Analiza „Makbeta” Szekspira i ostatniego aktu tej sztuki

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 25.05.2024 o 11:48

Rodzaj zadania: Analiza

Dodane: 25.05.2024 o 11:29

Analiza „Makbeta” Szekspira i ostatniego aktu tej sztuki

Główni bohaterowie tej tragedii to Makbet, dzielny rycerz, oraz jego żona, Lady Makbet. Makbet jest wojownikiem, który powraca ze zwycięskich bitew, zdobywając uznanie i szacunek króla Duncana. Jednak wewnętrzna ambicja sprawia, że pragnie więcej niż tylko uznanie - pragnie władzy. Lady Makbet, z kolei, jest ambitną i pozbawioną skrupułów żoną, która wpędza swojego męża na ścieżkę zbrodni.

„Makbet” to nie tylko dramat osobisty i moralny postaci, ale również kronika historyczna średniowiecza. Sztuka ukazuje, jak ambicja i żądza władzy mogą prowadzić do upadku moralnego i osobistego. Przeanalizujmy zatem Kluczowe momenty tej sztuki oraz jej finałowy akt.

Początkowy stan Makbeta przedstawia go jako dzielnego i lojalnego rycerza. Wracający ze zwycięskich bitew, cieszy się uznaniem króla Duncana. Jednakże spotkanie z trzema wiedźmami zmienia bieg jego życia. Wiedźmy przepowiadają, że Makbet zostanie królem, co rozpala w nim ambicję. Makbet z początku jest niepewny i przerażony wizją zbrodni, ale jego żona, Lady Makbet, mąci mu w głowie, podjudzając do czynu. Cytat z aktu I, scena VII, ilustruje jego ambicję: „Jeden, wyłącznie jeden tylko bodziec / Podżega we mnie pokusę, to jest Ambicja, która przeskakując siebie, Spada po drugiej stronie”.

Pod wpływem Lady Makbet, Makbet planuje zamach na króla Duncana. Niechętnie poddaje się jej namowom, co ukazuje jego pierwotne wahanie. Niemniej jednak, akt zbrodni zostaje dokonany, a Makbet przekształca się w bezwzględnego tyrana. Jego rządy są naznaczone strachem i terrorem - zabija Banka, Macdufa oraz innych przeciwników, nie licząc się z konsekwencjami moralnymi. Jego psychiczny stan ilustruje cytat z aktu III, scena IV: „Precz! Zejdź mi z oczu!”.

W piątym akcie sztuki, sytuacja staje się dla Makbeta beznadziejna. Wojska przeciwników zbliżają się do zamku, co jest symbolicznym spełnieniem przepowiedni wiedźm. „Ruch lasu” oznacza nadchodzącą klęskę. W kluczowej scenie piątej, przedstawionej w kontekście ostatniego aktu, Makbet wygłasza monolog, w którym ujawnia swoje przemyślenia na temat życia i śmierci: „Ciągle to jutro, jutro i znowu jutro”. Szekspir ukazuje tu głęboki pesymizm i nihilizm Makbeta, który widzi życie jako jedynie „przechodni półcień”.

Śmierć Lady Makbet jest dla Makbeta wstrząsem, który powoduje refleksję na temat ich wspólnej podróży, pełnej zbrodni i ambicji. Wyraża to w słowach: „Powinna była umrzeć nieco później...”. Mimo to, Makbet nie odczuwa skruchy. Jest zdeterminowany by walczyć do końca, co pokazuje jego upartość i braku zrozumienia dla własnych błędów: „Skoro umierać mam to z mieczem w dłoni”.

Ostatecznie Makbet spotyka swój kres. W obliczu nadchodzącej śmierci, zachowuje się jak wojownik, z mieczem w dłoni i z przeświadczeniem o nadchodzącej zgubie. Jego życie, pełne ambicji i zbrodni, kończy się w sposób nieunikniony, potwierdzając przesłanie, że żądza władzy prowadzi do destrukcji.

Szekspir w „Makbecie” mistrzowsko przedstawia kompleksowość ludzkiej natury. Makbet, z początku bohater, stopniowo staje się postacią tragiczną, zmagającą się z własnymi demonami. Jego upadek moralny jest uniwersalnym przesłaniem, które pokazuje, że wewnętrzne ambicje i chciwość mogą prowadzić do zguby. Tematy poruszane w tej sztuce są ponadczasowe i znajdują odzwierciedlenie w innych dziełach literackich, takich jak „Lalka” Bolesława Prusa, gdzie również ukazany jest dramat człowieka dążącego do realizacji swoich pragnień kosztem moralności.

„Makbet” to studium żądzy władzy i jej destrukcyjnych konsekwencji. Sztuka ukazuje niezmienność ludzkich emocji i dylematów moralnych przez wieki. Refleksja nad naturą władzy, odpowiedzialnością i skutkami niepohamowanych ambicji sprawia, że „Makbet” jest dziełem ponadczasowym, które wciąż znajduje miejsce w sercach i umysłach współczesnych czytelników i widzów teatralnych.