"Ranyjulek" - interpretacja

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 24.06.2024 o 15:18

Rodzaj zadania: Analiza

Dodane: 24.06.2024 o 14:49

wiersza Juliana Tuwima

Wiersz Juliana Tuwima „Ranyjulek” stanowi interesujący przykład poezji Dwudziestolecia Międzywojennego, w którym poeta rezygnuje z tradycyjnie poważnej tematyki na rzecz codzienności i prostego języka. Tuwim, będący członkiem grupy literackiej Skamander, w swojej twórczości często eksponował typowe, miejskie życie oraz nierzadko wplatał w utwory język potoczny, co czyniło jego wiersze bardziej przystępnymi dla szerokiego grona odbiorców.

Kontekst historyczny i literacki:

Analiza utworu i środki stylistyczne:

„Ranyjulek” jest wierszem o regularnej budowie, składającym się z trzech tetrarcham (strofy czterowersowe) z rymami żeńskimi dokładnymi w układzie abab. Taki układ nadaje wierszowi rytm, co sprawia, że czytelnik może odczuć płynność i melodyjność tekstu. Pomimo tego regularnego rytmu, nastrój utworu jest bardziej nostalgiczny niż radosny, co tworzy interesujący kontrast z beztroską treścią.

Charakterystyka podmiotu lirycznego:

Wiersz jest liryką bezpośrednią, co oznacza użycie pierwszej osoby liczby pojedynczej. Podmiot liryczny mówi „powinienem”, „swą chwałę”, co sugeruje, że można utożsamiać go z samym poetą. Ten zabieg tworzy więź między autorem a odbiorcą, pozwalając na głębsze zrozumienie intencji Tuwima oraz jego osobistych refleksji na temat miasta i codziennego życia.

Środki stylistyczne:

W „Ranyjulku” Tuwim zastosował stylizację na mowę potoczną, wykorzystując kolokwializmy i wulgaryzmy, takie jak „dryndziarzy”, „psiakrew”, „psiamać”. Dzięki temu wiersz staje się autentycznym odbiciem życia codziennego w mieście, a język, jakim posługuje się poeta, przybliża odbiorcę do rzeczywistości przedstawionej w utworze. Dynamika miasta jest podkreślona przez liczne czasowniki i wykrzyknienia: „psiakrew i psiamać!”, „z wiatrami po ulicach się włóczyć”, co dodaje tekstowi energii i żywiołowości. Tuwim używa także prostych porównań („bezpański, jak pies”) i barwnych epitetów („tłok miast”, „kapelusz dziurawy”), które wzbogacają opis codziennego życia miejskiego.

Interpretacja treści wiersza:

Podmiot liryczny wyraża fascynację życiem ulicznika, pijaka, włóczęgi. Takie postaci, będące marginesem społeczeństwa, są tutaj przedstawione w sposób niemalże heroiczny. Wiersz kontrastuje marzenia podmiotu lirycznego o beztroskim życiu z rzeczywistością, w której tacy ludzie są pogardzani i odrzuceni przez społeczeństwo. Tuwim ukazuje tu swoisty bunt wobec konwencjonalnych norm i wartości społecznych.

Idealizacja życia włóczęgi:

Podmiot liryczny marzy o prostym, wolnym życiu pozbawionym dóbr materialnych i sławy. Opis beztroskiego życia na ulicach, wędrówki bez celu, picia bez umiaru, stanowi swoiste wyzwolenie od konformizmu i społecznych oczekiwań. Poeta podziwia prostych ludzi - dorożkarzy, młodych złodziejaszków, przedstawiając ich jako niezależnych i wolnych. W ten sposób Tuwim idealizuje życie na marginesie, pokazując, że mimo braku dóbr materialnych, można odnaleźć w nim swego rodzaju autentyczność i wolność.

Znaczenie tytułowego zawołania „ranyjulek”:

„Ranyjulek” to popularne zawołanie w latach dwudziestych XX wieku, używane zwłaszcza przez biedną młodzież. Symbolizuje ono zaskoczenie, niedowierzanie lub irytację, przez co nadaje wierszowi osobisty i emocjonalny ton. Użycie tego zwrotu w tytule nie tylko wprowadza odbiorcę w rzeczywistość ulicy, ale również podkreśla pożądanie podmiotu lirycznego, by żyć życiem prostym i beztroskim, jak młodzież z przedmieść.

Radosny nastrój i ukryty żal:

Mimo pozornie radosnego nastróju, w wierszu wyczuwalny jest żal i niezadowolenie z obecnej sytuacji podmiotu lirycznego. Powtórzenie słowa „powinienem” wskazuje na niespełnione marzenia i tęsknotę za innym życiem. Idealizacja losu włóczęgi jest ucieczką od zabieganego, monotonnego życia poety. Podmiot liryczny pragnie przełamać rutynę, co pokazuje głębsze niezadowolenie z własnej codzienności.

Nowatorskie podejście do poezji:

Tuwim zrywa z wyniosłością Młodej Polski, prezentując poezję bardziej egalitarną, dla wszystkich. Zamiast tworzyć literaturę dla elity, stara się przybliżyć swoją twórczość ludziom, wykorzystując język potoczny i realia codziennego życia. Próbuje wtopić się w tłum, zrozumieć różne warstwy społeczne, co czyni jego twórczość bardziej demokratyczną i dostępną.

Zakończenie

„Ranyjulek” jest manifestem nowego podejścia do poezji, które prezentował Julian Tuwim. Poeta pragnął, aby jego twórczość była bliżej rzeczywistości codziennej, uwzględniała problemy i język zwykłych ludzi. Utwór ten jest dowodem na to, że Tuwim chciał przybliżyć poezję szerokiemu gronu odbiorców, a nie tworzyć wyłącznie dla elity.

Znaczenie utworu w kontekście twórczości Tuwima:

„Ranyjulek” realizuje założenia grupy Skamander, stawiając na czoło codzienność, język potoczny i życie zwykłych ludzi. Reinterpretacja symboli poezji, takich jak dziurawy kapelusz, który w oczach Tuwima staje się bardziej prawdziwym znakiem życia niż wieniec laurowy, wskazuje na autodystans poety i jego nowatorskie podejście do własnej twórczości. Tuwim chciał, aby jego poezja nie była sztucznym tworem literackim, ale autentycznym odbiciem życia ludzi, ich marzeń, problemów i radości.

Wiersz „Ranyjulek” stanowi zatem ważny element w twórczości Tuwima, ukazując jego dążenie do egalitaryzmu w literaturze i poszukiwanie nowych form wyrazu. Poprzez ten utwór poeta zbliża się do czytelników, dając im narzędzie do zrozumienia i identyfikacji z poezją, która mówi ich językiem i o ich życiu.