"Ta jedna sztuka" - interpretacja

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 1.07.2024 o 11:29

Rodzaj zadania: Analiza

Dodane: 29.06.2024 o 7:23

1. Przedstawienie tematu utworu: „Ta jedna sztuka” Elizabeth Bishop to wiersz, który w zwięzły, a jednocześnie bogaty w treść sposób stawia pytanie o kondycję człowieka wobec straty. Elizabeth Bishop, to amerykańska poetka znana z precyzyjnego języka i mistrzowskiego operowania obrazami. W swoim utworze koncentruje się na temacie straty, ukazując różne jej aspekty i sugerując, że opanowanie sztuki tracenia jest nieuniknioną częścią naszego życia. Wiersz stawia jednocześnie prowokacyjne pytanie: „Czy można naprawdę przyzwyczaić się do tracenia?” Jego głębsze znaczenie, pełne ironii oraz autoironii, skłania do refleksji nad ludzką kondycją i nieustannym zmaganiem z przemijaniem.

2. Znaczenie tytułu: Tytuł „Ta jedna sztuka” odwołuje się bezpośrednio do koncepcji straty jako umiejętności, którą można opanować – sztuki tracenia. Sztuka, zazwyczaj kojarzona z tworzeniem i pięknem, nabiera tutaj odmiennego znaczenia, zmuszając czytelnika do wejścia w świat paradoksów, gdzie strata staje się umiejętnością, która wymaga wysiłku i wprawy. Artystyczne podejście Bishop do tego tematu sprawia, że strata staje się czymś więcej niż tylko smutnym doświadczeniem – jest elementem życia, który, podobnie jak inne sztuki, wymaga praktyki i akceptacji.

---

II. Ta jedna sztuka – analiza wiersza i środki stylistyczne

2. Budowa i forma wiersza: „Ta jedna sztuka” składa się z sześciu strof – pięciu trójwersowych i jednej czterowersowej. Taka struktura nadaje wierszowi regularny rytm, co można odczytać jako nawiązanie do uporządkowanego podejścia do tematu straty. Równa liczba sylab w wersach wprowadza harmonię, nawet w obliczu chaosu wynikającego z samego faktu utraty. Regularność tej budowy wspiera również przekaz utworu: pomimo trudności i strat, które nas spotykają, wciąż musimy znaleźć sposób na zachowanie równowagi.

3. Metryka: Wiersz jest trzynastozgłoskowcem – forma, której użycie przywodzi na myśl klasyczne wersy, co może sugerować pewną formalną dyscyplinę w obliczu emocjonalnego chaosu. Taka metryka nadaje utworowi powagę i ponadczasowość, co sprawia, że refleksje podmiotu lirycznego stają się uniwersalne.

4. Rymy: Regularny układ rymów ABA w strofach trójwersowych i ABAA w ostatniej strofie wprowadza do wiersza poczucie harmonii i rytmu. Rymowanie wyrazów „wprawy – sprawy”, „obawy – wprawy” dodatkowo podkreśla ciągłość i niezmienność tematu straty, prowadząc czytelnika przez kolejne etapy wiersza z pewną nieodmiennością. Asonanse, takie jak „przeczucie – klucze – uciec”, wprowadzają subtelne niuanse brzmieniowe, które czynią wiersz bogatszym i bardziej melodyjnym. Rymy dokładne, jak „nawyk – sprawy”, nadają wierszowi rytmiczność, podczas gdy wyjątki w postaci rymów niedokładnych mogą sygnalizować momenty emocjonalnej dysonansu i niepewności.

5. Przerzutnia: Wiersz często korzysta z przerzutni, która nadaje mu dynamiczny rytm i podkreśla płynność myśli. Występowanie przerzutni w każdej strofie, jak w przykładach „straty”, „stracona szansa” czy „utrata miejsc”, wprowadza pewną nieciągłość, która może symbolizować brutalność i niespodziankowość procesu tracenia. Przerzutnie w wierszu Bishop wspomagają dramatyzm wypowiedzi, tworząc efekt ciągłości, ale też pewnej nieprzewidywalności.

6. Figura retoryczna i porównanie: W czwartej strofie pojawia się pytanie retoryczne, które prowokuje do refleksji nad znaczeniem straty i sposobem radzenia sobie z nią. Porównanie kontrastu jaskrawego blasku dawnych domów z bladym cieniem podkreśla przepaść między przeszłością a teraźniejszością, przypominając o świetności rzeczy utraconych oraz ich bladych odbiciach, które pozostają w pamięci podmiotu lirycznego.

