"Chciałabym z tobą poszedłszy…" - interpretacja

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 13.07.2024 o 22:06

Rodzaj zadania: Analiza

Dodane: 13.07.2024 o 21:10

Kazimiera Zawistowska to jedna z mniej znanych, ale niezwykle interesujących postaci polskiej literatury okresu Młodej Polski. Urodzona w 1870 roku, przeżyła tylko 32 lata, a jej życie zakończyło się w tajemniczy sposób, najprawdopodobniej samobójstwem. Pomimo krótkiego życia, pozostawiła po sobie dziedzictwo literackie, które, choć początkowo zapomniane, może znaleźć nową publiczność dzięki ponownemu odkryciu jej poezji.

Jej twórczość, pełna delikatności, emocjonalności i subtelnych przemyśleń, skłania do refleksji nad tematami miłości, śmierci i transcendencji. Jednym z najbardziej wyróżniających się wierszy Zawistowskiej jest "Chciałabym z tobą poszedłszy…", który znajduje się w jedynym tomiku poetki zatytułowanym "Poezje", wydanym po jej śmierci w 1903 roku. Wiersz ten przedstawia poetycką wizję zaświatów i opisuje idealną krainę miłości, pełną spokoju, wolną od ziemskich trosk i zakłóceń.

Analiza wiersza i środki stylistyczne

Wiersz Zawistowskiej jest jednoznacznie liryką bezpośrednią, co oznacza, że podmiot liryczny łatwo utożsamia się z samą autorką. Pierwszoosobowa narracja, widoczna w czasownikach takich jak "chciałabym", oraz zaimki osobowe "swej" i "twą" wprowadzają czytelnika w osobisty świat poetki. Ten rodzaj liryki intensyfikuje emocjonalne zaangażowanie, co sprawia, że wiersz jest bardziej intymny i czuły. Apostrofizacja, czyli bezpośrednie zwroty do adresata, dodatkowo wzmacnia to odczucie. Takie zwroty jak „z tobą poszedłszy” czy „twą głowę” ustanawiają bliską relację między podmiotem lirycznym a osobą, do której wiersz jest skierowany.

Jednym z kluczowych elementów stylistycznych użytych przez Zawistowską jest anafora – powtarzanie tych samych słów lub zwrotów na początku kolejnych wersów. W wierszu zauważamy powtarzanie „I wszystkie”, „I w takiej chacie”, „I patrząc”, „I zapomniawszy”. Anafora podkreśla emocjonalne nacechowanie wiersza i dodaje mu pewnej rytmicznej harmonii. Epitetów, takich jak „biała chata”, „skradzione uśmiechy”, „wielka miłość”, używa Zawistowska, by nadać utworowi bardziej obrazowy i wyrazisty charakter. Ciekawy jest również użyty przez poetkę neologizm artystyczny – „żytniana strzecha” – który barwnie opisuje dach ze słomy, wzbogacając obraz idyllicznej chaty.

Wiersz jest pełen metaforycznych zwrotów i porównań, które nadają mu głębszy wymiar. Metafory takie jak „wtulić się w jasność jakiejś białej chaty” czy „pojąc się ciszą rozlaną dokoła” pomagają w tworzeniu wizji idyllicznego miejsca pełnego spokoju i harmonii. Porównania, np. „twą głowę, piękną jak młodość i zdrowie”, wzmacniają emocjonalne i wizualne doświadczenie czytelnika.

Wiersz Zawistowskiej zawiera również wyrazy pisane wielką literą, takie jak Królestwo Boże, Wieczność, Wiara, Miłość. Użycie wielkich liter jest świadomym zabiegiem, który podkreśla wagę tych pojęć w kontekście wiersza. Są one wyrazem głębokiego emocjonalnego zaangażowania poetki i wskazują na duchowy wymiar utworu.

Interpretacja utworu

Podmiot liryczny, wyrażający marzenia i tęsknoty autorki, pragnie przebywać w zaświatach z ukochaną osobą. Idealizacja zaświatów jako miejsca wolnego od ziemskich problemów i zakłóceń jest dominującym motywem wiersza. W tej wizji poetka opisuje wiejską, białą chatę, krytą „żytnianą strzechą”, zlokalizowaną na uboczu, z dala od wioski („odcięta od sioła”). Taki obraz sugeruje idylliczne, spokojne miejsce, w którym można odnaleźć ciszę i wewnętrzny spokój. To właśnie tam podmiot liryczny marzy o wspólnym spędzaniu czasu z ukochaną osobą, wzajemnym wsparciu i poczuciu obecności Królestwa Bożego w duszy.

W kontekście wiersza ważne jest zrozumienie kontrastu między miłością ziemską a zaświatową. Na ziemi miłość nierzadko wiąże się z trudnościami: kłamstwami, zaniedbywaniem obowiązków rodzinnych itp. W zaświatach miłość jest idealna, pozbawiona skaz, wzajemna i niezniszczalna. Poetka podkreśla, że ziemska miłość często prowadzi do cierpienia, podczas gdy miłość w zaświatach jest wieczna i przynosi nierozerwalne szczęście. To wyrażenie pragnienia nieskończonej, doskonałej miłości, która przekracza granice śmierci, jest szczególnie wyraźne w marzeniu o „przędzeniu nici promienistej Wiary i Miłości” z wieczności.

Główna myśl wiersza

Zakończenie