny.

Natomiast w "Lalce" Bolesława Prusa miłość zostaje przedstawiona w kontekście społecznych i osobistych dramatów. Stanisław Wokulski, główny bohater, inwestuje całe swoje serce i majątek w dążenie do szczęścia Izabeli Łęckiej, kobiety dla niego praktycznie nieosiągalnej. Jego fascynacja i idealizacja Izabeli sprawiają, że nie dostrzega jej prawdziwej powierzchowności i egoizmu. Próbując zapewnić jej szczęście, Wokulski traci siebie, swoje ideały i poczucie własnej wartości. Pod koniec utworu bohater zdaje sobie sprawę, że jego dążenia były naiwne, a miłość do Izabeli stała się dla niego więzieniem. W ten sposób Prus ukazuje, że miłość może prowadzić do zguby, gdy staje się jednostronnym poświęceniem.

Analizy tych utworów pokazują, że miłość w literaturze często jest przedstawiana jako skomplikowane uczucie, które nie zawsze prowadzi do szczęścia. W wielu przypadkach bohaterowie starają się osiągnąć szczęście ukochanej osoby kosztem własnego, co prowadzi do ich tragedii. Chociaż każda z opowieści kończy się inaczej, wszystkie wskazują, że miłość wymaga równowagi pomiędzy dbaniem o szczęście własne i ukochanej osoby. Bez tego balansowania miłość może prowadzić do rozpaczy i cierpienia, zamiast do oczekiwanego szczęścia.