7. Powtórzenia: Powtarzająca się fraza „w sztuce tracenia nie jest trudno dojść do wprawy” staje się motywem wiersza, wzmacniając główną myśl utworu. Powtórzenia podkreślają próbę oswojenia się z myślą o stracie, która jednak nigdy nie staje się łatwa czy bezbolesna – służą one bardziej jako rodzaj autohipnozy, mającej na celu zminimalizowanie bólu.

8. Kolokwializmy: Użycie kolokwialnych zwrotów takich jak „nie ma sprawy”, „wejdzie ci w nawyk” wprowadza do wiersza element codzienności i sprawia, że refleksje Bishop na temat straty stają się bliższe czytelnikowi. Dzięki prostym, potocznym wyrażeniom, czytelnik odnajduje w wierszu uniwersalne prawdy dotyczące życia i straty, przystępne i zrozumiałe dla każdego.

9. Wykrzyknienie/powtórzenie: Parenteza „(Pisz!)” zamykająca wiersz stanowi ironiczne, wykrzyczane zakończenie, które daje wrażenie rozkazującego tonu, podszytego gorzką ironią. To wykrzyknienie może sugerować desperacką próbę podjęcia działania wobec nieuchronnej straty, a zarazem rezolucję, że jedyne, co można zrobić, to zaakceptować straty i kontynuować życie.

---

III. Ta jedna sztuka – interpretacja

2. Adresat liryczny: Adresatem lirycznym wiersza jest osoba kochana, której gesty i obecność zostają zaliczone do równie „wyrzeczonych” strat. Zastosowanie apostrofy i bezpośrednich zwrotów do tej osoby wzmacnia emocjonalny przekaz utworu, pokazując, że nawet najbliżsi nie są niezachwiani w obliczu nieuchronnej straty. Podmiot liryczny wyraża gotowość do pożegnania, co jest przejawem głębokiej refleksji nad ludzkim losem – skąd konieczność przetrwania mimo bolesnych utrat.

3. Ironia i gorzka refleksja: Wiersz przesycony jest ironią i gorzką refleksją. Powtarzane frazy o łatwości tracenia są swoistym mechanizmem obronnym podmiotu lirycznego, którym stara się on przekonać samego siebie o łatwości kolejnych pożegnań. Autohipnoza ta jednak jawi się w kontrze do rzeczywistości – każda strata jest bolesna i trudna do zaakceptowania. W ten sposób ironia staje się narzędziem do zagłębienia się w prawdziwe emocje towarzyszące traceniu, odsłaniając sprzeczności i głębie ludzkich odczuć.

4. Egzystencjalne refleksje: Wiersz ma szerokie znaczenie egzystencjalne, sugerując, że wszyscy ludzie są adresatami lirycznymi, którzy muszą nauczyć się radzenia sobie ze stratą. Motyw ten ma uniwersalne znaczenie – każdy z nas staje w obliczu nieuchronnych utrat, a wewnętrzne pogodzenie się z tym faktem może pomóc przetrwać nawet najtrudniejsze chwile. „Ta jedna sztuka” to nie tylko refleksja nad osobistymi doświadczeniami podmiotu lirycznego, ale także nad uniwersalnym ludzkim losem.

---

IV. Przesłanie

2. Konieczność radzenia sobie: Elizabeth Bishop ukazuje rolę konieczności radzenia sobie ze stratą jako nieodłączną i nieuniknioną część ludzkiego życia. Podmiot liryczny zdaje sobie sprawę, że mimo nieustannych strat, człowiek musi odnaleźć siłę by iść dalej. Jest to przekaz pełen realizmu i odwagi – mimo że straty są bolesne, musimy żyć dalej, dla dobra samego siebie, podtrzymując nasze życie i tożsamość nawet wtedy, gdy zdaje się, że tracimy wszystko.

---

V. Zakończenie

2. Refleksja końcowa: Z perspektywy czytelnika, wiersz Bishop zmusza do głębszej refleksji nad własnymi stratami i sposobami radzenia sobie z nimi. Uczy, że życie to proces nieustannej nauki tracenia i pogodzenia się z tym faktem. Strata – jakkolwiek bolesna – jest integralną częścią istnienia, a akceptacja tej prawdy nie tylko pomaga przetrwać trudne chwile, ale również odnaleźć wewnętrzną równowagę i spokój.

W ten sposób „Ta jedna sztuka” staje się nie tylko wierszem o stracie, ale również uniwersalnym przesłaniem o kondycji ludzkiej duszy i jej nieustannej zdolności do odradzania się po każdych stratach.

---