Miłość: Źródło szczęścia czy cierpienia? Argumentacja oparta na 'Cierpieniach młodego Wertera' oraz wybranych konfliktach w filmach i książkach

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.01.2025 o 7:00

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 15.01.2025 o 9:00

Miłość, jako nieodłączny element ludzkiego doświadczenia, od wieków stanowi jeden z najważniejszych tematów eksplorowanych w literaturze i sztuce. Jej niewyczerpana złożoność oraz możliwość przyjmowania przeróżnych form sprawiają, że jest ona inspiracją dla niezliczonej ilości twórców i dzieł kultury. Miłość może być źródłem największego szczęścia, pełni życia i nieskończonej radości, ale również może prowadzić do cierpienia, rozpaczy i destrukcji. W literaturze znaleźć można mnóstwo przykładów dzieł, które ukazują ową dwoistość miłości. W niniejszej rozprawce postaram się odpowiedzieć na pytanie, czy miłość jest większym źródłem szczęścia czy cierpienia, odwołując się do „Cierpień młodego Wertera” Johanna Wolfganga von Goethego oraz innych dzieł literackich i filmowych.

„Cierpienia młodego Wertera”, powieść epistolarna Goethego, to kamień milowy literatury romantycznej, który w dramatyczny sposób ukazuje siłę oraz destrukcyjny potencjał niespełnionej miłości. Główny bohater, Werter, zakochuje się w Lotcie – kobiecie, która, z racji swoich zaręczyn, jest dla niego nieosiągalna. Miłość Wertera do Lotty jest intensywna i głęboka, jednak z góry skazana na niepowodzenie. To tragiczne zauroczenie prowadzi młodzieńca do skrajnej rozpaczy i ostatecznie do tragicznego końca, jakim jest samobójstwo. Historia Wertera służy jako przestroga, pokazując, jak miłość może przekształcić się w siłę destrukcyjną, kiedy nie ma możliwości spełnienia i odwzajemnienia. Jednak mimo tego cierpienia, które przeżywa Werter, czy możemy zapomnieć o tych chwilach szczęścia, które, choć krótkie, dały mu poczucie pełni życia?

Równie znamienne są przykłady przedstawiające miłość jako źródło szczęścia, nawet jeśli na drodze do jego osiągnięcia pojawiają się liczne trudności. W klasycznym dziele „Duma i uprzedzenie” Jane Austen miłość gra kluczową rolę w rozwoju głównych bohaterów – Elizabeth Bennet i pana Darcy’ego. Ich początkowa niechęć zostaje stopniowo przezwyciężona przez uczucie, które rozwija się mimo społecznych różnic i osobistych uprzedzeń. W miarę jak bohaterowie poznają i akceptują wzajemne wady, miłość staje się siłą napędową ich rozwoju osobistego. Finalnie, pokonanie przeszkód prowadzi do szczęścia, nie tylko dla nich, ale również dla ich otoczenia. Austen mistrzowsko ukazuje, jak miłość może być katalizatorem pozytywnych przemian, a nawet starań o zrozumienie i akceptację siebie nawzajem.

Przykładami ukazującymi ambiwalencję miłości są również dzieła filmowe, takie jak „Przeminęło z wiatrem” w reżyserii Victora Fleminga, bazujące na powieści Margaret Mitchell. Scarlett O’Hara, postać o burzliwym życiu emocjonalnym, doświadcza nieszczęśliwej miłości do Ashley’a Wilkesa, która prowadzi do wielu błędów i cierpień. Jej relacja z Rhettem Butlerem, choć skomplikowana i pełna konfliktów, chwilami stwarza możliwości przeżywania prawdziwego szczęścia. Film ukazuje miłość jako skomplikowane i nierzadko sprzeczne uczucie, które może wynosić na wyżyny szczęścia, ale także zrzucać na dno rozpaczy.

Podobnie melancholijną nutę odnajdziemy w filmie „Miasto aniołów” w reżyserii Brada Silberlinga. Opowieść o aniele Sethcie, który decyduje się stać człowiekiem, by zaznać miłości do śmiertelnej kobiety, Maggie, rzuca światło na potęgę uczucia. Rezygnując z nieśmiertelności, Seth początkowo doświadcza szczęścia, lecz szybko musi zmierzyć się z cierpieniem i stratą, gdyż Maggie ginie w wypadku. Film ten pokazuje, jak miłość może jednocześnie wypełnić życie pięknem i prowadzić do bólu, kiedy to piękno nagle zostaje odebrane.

Podsumowując, miłość w literaturze i kinematografii pełni rolę kluczową, ukazując zarówno swoje przeczące sobie oblicza – jako źródła szczęścia i zguby zarazem. Żadne inne ludzkie uczucie nie ma takiego wpływu na jednostkę, jak miłość, która potrafi być zarówno inspiracją do największych osiągnięć, jak i przyczyną najboleśniejszych upadków. Miłość jest siłą napędową, przekraczającą granice ludzkich pragnień i działań, inspirującą refleksję nad istotą ludzkiego doświadczenia, jego dążeniami oraz nieuniknionymi tarciami między marzeniami a rzeczywistością. Niezależnie od jej wzlotów i upadków, nie da się zaprzeczyć, że miłość nieodmiennie pozostaje jednym z najsilniejszych motorów ludzkiej egzystencji.