Ból istnienia jako doświadczenie życiowe Wertera, Giaura i Gustawa.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 29.03.2024 o 18:23

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Weltschmerz, termin powstały w romantyzmie, oznaczający ból istnienia, definiuje stan psychiczny, w którym jednostka odczuwa dyskomfort wynikający z niezgodności między idealizowanym światem a brzydką rzeczywistością. Ten smutek wynikający z ogromu świata i ludzkiego cierpienia jest kluczowym elementem życiowego doświadczenia bohaterów romantycznych takich jak Giaur, Werter i Gustaw. Pomimo życia w różnych okolicznościach, ich historie ukazują wspólny temat bólu i alienacji.

Termin "Weltschmerz" pojawił się w niemieckiej literaturze po raz pierwszy w twórczości poetów romantycznych i szybko stał się symbolem romantycznej melancholii. Chociaż Weltschmerz jest czasami mylony z "chorobą wieku", co może obejmować szerszy zakres misantropii oraz kryzysu egzystencjalnego, ból istnienia koncentruje się na cierpieniu i smutku wynikającym z konfrontacji ideałów z prozą życia. Powody, dla których bohaterowie romantyczni doświadczają Weltschmerz, są różnorodne i często dotyczą nieodwzajemnionej miłości, deziluzji i duchowej pustki.

Werter, bohater "Cierpień młodego Wertera" autorstwa Goethego, jest niemal żywym obrazem Weltschmerz. Zakochuje się w Lottcie, lecz jego uczucie pozostaje nieodwzajemnione. Skomplikowane emocje Wertera wobec ukochanej, które oscylują między głęboką miłością a rozpaczą, prowadzą do ostatecznej decyzji o samobójstwie. "Pieśń umierającego", w której Werter opisuje swoje uczucie, jest krzyczącym ekscerptem bólu istnienia. Sam koniec Wertera, hiszpanka jako narzędzie samobójstwa, jest znaczący, uosabiając ideał romantycznej śmierci za niespełnione uczucie.

Równie tragiczny jest los Gustawa z IV części "Dziadów" Mickiewicza. Po utracie ukochanej jego świat przestaje mieć sens, a on sam pogrąża się w cierpieniu. Próba samobójcza, którą podejmuje Gustaw, jest dramatycznym aktem buntu. W "Widzeniu", przez jego usta płyną słowa: "Chciałem umierać, ale Bóg nie pozwolił", co ukazuje rozdarcie między pragnieniem śmierci a nieodłącznym życiem. Jego ból przejawia się w niemożności akceptacji świata, w którym uczucia są bezwartościowe.

Tymczasem Giaur z eponimicznego poematu Byrona to postać, której ból istnienia objawia się między miłością a zemstą. Po śmierci Leili mści się na Hassanie, jednak jego działania prowadzą go do samotności i alienacji. Giaur, który staje się wędrowcem, żyje dalej, udręczony przeszłością i cierpieniem. Zdanie: "Widziano go potem jako wspólnika śmierci", podkreśla jego przemianę i jednoczesną izolację od społeczeństwa oraz bliskich ludzkich relacji.

Analiza tych trzech bohaterów uwydatnia różne reakcje na doświadczony ból istnienia. Werter poddaje się swemu cierpieniu, Gustaw przejawia wewnętrzny bunt, podczas gdy Giaur kieruje swój ból na zewnętrzne działania, takie jak zemsta i bunt. Wszystkie te postawy ostatecznie prowadzą do uniknięcia, bądź konfrontacji z rzeczywistością.

Miłość romantyczna stanowi dla nich źródło cierpienia. W romantyzmie prawdziwa miłość często jest niespełniona, a szczerość uczuć tylko pogłębia cierpienie. Nieszczęśliwa miłość, choć bolesna, staje się cennym doświadczeniem Weltschmerz, jednocześnie będąc inspiracją do twórczości artystycznej.

Bohaterowie ci muszą też zmierzyć się z rzeczywistością, która zazwyczaj stoi w jawnej sprzeczności z ich indywidualnymi dążeniami. Wiele z ich konfliktów odzwierciedla walkę z ograniczeniami świata; są próby przeżycia i przetrwania bólu istnienia.

W podsumowaniu, przywołując losy Giaura, Wertera i Gustawa, możemy dostrzec odmienne reakcje jako odzwierciedlenie wspólnego doświadczenia romantycznego pokolenia. Weltschmerz staje się uniwersalnym zjawiskiem w literaturze romantycznej, aczkolwiek każdy bohater przeżywa go na swój indywidualny, unikatowy sposób, co wpływa na ich osobowość i życiowe postawy. Niezależnie od różnic w ich historiach, ból istnienia jest odwiecznym wspólnikiem tych bohaterów, co dowodzi, że romantyzm był epoką nie tyle naiwnego idealizmu, ile głębokiej refleksji nad ludzkim losem.