Obraz rzeczywistości podczas i po awarii języka - interpretacja wiersza E. Lipskiej.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 27.11.2023 o 18:03

Rodzaj zadania: Analiza

Dodane: 26.11.2023 o 12:07

Przedstawienie obrazu rzeczywistości podczas awarii języka wg wiersza E. Lipskiej:

1. Awaria języka zostaje przedstawiona jako nagła i nieprzewidywalna sytuacja, która wprowadza zamieszanie oraz dezorientację. 2. Autor stwierdza, że podczas awarii języka, "utraciły sens wszelkie słowa" - to oznacza, że komunikacja staje się niemożliwa, a ludzie nie są w stanie porozumieć się ze sobą. 3. Obserwuje się zmieszanie w myśleniu i działaniu bohaterów wiersza. Ich myśli nie mają logicznego przebiegu, a ich działania wydają się być chaotyczne. 4. "Znane oznaki umowne" (znaki, symbole, sformalizowane wyrazy) tracą swoje pierwotne znaczenie i nie mają już mocy porozumiewania się. 5. Awaria języka powoduje również utratę osobowości. Bohaterowie zmagają się z nieznanym, nieokreślonym i niewypowiedzianym. 6. W wierszu pojawiają się niewyraźne, rozmyte obrazy, które mają na celu przedstawić chaos i zamęt panujący w umyśle osób dotkniętych awarią języka. 7. Życie staje się bezsensowne, gdyż brak możliwości porozumiewania się odbiera nam zdolność do zrozumienia siebie nawzajem i świata.

Przedstawienie obrazu rzeczywistości po awarii języka wg wiersza E. Lipskiej:

1. Po awarii języka brakuje sensu i logicznego porządku w komunikacji. Autor pisze, że po zepsuciu się języka "wszyscy na obce języki utknęliśmy", co sugeruje, że próbujemy skomunikować się przy użyciu innych języków, które nie są nam naturalne. 2. Pojawia się potrzeba odkrywania nowych sposobów komunikacji. Mimo braku słów, bohaterowie wiersza szukają innych sposobów przekazu, np. "ożywiają ruchy, dopychają wcale nieme dłonie do wcale niemego ramienia". 3. Obraz rzeczywistości po awarii języka jest ściśle związany z poczuciem absurdalności i chaosu. Człowiek nie może się odnaleźć w tej nowej rzeczywistości, a kolejne próby komunikacji nie przynoszą rezultatów. 4. Autor zwraca uwagę na utratę tożsamości wynikającą z braku możliwości wyrażania siebie w języku. Zaznacza, że "oddało mi, jakby ktoś kawał rabarbaru wsadził w usta", co sugeruje frustrację niezdolnością do przekazania własnych myśli i uczuć. 5. Kiedy brakuje słów, człowiek zaczyna szukać alternatywnych sposobów komunikacji. Wiersz podkreśla, że po awarii języka "rozpierające proszenie [odzywa się] z oczu", co wskazuje na naukę czytania emocji i intencji innym sposobem niż za pomocą słów.

Analiza wiersza E. Lipskiej przede wszystkim przedstawia główne elementy obrazu rzeczywistości podczas awarii języka i po niej. Autorka ukazuje chaos, dezorientację oraz utratę możliwości porozumiewania się i wyrażania siebie. Pojawia się także potrzeba szukania alternatywnych sposobów komunikacji, które mogą obejmować gesty, ruchy ciała czy czytanie emocji. Wiersz odzwierciedla poczucie bezsensu i utratę tożsamości, które wynikają z braku możliwości używania języka.